Ulti Clocks content

Υλικό Διαπολιτισμικής

Τα παιχνίδια της αυλής

Παιδικά τραγούδια

Ο Παραμυθάς

Πειράματα με Απλά Υλικά

Ο Μικρός Αναγνώστης

Η Γη Τώρα

Είσοδος μελών

Εορτολόγιο

Online Επισκέπτες

Έχουμε 42 επισκέπτες συνδεδεμένους

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι

Downloads

Πώς να μας βρείτε

Δώστε διεύθυνση που βρίσκεστε και θα σχεδιάσουμε το πώς θα μας βρείτε



mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterΣήμερα376
mod_vvisit_counterΧθες2016
mod_vvisit_counterΕβδομάδα4062
mod_vvisit_counterΠροηγούμενη Εβδομάδα13505
mod_vvisit_counterΜήνας42435
mod_vvisit_counterΠροηγούμενος μήνας33836
mod_vvisit_counterΣυνολικά7244861

Έχουμε: 42 επισκέπτες συνδεδεμένους
Η δική σας IP: 10.2.32.21
 , 
Σήμερα: 26 Σεπ, 2017


Τάξη Δ
Δευτέρα, 17 Σεπτέμβριος 2012 13:54

ΓΛΩΣΣΑ - ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Τάξη Ε΄ 1

Μάθημα: Γλώσσα, Α΄ τεύχος, σελ. 10η

Εργασία 3η: Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε ότι είστε μέσα σ’ ένα δάσος. Ποια φυτά και ποια ζώα υπάρχουν μέσα σ’ αυτό; Διαλέξτε τους «ήρωές» σας, όπως ο Πορκιουπίνος και ο Τιμ στο κείμενο που διαβάσατε. Σκεφθείτε μια ιστορία. Για παράδειγμα, μια πυρκαγιά ξεσπάει και απειλεί το δάσος ή μια όξινη βροχή αρχίζει να πέφτει ή κάποιοι παράνομοι ξυλοκόποι κόβουν δέντρα. Τι θα κάνουν οι ήρωες της ιστορίας και τα άλλα πλάσματα του δάσους; Ο παρακάτω πίνακας θα σας βοηθήσει:

Πού γίνονται τα γεγονότα;

Πότε;(Στις φανταστικές ιστορίες και στα παραμύθια ξεκινάμε συνήθως με τη φράση «Μια φορά κι έναν καιρό…».)

Ποιοι είναι οι ήρωες; (Μπορεί να είναι άνθρωποι, φυτά, ζώα κλπ.)

Ποιο πρόβλημα αντιμετώπισαν;

Ποια λύση έδωσαν;

ΞΑΦΝΙΚΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα ήρεμο, καταπράσινο δάσος ζούσαν δυο γουρουνάκια, ένας κοκκινολαίμης, ένα κυπαρίσσι και μια βελανιδιά. Ήταν αγαπημένοι φίλοι.

Μια μέρα τα δυο γουρουνάκια πήγαν να φωνάξουν τον κοκκινολαίμη να παίξουν κι αυτός τους είπε:
- Γουρουνάκια, Πίνκυ και Τίνκυ, πάμε να παίξουμε κοντά στη βελανιδιά και το κυπαρίσσι;
Αυτό το είπε ο κοκκινολαίμης γιατί η βελανιδιά και το κυπαρίσσι είναι δέντρα κι όπως ξέρετε τα δέντρα δεν μπορούν να περπατήσουν και να μετακινηθούν από το ένα μέρος στο άλλο. Εκτός αυτού, τα ζωάκια έπαιζαν σχεδόν κάθε μέρα στα δεντράκια αυτά. Ανέβαιναν στα κλαδιά τους και κάθονταν, ξεκουράζονταν στον ίσκιο τους, έπαιζαν κρυφτό και κυνηγητό και με τον καιρό είχαν γίνει όλοι μαζί μια ωραία παρέα.
- Ναι, ναι, πολύ καλή ιδέα, πάμε στα δεντράκια, είπαν μαζί τα δυο γουρουνάκια.
Καθώς όμως πήγαιναν στο μέρος που ήταν τα δεντράκια, το ένα γουρουνάκι, ο Πίνκυ, ήταν λίγο απρόσεκτο. Γλίστρησε σ’ ένα βραχάκι κι έπεσε. Χτύπησε το πόδι του και πονούσε. Ο κοκκινολαίμης που ήξερε από ιατρική το καθησύχασε.
-Μη στενοχωριέσαι Πίνκυ. Θα πάμε στο σπίτι σου και θα σου δώσω τις πρώτες βοήθειες. Σε λίγο θα γίνεις εντελώς καλά. Το χτύπημά σου δεν είναι σοβαρό.
Ο κοκκινολαίμης, σαν καλός φίλος, περιποιήθηκε τον Πίνκυ που σε λίγο ήταν εντελώς καλά. Χοροπηδούσε μέσα στο σπιτάκι του και σχεδόν είχε ξεχάσει το χτύπημα. Όμως η ώρα είχε περάσει και τα ζωάκια δεν μπορούσαν να πάνε να παίξουν με τη βελανιδιά και το κυπαρίσσι. Ο κοκκινολαίμης έπρεπε να γυρίσει στη φωλιά του, γιατί η μαμά του θ’ ανησυχούσε. Συμφώνησαν να πάνε την άλλη μέρα.
Έτσι κι έγινε. Την επόμενη μέρα πήγανε στα δεντράκια και χωρίς να χάσουν ούτε λεπτό άρχισαν το παιχνίδι. Ο κοκκινολαίμης κρυβόταν στα φύλλα της βελανιδιάς και του κυπαρισσιού κι ο Πίνκυ με τον Τίνκυ προσπαθούσαν να τον βρουν. Στη συνέχεια τα γουρουνάκια κρέμονταν από τα κλαδιά της βελανιδιάς κι ο κοκκινολαίμης φτερούγισε από κάτω τους κάνοντας διάφορα αεροπλανικά κόλπα. Η βελανιδιά και το κυπαρίσσι φώναζαν: «Μπράβο, μπράβο κοκκινολαίμη. Είσαι φοβερός πιλότος». Κουνούσαν χαρούμενα τα κλαδιά τους κι ο ήχος που έβγαινε από τον αέρα και τα φύλλα τους έμοιαζε με δυνατό χειροκρότημα πολλών θεατών. Τι όμορφη μέρα! Η παρέα ήταν τόσο χαρούμενη!
Ξαφνικά τα ζωάκια μύρισαν στον αέρα μια γνωστή κι άσχημη μυρωδιά καμένου ξύλου και, χωρίς καλά καλά να προλάβουν να το καταλάβουν, είδαν μια μεγάλη πυρκαγιά να τα πλησιάζει απειλητικά. Ο Πίνκυ κι ο Τίνκυ πανικοβλήθηκαν κι άρχισαν να τρέχουν για να γλιτώσουν και να μην καούν. Ο κοκκινολαίμης πέταξε όσο πιο μακριά μπορούσε. Η βελανιδιά και το κυπαρίσσι όμως δεν μπορούσαν να φύγουν. Άρχισαν τότε να κλαίνε δυνατά και να καλούν σε βοήθεια την πυροσβεστική. Μάταια όμως! Κανείς δεν ήταν εκεί κοντά να βοηθήσει τα δεντράκια. Η πυρκαγιά πέρασε από κει καίγοντας ό,τι έβρισκε μπροστά της. Αργά το απόγευμα ήρθαν πυροσβέστες και πυροσβεστικά αεροπλάνα και την έσβησαν. Όμως το κακό είχε γίνει.
Την επόμενη μέρα τα δυο γουρουνάκια κι ο κοκκινολαίμης πήγαν να δούνε πώς έγινε το δάσος. Η καταστροφή ήταν μεγάλη. Τα περισσότερα δέντρα είχαν καεί εντελώς. Η βελανιδιά είχε καεί αλλά το κυπαρίσσι είχε γλιτώσει. Φαίνεται ότι τελευταία στιγμή ο άνεμος άκουσε τις φωνές του και μ’ ένα δυνατό φύσημα έδιωξε την πυρκαγιά μακριά απ’ αυτό. Τα ζωάκια λυπήθηκαν πολύ. Έκλαψαν για τη φίλη τους τη βελανιδιά κι αποφάσισαν να γράψουν μια μεγάλη πινακίδα που έλεγε με κεφαλαία γράμματα : «ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΤΑ ΔΑΣΗ». Την έβαλαν στην άκρη του δρόμου να τη βλέπουν όλοι οι περαστικοί. Στη συνέχεια, στο σημείο που κάηκε η βελανιδιά, φύτεψαν ένα βελανίδι, που τους είχε χαρίσει όταν ζούσε και περίμεναν να φυτρώσει μια νέα βελανιδιά για να την κάνουν φίλη τους και να παίζουν πάλι χαρούμενοι όλοι μαζί.

Ελένη – Ελπίδα

 

 

Η ΦΟΥΝΤΩΤΗ ΤΟ ΣΚΙΟΥΡΑΚΙ ΣΩΖΕΙ ΤΟ ΜΠΙΛΙ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙ

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα μεγάλο δάσος ζούσε ένα μικρό γουρουνάκι που το έλεγαν Μπίλι κι ένα σκιουράκι η Φουντωτή. Υπήρχε όμως κι ένα δέντρο που το έλεγαν Αμυγδαλιά. Ο Μπίλι, η Φουντωτή κι η Αμυγδαλιά παίζανε μαζί κάθε μέρα κι ήταν πολύ χαρούμενοι. Ένα πρωί είδαν κάποιους ανθρώπους να τους πλησιάζουν.
Μπίλι: Φουντωτή κάτι θέλουν να μας κάνουν αυτοί οι άνθρωποι.
Φουντωτή: Ωχ! Κρατάνε μαχαίρια! Πάμε να κρυφτούμε γρήγορα στην κουφάλα της Αμυγδαλιάς.
Μπίλι: Έρχομαι.
Η Φουντωτή έτρεξε στην κουφάλα της Αμυγδαλιάς. Ο Μπίλι όμως δεν πρόλαβε κι οι άνθρωποι τον πήρανε μαζί τους κι έφυγαν. Η Φουντωτή ακολούθησε το αυτοκίνητο και είδε ότι πηγαίνει στο ζωολογικό κήπο. Πλησίασε κρυφά κι είδε πολλούς φίλους της εκεί πέρα. Στο τέλος είδε και το Μπίλιαλλά δεν τον είχαν βάλει ακόμα σε κλουβί.
Φουντωτή: Μπίλι έλα γρήγορα μαζί μου να φύγουμε από δω.
Μπίλι: Ω! Σ’ ευχαριστώ Φουντωτή που ήρθες να με σώσεις. Πάμε να φύγουμε γρήγορα.
Ο Μπίλι κι η Φουντωτή γύρισαν στο δάσος και για να μην πάθουν ξανά κακό συμφώνησαν με την Αμυγδαλιά, που είναι ψηλό δέντρο και βλέπει πολύ μακριά, να τους προειδοποιεί όταν πλησιάζουν άνθρωποι κι έτσι να προλαβαίνουν να κρυφτούν. Από τότε έζησαν ευτυχισμένοι μαζί με την Αμυγδαλιά.

Ειρήνη – Ειρήνη-Σοφία

 

 

Η ΠΕΡΙΠΤΕΙΑ ΤΟΥ ΤΟΜ ΤΟΥ ΣΚΙΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΣΕΡΡΙ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΟΥΙΝΟΥ

Ήταν μια πανέμορφη μέρα στο δάσος της Σάμου με τον Τομ το σκίουρο και τον Τσέρρι το μπαμπουίνο.

Μια Κυριακή μεσημέρι στις 12:45΄ ο Τσέρρι και ο Τομ πήγαν ένα περίπατο στο δάσος. Ξαφνικά χωρίς κανείς να το περιμένει αρχίζει να δημιουργείται ένας μεγάλος ανεμοστρόβιλος. Ξερίζωσε πολλά δέντρα και πήρε μαζί του πολλά ζώα και τον Τσέρρι το μπαμπουίνο με τον Τομ το σκίουρο.

Ο ανεμοστρόβιλος τους πήγε μακριά στην Αφρική και τους έριξε σ’ ένα έρημο μέρος. Το πρώτο πράγμα που έκαναν οι δυο φίλοι ήταν να ψάξουν για νερό. Θα κατάφερναν να επιβιώσουν; Μετά από δυο ώρες περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο της Αφρικής βρήκαν μια όαση που είχε νερό. Ήπιαν και ξεδίψασαν. Ήταν πολύ χαρούμενοι που σώθηκαν. Όμως σύντομα διαπίστωσαν ότι η ζωή εκεί ήταν πολύ δύσκολη. Ύστερα από λίγες μέρες ήρθαν για εξερεύνηση δυο άνθρωποι μ’ ένα μεγάλο αεροπλάνο. Στον Τομ και τον Τσέρρι φάνηκε περίεργο αυτό. Οι άνθρωποι τους πήραν και τους πήγαν στο ζωολογικό κήπο.

Τα ζωάκια μας εκεί είχαν φαγητό και περιποίηση αλλά τους έλειπε το δάσος, το σπίτι τους.

Βασίλης Τσ. - Λυδία

 

 

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΔΑΣΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό πήγα σ’ ένα μακρινό, μαγικό δάσος. Ήταν άνοιξη. Έκανα πολλούς φίλους: την προβατίνα, το σκιουράκι και το σκαντζόχοιρο. Παίξαμε πολλή ώρα μαζί κι όταν κουραστήκαμε καθίσαμε κοντά σε μια πηγούλα να ξεκουραστούμε και να πιούμε δροσερό νεράκι. Τότε ρώτησα την προβατίνα αν έχει να μας διηγηθεί καμιά ιστορία.

-Βέβαια κι έχω να σας πω μια ιστορία. Μια φορά, πριν πολύ καιρό, έπιασε φωτιά στο δάσος και κινδύνεψε να καεί ολόκληρο.

- Ποιος έβαλε τη φωτιά;

-Είχε έρθει μια οικογένεια να κάνει πικ – νικ στο δάσος. Το βράδυ άναψαν φωτιά να ζεσταθούν κι αποκοιμήθηκαν χωρίς να τη σβήσουν. Η φωτιά εξαπλώθηκε στα ξερά χόρτα και σ’ ελάχιστο χρόνο έγινε μεγάλη πυρκαγιά. Εμείς τα ζωάκια τρέξαμε να σωθούμε. Ύστερα από λίγη ώρα ήρθε η πυροσβεστική και την έσβησε αλλά πολλά ζώα είχαν ήδη καεί. Κάηκε ο αδελφός του σκίουρου, τα πεύκα, τα δέντρα, τα έλατα και το μικρό χορταράκι.

-Κρίμα για τα δέντρα και τα ζωάκια που κάηκαν.

-Ελπίζω οι άνθρωποι να ’ναι άλλη φορά πιο προσεκτικοί και να μην το ξανακάνουν.

Ραφαέλα

 

ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα όμορφο δάσος ήταν οι φίλοι μας ο Βασίλης ο Τίγρης, ο Γιάννης το τσοπανόσκυλο κι ο Δημήτρης ο λύκος. Ήταν μια ωραία παρέα. Μια ηλιόλουστη μέρα τα ζώα συναντήθηκαν για να παίξουν. Ανάμεσα σε δυο δέντρα υπήρχε ένα δίχτυ. Ο Δημήτρης το είδε και του ήρθε μια ιδέα:

Δημήτρης ο λύκος: Μου ήρθε μια ιδέα. Παίζουμε βόλεϊ σ’ αυτό το δίχτυ;

Βασίλης ο Τίγρης: Ωραία ιδέα!

Γιάννης το Τσοπανόσκυλο: Ας αρχίσουμε λοιπόν, τι καθόμαστε;

Τα ζωάκια έπαιζαν για πολύ ώρα χαρούμενα κι είχαν ιδρώσει από τις φωνές και το παιχνίδι. Ξαφνικά άρχισε να γίνεται σεισμός κι ακούγονταν δυνατοί ήχοι σαν να γίνονταν πολλές εκρήξεις μαζί. Προέρχονταν από το διπλανό ηφαίστειο που ήταν έτοιμο να εκραγεί. Η έκρηξη δεν άργησε. Δυνατές φλόγες πύρινης λάβας έπεφταν από ψηλά, εδώ κι εκεί. Τα δεντράκια φώναζαν: «Βοήθεια, βοήθεια. Φωτιά! Δεν μπορούμε να κουνηθούμε. Βοήθεια ζωάκια»!

Όλα τα ζωάκια έτρεξαν να βοηθήσουν να σβήσει η πυρκαγιά αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Πάνω στη δύσκολη στιγμή εμφανίζεται ο Θύμιος ο Ελέφαντας. Ρούφηξε με την προβοσκίδα του από την κοντινή λιμνούλα μπόλικο νερό κι άρχισε να το ρίχνει στη φωτιά. Σε λίγη ώρα κατάφερε να τη σβήσει. Ζώα και φυτά ήταν πολύ χαρούμενα κι όλα μαζί φώναζαν: «Ζήτω ο Θύμιος ο Ελέφαντας».

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Γιάννης – Βασίλης Κ. - Δημήτρης

 

Η ΓΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα ηφαίστειο που ήταν έτοιμο να εκραγεί. Γύρω του υπήρχε ένα μεγάλο δάσος που ζούσαν μέσα σ’ αυτό πολλά ζωάκια, μικρά και μεγάλα. Μόλις έγινε η έκρηξη τα ζωάκια έτρεχαν να σωθούν. Ειδικά ο Πίπης το ελαφάκι που είναι πολύ φοβητσιάρης. Δυστυχώς όμως δεν μπόρεσαν να γλιτώσουν όλα. Έζησε ο Ινγκ το γουρουνάκι επειδή κατάφερε και το έσκασε από τη φάρμα που ήταν μέσα στο δάσος. Τα κατσικάκια δεν μπόρεσαν να γλιτώσουν κι ο Σίμος το σκιουράκι έχασε την ουρά και το πόδι του που του κάηκαν από τη λάβα. Ο Πίπης ο Ινγκ και μερικά άλλα ζώα σώθηκαν από το δασοφύλακα Φιλ που τα πήγε στο δασοφυλακείο για να προστατευτούν μέχρι να σταματήσει η λάβα, οι βροντές και οι εκρήξεις από το ηφαίστειο.

Ιάσονας – Κωνσταντίνος – Σίμος

 

Δευτέρα, 07 Μάιος 2012 14:04

Ainigmata 2

Γράφτηκε από την Βασίλολγου Σοφία
Τετάρτη, 29 Φεβρουάριος 2012 13:37

Παραμύθι, παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι...

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Ο ΑΚΗΣ ΤΟ ΚΑΛΟ ΛΥΚΑΚΙ ΚΙ Η ΝΙΤΣΑ Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ

Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε το παραμύθι.

Σενάριο: Δ/λος : Δρομπόνης Σωτήριος
(Το σενάριο βασίστηκε κατά μεγάλο μέρος στην εργασία που εκπόνησαν οι μαθητές της Δ΄ 1 τάξης εργαζόμενοι κατά ομάδες. Η εργασία τους αφορά σχετική άσκηση του βιβλίου της Γλώσσας της Δ΄ τάξης)

Μέγαρα, Φεβρουάριος 2012

ΣΚΗΝΗ 1η

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μεγάλο, καταπράσινο βουνό, ζούσε μαζί με την οικογένειά του ο Άκης, ένα όμορφο, καλό λυκάκι. Είχε δυο πολύ μικρότερα αδελφάκια, το Ρόκο και τη Ρωξάνη. Τη μαμά του την έλεγαν Ελευθερία. Της είχαν δώσει αυτό το όνομα επειδή, όταν ήταν πολύ μικρή, είχε πιαστεί στην παγίδα ενός κυνηγού και κατόρθωσε να ελευθερωθεί μόνη της και να σωθεί. Το μπαμπά του, κανονικά, τον έλεγαν Νεκτάγριο, γιατί ήταν μεγάλος λύκος κι άγριος στην όψη. Όλοι όμως στο δάσος τον φώναζαν Νεκτάγιο. Κι αυτό, γιατί όσο άγριος και τρομερός ήταν στην όψη, τόσο καλή καρδιά είχε. Να φανταστείτε, ότι ποτέ του δεν έτρωγε υγιή ζωάκια αλλά μόνο τα άρρωστα κι ετοιμοθάνατα. Αυτό, ήταν καλό για όλα τα ζώα του δάσους ακόμη και για τους ανθρώπους που, όπως ξέρετε, δε συμπαθούν και πολύ τους λύκους. Τα άρρωστα ζωάκια απειλούσαν με την αρρώστια τους την υγεία των άλλων ζώων και των ανθρώπων, όσο για τα γέρικα κι ετοιμοθάνατα, είχαν ένα ηρωικό κι ένδοξο τέλος, πράγμα πολύ πιο σπουδαίο από το να τα βλέπουν τα άλλα ζώα να πεθαίνουν άρρωστα κι ανήμπορα σε κάποια σπηλιά. Έτσι, ο Νεκτάγιος, ο μπαμπάς του Άκη, ήταν πολύ αγαπητός στο δάσος κι όλα τα ζώα τον εκτιμούσαν και τον σέβονταν, ακόμα κι αυτά που ήξεραν ότι κάποια μέρα, όταν γεράσουν, θα γίνουν ένα ωραίο γεύμα για τη λυκοοικογένεια.
Ο Άκης, το λυκόπουλο, στο χαρακτήρα είχε μοιάσει του μπαμπά του. Ήταν καλόκαρδος κι ευγενικός, δεν έβαζε εύκολα κακό με το νου του κι ας ήταν πανέξυπνος. Στην όψη είχε μοιάσει της μαμάς του. Ήταν ένα πανέμορφο σταχτόγκριζο λυκάκι με γαλάζια ματάκια και σπινθηροβόλο βλέμμα.
Στο πίσω μέρος του βουνού έμενε μόνη της η γιαγιά του Άκη, η Φιλομήλα. Ήταν πολύ γιαγιά. Δεν έβλεπε καλά, δεν άκουγε και τόσο και περπατούσε με το ζόρι. Κάθε τόσο αρρώσταινε από λυκόπιασμα και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Καθόταν για μέρες στο κρεβάτι μέχρι να γίνει καλά. Έτσι είχε αρρωστήσει και τώρα. Ήταν τρεις μέρες στο κρεβάτι. Ο Νεκτάγιος είχε περάσει από κει να τη δει και της είχε υποσχεθεί ότι θα της στείλει ένα καλό φαγητό για να φάει και να δυναμώσει.
Πραγματικά, μετά από λίγο έπιασε μια γριά, άρρωστη κοτούλα και την πήγε αμέσως στη γυναίκα του να τη μαγειρέψει.

ΝΕΚΤΑΓΙΟΣ: Ελευθερία, σου ’φερα μια ωραία κοτούλα για μαγείρεμα. Μαγείρεψέ τη Σούπα Αυγολέμονο, να τη στείλουμε στη μάνα μου τη Φιλομήλα, που είναι άρρωστη. Έχει ανάγκη από καλό φαγητό για να δυναμώσει και να γίνει καλά.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Εντάξει Νεκτάγιε. Θα τη μαγειρέψω αμέσως. Εσύ πήγαινε στο δάσος να βρεις και τίποτ’ άλλο να φάμε κι εμείς. Καθώς θα φεύγεις, πες και στον Άκη να έρθει σε λίγη ώρα εδώ να τον στείλω να πάει το φαγητό στη γιαγιά.
ΝΕΚΤΑΓΙΟΣ:
Πηγαίνω. Σε δυο ώρες θα έχω γυρίσει. Να κρατήσεις λίγη σούπα για τα μικρά, το Ρόκο και τη Ρωξάνη. Πρέπει κι αυτά να φάνε να μεγαλώσουν.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Μείνε ήσυχος Νεκτάγιε. Ξέρω εγώ τι θα κάνω. (Μετά από λίγη ώρα) Ποπό! Η γέρικη κοτούλα με το ζουμάκι της έγινε μούρλια. Η γιαγιά θα τρελαθεί από τη χαρά της. Α, να κι ο Άκης. Πάνω στην ώρα έρχεται.
ΑΚΗΣ:
Γεια σου μαμά. Τι με θέλεις;
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Άκη, θέλω να πας στη γιαγιά σου φαγητό. Είναι άρρωστη και της μαγείρεψα μια κοτούλα που έφερε ο μπαμπάς σου.
ΑΚΗΣ:
Ναι μαμά. Θα πάω. Θέλω κι εγώ πολύ να δω τη γιαγιά. Την αγαπώ κι όποτε πηγαίνω στο σπίτι της μου δίνει γλυκάκια και μου λέει παραμύθια. Την προηγούμενη φορά μου ’πε για την πονηρή αλεπού, την κυρα-Μάρω, που με την πονηριά της άρπαξε το φαγητό από τον κόρακα που στεκόταν ψηλά σ’ ένα κλαδί του δένδρου.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Αλήθεια; Πώς τα κατάφερε η πονηρή κυρα-Μάρω;
ΑΚΗΣ:
Να, του είπε ότι τραγουδάει πολύ ωραία κι ότι θα ’θελε ν’ ακούσει ένα τραγούδι του. Αυτός, σαν χαζούλης, την πίστεψε κι άνοιξε το στόμα του να τραγουδήσει.  Αμέσως του ’πεσε το φαγητό από το στόμα κι η κυρα-Μάρω από κάτω το άρπαξε και το ’κανε μια μπουκιά.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
(Γελάει δυνατά) Χα, χα, χα! Πραγματικά χαζούλης ο κόρακας. Πού ακούστηκε ότι έχει ωραία φωνή για τραγούδι. Αφού την τελευταία φορά που έγινε διαγωνισμός τραγουδιού στο δάσος, το πρώτο βραβείο πήρε το αηδόνι και το δεύτερο η καρδερίνα. Ο κόρακας με τα κρα – κρα κι ο Μένιος ο γαϊδαράκος, με τα γκα – γκα , πήρανε την τελευταία θέση. Τέλος πάντων, στο θέμα μας τώρα. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα προσέχεις πολύ στο δρόμο. Έχω μάθει ότι στο δάσος κυκλοφορούν λαθροκυνηγοί. Βάζουν παγίδες και πιάνουν τα ζώα του δάσους. Άλλα τα σκοτώνουν για το δέρμα ή το κρέας τους κι άλλα τα βάζουν σε κλουβιά και τα πουλάνε σε άλλους ανθρώπους ή στο ζωολογικό πάρκο.
ΑΚΗΣ:
Μα γιατί το κάνουν αυτό μητέρα; Δεν αγαπούν καθόλου τα ζώα;
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Έτσι φαίνεται. Κι επιπλέον, θέλουν να κερδίσουν χρήματα.
ΑΚΗΣ:
Μα το δάσος είναι το σπίτι μας. Εμείς δεν πήγαμε ποτέ στο δικό τους σπίτι να τους κάνουμε κακό.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Το ξέρω Άκη αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Από τους λαθροκυνηγούς έχουν χαθεί πολλά ζώα. Και πολλά άλλα, όπως εμείς οι λύκοι, οι αλεπούδες και τα ξαδέρφια μας, τα τσακάλια, κοντεύουν να εξαφανισθούν τελείως. Προχθές άκουσα στις ειδήσεις ότι κινδυνεύει μ’ εξαφάνιση η καφέ αρκούδα κι ξαδέρφη της, η άσπρη, που ζει στο βόρειο πόλο. Ακόμα κινδυνεύουν: το ελάφι, η φώκια, η φάλαινα και χιλιάδες άλλα ζωάκια μικρά και μεγάλα που δε θυμάμαι τα ονόματά τους.
ΑΚΗΣ:
Δηλαδή κινδυνεύουμε κι εμείς μαμά;
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Ακριβώς, μωρό μου. Γι’ αυτό πρόσεχε πολύ. Μην σταματήσεις πουθενά στο δρόμο. Κι αν δεις μπροστά σου κανένα περίεργο σιδερένιο πράγμα ή ανθρώπους μη πλησιάσεις καθόλου. Μου υπόσχεσαι ότι θα πας όσο πιο γρήγορα γίνεται στη γιαγιά;
ΑΚΗΣ:
Εντάξει μανούλα, στο υπόσχομαι! Μείνε ήσυχη, δε θα χαζέψω πουθενά.
(Η λύκαινα δίνει στο λυκόπουλο το φαγητό κι αυτό φεύγει.)
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
(Αποχαιρετά τον Άκη). Στο καλό. Μέχρι το απόγευμα να ’χεις γυρίσει.
ΑΚΗΣ:
(Φεύγοντας απ’ τη σκηνή) Γεια σου μαμάαα!

ΣΚΗΝΗ 2η

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Άκης άρχισε να ξεμακραίνει από το σπίτι του και σε λίγο μπήκε στο δάσος. Μόλις έφτασε στο σημείο που ο μεγάλος δρόμος χωριζόταν σε δυο μικρότερα δρομάκια είδε ένα όμορφο κοριτσάκι με κόκκινη κάπα και κόκκινο σκουφάκι που μάζευε αγριολούλουδα.
( Ο Άκης κάνει το γύρο της αίθουσας τραγουδώντας και μπαίνει στη σκηνή)

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΚΗ:
(Μελωδία: Από το τραγούδι του Γ. Ζαμπέτα «Το φανταράκι»)

Είμ’ ένα μικρό λυκάκι
κι όλοι με φωνάζουν Άκη
πάω στη γιαγιά μου φαγητό.

Θα μου πει παραμυθάκια,
θα μου δώσει και γλυκάκια
και πολύ θα ευχαριστηθώ.

Ωωωω! Μάνα μου γλυκιά.
Ωωωω! Πάω στη γιαγιά.  (δις)

Αγαπάω τα ζωάκια
κι όλο θέλω παιχνιδάκια
και τραγούδι και χορό.

Χελωνάκια, λαγουδάκια,
άνθη, δέντρα και πουλάκια,
έχω φίλους μου εγώ.

Ωωωω! Μάνα μου γλυκιά.
Ωωωω! Πάω στη γιαγιά.  (δις)

ΑΚΗΣ: (Έχει φθάσει κοντά στην Κοκκινοσκουφίτσα) Ωχ! Ένα κοριτσάκι με κόκκινο σκουφάκι. Ας προσπεράσω γρήγορα, γιατί η μαμά είπε να μην πλησιάσω ανθρώπους.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Ε, λυκάκι. Για πού πηγαίνεις έτσι βιαστικά; Πες και καμιά καλημέρα.
ΑΚΗΣ:
Συγγνώμη κοριτσάκι. Βιάζομαι. Πηγαίνω φαγητό στην άρρωστη γιαγιά μου.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Είναι άρρωστη η γιαγιά σου; Ω! Λυπάμαι πολύ. Πώς θα ’θελα να τη βοηθήσω την καημένη. Και πού μένει η γιαγιά σου;
ΑΚΗΣ:
Μένει μόνη της στο πίσω μέρος του βουνού κι είναι πολύ αδύναμη, δεν μπορεί να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι. Αλλά τώρα με συγχωρείς, φεύγω γεια σου. (Προχωρεί να βγει από τη δεξιά πόρτα της σκηνής αλλά η Κοκκινοσκουφίτσα τον σταματάει.)
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Περίμενε καλέ. Μια στιγμή. Πάτα και λίγο φρένο. Γιατί πας απ’ αυτόν το δρόμο; Θ’ αργήσεις πολύ.
ΑΚΗΣ:
Πάντα απ’ το δεξιό δρόμο πηγαίνω στη γιαγιά. Είναι ο πιο γρήγορος.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Κάνεις λάθος αγαπητό μου λυκάκι. Ο αριστερός δρόμος είναι ακόμη πιο γρήγορος. Το ξέρω γιατί έχω περάσει απ’ αυτόν. Σε λίγη ώρα σε βγάζει στο πίσω μέρος του βουνού.
ΑΚΗΣ:
Σίγουρα είναι ο πιο γρήγορος;
(Διστάζει να πιστέψει την Κοκκινοσκουφίτσα.)

ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Μα φυσικά. Ψέματα θα σου πω. Εγώ αγαπώ τους λύκους και ιδιαίτερα τα λυκάκια, όπως εσύ. Κι επειδή λυπήθηκα πολύ για τη γιαγιά σου, ορίστε πάρε τα λουλούδια που έχω μαζέψει να της τα προσφέρεις σαν δώρο. Είμαι σίγουρη ότι θα της αρέσουν πολύ.
ΑΚΗΣ:
Είναι πανέμορφα. Έχουν πολλά χρώματα κι ευωδιάζουν. (Μετά το δωράκι που του δίνει, πείθεται. Ρίχνει ματιές δεξιά κι αριστερά στους δυο δρόμους που ανοίγονται μπροστά του κι αποφασίζει ν’ ακολουθήσει τον αριστερό) Εντάξει μ’ έπεισες. Θα πάω από τον αριστερό δρόμο, αν και δεν έχω ξαναπάει απ’ αυτόν.
(Η Κοκκινοσκουφίτσα χαίρεται με την επιλογή του)

ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Μπράβο λυκάκι μου! Μα τόση ώρα μιλάμε και δε μου ’πες το όνομά σου.
ΑΚΗΣ:
Με λένε Άκη. Εσένα;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Εμένα με λένε Νίτσα Κοκκινοσκουφίτσα.
ΑΚΗΣ:
Γεια σου Κοκκινοσκουφίτσα και σ’ ευχαριστώ για τα λουλούδια και για το δρόμο που μου έδειξες.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:(Στον Άκη)
Γεια σου Άκη. Στο καλό! (Μονολογεί πονηρά) Σε λίγο θα βάλω εσένα και τη γιαγιά σου στο κλουβάκι. (Στο κοινό) Πρώτη μου φορά βλέπω τόσο χαζό κι απονήρευτο λυκάκι. Πίστεψε αμέσως όσα του είπα για το δρόμο. Κι ύστερα λένε πως οι λύκοι είναι έξυπνα ζώα. Χα, χα! Ας γελάσω! Τρέχω αμέσως στο σπίτι να πάρω τα μεγάλα, ξύλινα κλουβιά του μπαμπά. Μ’ αυτά θα πιάσω δυο λύκους και του θα δείξω τι αξίζω.

ΣΚΗΝΗ 3η

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η Κοκκινοσκουφίτσα έτρεξε στο σπίτι της, πήρε δυο μεγάλα, ξύλινα κλουβιά και πήγε κατ’ ευθείαν στο σπιτάκι της γιαγιάς λύκαινας. Χτύπησε απαλά την πόρτα και με τη γλυκιά παιδική φωνή της, είπε: «Άνοιξε γιαγιούλα μου. Είμαι ο Άκης, το εγγονάκι σου. Σου ’φερα φαγητό να φας να δυναμώσεις, που είσαι άρρωστη». Η γιαγιά Φιλομήλα, που εκείνη τη στιγμή έτρωγε μερικά μήλα, γιατί κάνουν καλό στην υγεία, χωρίς να βάλει κακό με το μυαλό της, άνοιξε την πόρτα. Τότε η Κοκκινοσκουφίτσα όρμησε μέσα, άρπαξε τη γιαγιά και την έβαλε στο ένα κλουβί. Ύστερα  το έκρυψε έξω από το σπίτι, μακριά, πίσω από τους θάμνους. Γύρισε πίσω, φόρεσε το σκούφο της γιαγιάς, έβαλε το δεύτερο κλουβί κοντά στο κρεβάτι, ξάπλωσε και περίμενε να έρθει ο Άκης. Εν τω μεταξύ, ο Άκης άργησε, γιατί ο δρόμος που είχε πάρει είχε πολλές στροφές, ανηφόρες και κατηφόρες. Ρωτούσε τα ζωάκια που συναντούσε κάθε τόσο κι εκείνα του έλεγαν πως ήθελε ακόμα αρκετή ώρα μέχρι να φτάσει στο σπίτι της γιαγιάς του. Τελικά, ύστερα πολλή ώρα, έφτασε. Κατακουρασμένος χτύπησε την πόρτα.
(Ακούγονται χτύποι)

ΑΚΗΣ: Άνοιξε γιαγιούλα μου. Είμαι ο Άκης, το εγγονάκι σου.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Έλα Άκη μου. Πέρασε αγόρι μου. Η πόρτα είναι ανοιχτή.
ΑΚΗΣ:
Σου ’φερα φαγητό να φας να δυναμώσεις, που είσαι άρρωστη.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Σ’ ευχαριστώ! Ακούμπησέ το πάνω στο τραπέζι.
ΑΚΗΣ:
Γιαγιά, γιατί η μύτη σου είναι τόσο μικρή και κόκκινη;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Απ’ το συνάχι Άκη μου.
ΑΚΗΣ:
Μα και τ’ αυτιά σου είναι πιο μικρά.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Απ’ τα γεράματα παιδί μου. Και γι’ αυτό δεν ακούω καλά.
ΑΚΗΣ:
Και τα μάτια σου, απ’ ό,τι θυμάμαι, ήταν πιο μεγάλα.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Η ηλικία μου φταίει μωρό μου. Έλα πιο κοντά να σε βλέπω καλύτερα.
ΑΚΗΣ:
Γιαγιά γιατί έχεις αυτό κλουβί δίπλα στο κρεβάτι σου;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Για να σε βάλω μέσα. (Πετάγεται απότομα από το κρεβάτι, αρπάζει το λυκάκι και το βάζει στο κλουβί)
ΑΚΗΣ:
Ω! Μα δεν είσαι η γιαγιά μου. Είσαι η Κοκκινοσκουφίτσα.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Βεβαίως και δεν είμαι η γιαγιά σου μικρέ μου. Είμαι, όπως πολύ καλά κατάλαβες, η Νίτσα η Κοκκινοσκουφίτσα.
ΑΚΗΣ:
Μα γιατί το κάνεις αυτό; Πού είναι η γιαγιά μου; Τι της έκανες;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Η γιαγιά σου είναι στο άλλο κλουβί που έχω κρύψει πίσω από τους θάμνους.
ΑΚΗΣ:
(Στο κοινό) Αχ! Καλά μου είπε η μαμά μου να μην πλησιάσω ανθρώπους. Ορίστε τώρα τι παθαίνω. Βοήθεια, βοήθεια Παιδιά! Σας παρακαλώ, πείτε στην Κοκκινοσκουφίτσα να μ’ ελευθερώσει. (Περιμένει την απάντηση του κοινού και μετά απευθύνεται στην Κοκκινοσκουφίτσα) Μα δε σου έκανα κανένα κακό. Εγώ σε συμπάθησα κι ήθελα να σου προτείνω να γίνουμε φίλοι, να ’ρθεις μια μέρα να παίξουμε στο δάσος μαζί με τ’ άλλα ζωάκια, τ’ αλεπουδάκια, τα χελωνάκια και τα τρία γουρουνάκια, να φάμε σταφύλια και σύκα και να περάσουμε μια αξέχαστη μέρα.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Εγώ όμως δεν αγαπώ τους λύκους, γιατί είναι κακοί και μπορούν να φάνε κι ένα μεγάλο άνθρωπο, πόσο μάλλον ένα κοριτσάκι σαν κι εμένα.
ΑΚΗΣ:
Αυτό είναι μεγάλο ψέμα. Είναι ένα παραμύθι. Εμείς οι λύκοι ζούμε μόνο στο δάσος και δεν πειράζουμε τους ανθρώπους. Ο μπαμπάς μου ο Νεκτάγιος πιάνει μόνο άρρωστα και πολύ γέρικα ζωάκια και ποτέ δεν έχει επιτεθεί σ’ εσάς τους ανθρώπους. Έλα Κοκκινοσκουφίτσα, ελευθέρωσε κι εμένα και τη γιαγιά μου τη Φιλομήλα. (Η Κοκκινοσκουφίτσα σκέφτεται τα λόγια του Άκη και κάνει βόλτες στη σκηνή)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Άκης στενοχωρημένος έβλεπε πως δεν μπορούσε να κάνει την Κοκκινοσκουφίτσα να πιστέψει ότι οι λύκοι είναι καλοί και κάνουν καλό στο δάσος. Άρχισε τότε να κλαίει δυνατά και σε μια στιγμή έβγαλε μια μακρόσυρτη δυνατή κραυγή σε πολύ ψηλό τόνο, άνω Fa δίεση, που ακούστηκε σ’ όλη την περιοχή. Για καλή του τύχη, λίγο πιο πέρα έκανε την καθημερινή περιπολία του στο δάσος ο δασοφύλακας, ο κύριος Δήμος με το βοηθό του Ιάκωβο. Άκουσε τη λυκίσια κραυγή και σαν παλιός κι έμπειρος δασοφύλακας κατάλαβε ότι ήταν κραυγή αγωνίας που καλούσε σε βοήθεια. Χωρίς να χάσει καιρό τρέχει αμέσως στο σπίτι της γιαγιάς Φιλομήλας.

ΔΗΜΟΣ: (Μπαίνει μαζί με τον Ιάκωβο στη σκηνή) Επ! Τι συμβαίνει εδώ;
ΑΚΗΣ:
Βοήθεια, βοήθεια κύριε Δήμο. Σώσε με.
ΔΗΜΟΣ:
Άκη γιατί είσαι μέσα στο κλουβί; Τι γίνεται εδώ Κοκκινοσκουφίτσα;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Έπιασα δυο άγριους λύκους.
ΔΗΜΟΣ:
Και γιατί παρακαλώ; Δεν ξέρεις ότι απαγορεύεται αυστηρά να πιάσεις λύκο; Μπορεί να τιμωρηθείς με μεγάλο πρόστιμο γι’ αυτό που έκανες.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Μα κινδυνεύουμε απ’ αυτούς. Μπορούν να μας φάνε.
ΙΑΚΩΒΟΣ:
Κάνεις λάθος μικρή μου. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Εμείς οι άνθρωποι κυνηγάμε και σκοτώνουμε τους λύκους και κοντεύουν να εξαφανισθούν από το βουνό. Το ξέρεις ότι σ’ όλο το βουνό έχει απομείνει μόνο η οικογένεια του Άκη; Κι ακόμα ξέρεις ότι χάρις τους λύκους, που τρώνε τ’ άρρωστα ζώα, δεν αρρωσταίνουν τ’ άλλα ζώα κι εμείς οι άνθρωποι; Τους χρωστάμε μεγάλη χάρη και κανονικά πρέπει να τους αγαπάμε και να φροντίζουμε να μην πάθουν ποτέ κακό γιατί τότε θα κινδυνέψουμε πραγματικά από μεγάλες αρρώστιες.
ΑΚΗΣ:
Στο είπα Κοκκινοσκουφίτσα. Σε παρακαλώ ελευθέρωσέ με. Έλα να γίνουμε φίλοι.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
(Μετανιωμένη) Συγγνώμη Άκη. Παρασύρθηκα απ’ αυτό που κάνει ο μπαμπάς μου και θέλησα να του δείξω τι αξίζω κάνοντας κι εγώ το ίδιο. Έκανα λάθος. Θα ελευθερώσω αμέσως κι εσένα και τη γιαγιά σου και θα σπάσω τα κλουβιά του μπαμπά μου να μην πιάνει ζώα του δάσους. (Η Κοκκινοσκουφίτσα σπάει το κλουβί κι ελευθερώνει τον Άκη.)
ΑΚΗΣ:
Γιούπιιιι! Μπράβο Κοκκινοσκουφίτσα. Το ’ξερα πως είσαι καλή.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Θέλεις να γίνουμε αληθινοί φίλοι για πάντα;
ΑΚΗΣ:
Μα και βέβαια! Αφού εγώ στο ζήτησα πρώτος.
ΔΗΜΟΣ:
Μπράβο σας! Κι έτσι θα ξανάρθει η χαρά κι ηρεμία στο δάσος.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Αύριο θα τα πω όλα στους συμμαθητές μου στο σχολείο και θα τους προτείνω να οργανώσουμε μια εκδήλωση για την προστασία του δάσους και των ζώων που ζουν σ’ αυτό. Πρέπει κι εμείς οι άνθρωποι κάποτε να μάθουμε να σεβόμαστε τα ζώα και τα φυτά του δάσους. Μας αγαπάτε πολύ και μας δίνετε τόσα πολλά κι εμείς γι’  αντάλλαγμα σας κάνουμε κακό! Ω! Πόσο λυπάμαι και ντρέπομαι.
ΙΑΚΩΒΟΣ:
Μη ντρέπεσαι Κοκκινοσκουφίτσα. Όλοι κάνουμε λάθη. Όμως τώρα χάρη σ’ εσένα οι φίλοι σου θα μάθουν ν’ αγαπούν και να προστατεύουν το δάσος και τα ζώα. ΑΚΗΣ: Μπράβο, μπράβο Κοκκινοσκουφίτσα. Ζήτω η φιλία ζώων και ανθρώπων.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η Κοκκινοσκουφίτσα κατάλαβε το λάθος της κι από κείνη τη μέρα αγαπούσε όλα τα ζώα του δάσους. Όταν μπορούσε πήγαινε κι έπαιζε χαρούμενα μαζί τους. Με τον Άκη, το σταχτόγκριζο λυκάκι, γίνανε οι καλύτεροι φίλοι. Και ζουν τώρα καλά και στο μέλλον ακόμη καλύτερα.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑΣ:

Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε το τραγούδι.

Στίχοι: 1η Στροφή: Αγγελική Καψάσκη: «ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ» , Εκδ. ΚΑΨΑΣΚΗ, Αθήνα 1996, σελ 138,  2η και 3η Στροφή: Δρομπόνης Σωτήριος

Μελωδία: Δρομπόνης Σωτήριος

Στο δάσος τι όμορφα που ’ναι παιδιά!
Ολόγλυκα εκεί κελαηδούν τα πουλιά,
νερά δροσερά πώς κυλούνε γοργά,
λουλούδια δροσάτα σκορπούν ευωδιά.

Λαγοί, χελωνάκια, λυκάκια μικρά,
κοτσύφια, γεράκια, αετοί στα ψηλά,
γιδούλες, λαφάκια, αλεπού πονηρή,
τσακάλια, αρκουδάκια, που ζούνε μαζί.

Στο δάσος μ’ αρέσει πολύ να γυρνώ,
το κόκκινο σκουφάκι μου πάντα φορώ.
[
Φυτά και ζωάκια πολύ τ’ αγαπώ,
όμορφη φύση μου σ’ ευχαριστώ.] (δις)

Τέλειωσε ένα παραμύθι
κι όμως… τόσο αληθινό!
Κινδυνεύουν τα λυκάκια,
κάνουμε κάτι γι’ αυτό;

Πείτε το και στους γονείς σας,

στον παππού και στη γιαγιά:
είναι φίλοι μας τα ζώα
μα δε ζούνε στα κλουβιά.

Σπίτι έχουνε το δάσος,

θέλουνε τη λευτεριά,
τη δική μας την αγάπη
κι όχι την απανθρωπιά.

Απ’ τη γη να μη χαθούνε,
ας φροντίσουμε γι’ αυτό.
Σεβασμό στο περιβάλλον
να μην πάθουμε κακό.

ΤΕΛΟΣ

Ο ΛΥΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤ' ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΚΟΣ;

Του Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου

Τέλος τα παραμύθια που παρουσίαζαν τους λύκους ως τους κακούς της υπόθεσης. Δεν γίνεται η «κοκκινοσκουφίτσα» να είναι πάντα αγία και άμοιρη ευθυνών και  την ίδια ώρα ο λύκος να βρίσκεται στα πρόθυρα της εξαφάνισης .

Ο λύκος είναι ένα από το πιο παρεξηγημένα άγρια ζώα. Σύμβολο δύναμης εξυπνάδας αλλά και φόβου, κυνηγήθηκε επίμονα από τον άνθρωπο.

Υπήρξε το θηλαστικό με τη μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση στον πλανήτη μετά τον άνθρωπο, αλλά σήμερα αποτελεί ένα είδος που απειλείται με εξαφάνιση.

Από το 14οαι. και μετά οι συστηματικές προσπάθειες εξόντωσής του οδήγησαν στην εξαφάνιση του από 14 χώρες της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης και γενικά από ένα μεγάλο μέρος του Βορείου Ημισφαιρίου. Αποτέλεσμα της επικήρυξης ήταν η οριστική εξαφάνιση του λύκου από τη Πελοπόννησο ήδη από το 1940.

Για αρκετές δεκαετίες οι κάτοικοι των αγροτικών κυρίως περιοχών, εξόντωναν τους λύκους με δόκανα και δολώματα και επιδεικνύοντας μέλη του ζώου εισέπρατταν αμοιβή από τα κατά τόπους δασαρχεία. Το 1993 απαγορεύτηκε η εξόντωσή του με την ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία της Κοινοτικής  Οδηγίας 92/43 (για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας) και ο λύκος συμπεριλήφθηκε στη λίστα των απειλούμενων ειδών, που προστατεύονται.

Ο λύκος στην Ελλάδα

Ο λύκος πριν το 1924 εξαπλωνόταν με μεγάλους πληθυσμούς σε όλες τις ηπειρωτικές περιοχές. Το 1924 ξεκίνησε η επικήρυξή του μαζί με άλλα «επιβλαβή» είδη, όπως      η αλεπού, το τσακάλι και το κουνάβι. Μέχρι το 1981 η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων που περιείχαν στρυχνίνη ήταν από τις πιο διαδεδομένες πρακτικές θανάτωσης.
-Στην Κεντρική Μακεδονία και Θράκη, ανατολικά του ποταμού Αξιού. Ο πληθυσμός αυτός επικοινωνεί με τον πληθυσμό του λύκου στη Βουλγαρία.
-Δυτικά του ποταμού Αξιού μέχρι το Νομό Φωκίδας.
Τα τελευταία χρόνια, έχει παρατηρηθεί ανάκαμψη του πληθυσμού προς τις νοτιότερες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας, (Φωκίδα, Αιτωλοακαρνανία, και Ευρυτανία), από όπου είχε εξαφανιστεί για πολλά χρόνια. Η ανάκαμψη αυτή, οφείλεται στη μείωση της χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων, στο νομικό καθεστώς προστασίας του καθώς και στην εγκατάλειψη ή μείωση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε κάποιες περιοχές.
Παρά την ευρύτατα διαδεδομένη πεποίθηση ότι ο λύκος αντιμετωπίζει εχθρικά τον άνθρωπο η αλήθεια είναι ότι τον φοβάται και τον αποφεύγει. Οι συναντήσεις λύκου και ανθρώπων που καταγράφονται δεν γίνονται από την πρόθεση του λύκου να βλάψει τον άνθρωπο, αλλά από την ανάγκη του για την εξεύρεση τροφής προκειμένου να επιβιώσει. Η παρουσία του λύκου στα φυσικά οικοσυστήματα, όπως και κάθε άλλου ζωντανού πλάσματος, είναι απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία των φυσικών διεργασιών. Η προστασία των «συγκατοίκων» του πλανήτη μας είναι υπόθεση όλων μας.

Τα βήματα του Λύκου στην Ιστορία αλλά και στη Μυθολογία

Μια εξαίρετη έρευνα για την παρουσία του Λύκου ως ον στον πλανήτη, στη μυθολογία αλλά και στις παραδόσεις των λαών έχει κάνει η Χαρούλα Κρομυάδου, η οποία είναι Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ αλλά και Συντονίστρια της ομάδας Ο ΛΥΚΟΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ.

Η έρευνα που ακολουθεί  είναι της Κας Κρομυάδου.

Συμβίωση λύκου-ανθρώπου

Στην ιστορία και την προϊστορία του ανθρώπου, ο άνθρωπος και ο λύκος προϋπήρχαν και βοηθούσαν ο ένας τον άλλο ως τα δύο ανώτερα θηλαστικά-θηρευτές. Μέχρι και πριν 400 χρόνια ο λύκος ήταν ο δεύτερος αμέσως μετά τον άνθρωπο ως το πιο πετυχημένο και εξαπλωμένο θηλαστικό στη Βόρεια Αμερική.  Υπάρχουν εκτεταμένα στοιχεία ότι πριν βρεθούν σε αντιπαλότητα  ο λύκος και ο άνθρωπος-κυνηγός, παγκοσμίως απολάμβαναν τη συμβίωσή τους καθώς η ύπαρξη του ενός επωφελούσε την ύπαρξη του άλλου (Mowat 1963: 29).

Θεωρείται ότι οι λύκοι που ζούσαν κοντά στους ανθρώπινους καταυλισμούς λειτουργούσαν ως προειδοποιητικά συστήματα για τους ανθρώπους. Λόγω της αισθητηριακής τους οξύτητας και της ικανότητάς τους να επικοινωνούν μέσω των ουρλιαχτών, προειδοποιούσαν με τον τρόπο αυτό τους ανθρώπους για την προσέγγιση αντιπάλων.
Για πολλούς από τους ιθαγενείς Αμερικάνους της Βόρειας Αμερικής, ο λύκος αποτελούσε αντικείμενο σεβασμού εξαιτίας της ισχυρής του αφοσίωσης και της στοργής του προς την αγέλη του, των ικανοτήτων του ως κυνηγός και του ρόλου του στο να καθορίζει την υγεία των ζώων που κυνηγά σκοτώνοντας το αδύναμο, άρρωστο και υπέργηρο.
Όμως την εποχή του Μεσαίωνα η σχέση ανθρώπου και λύκου αλλάζει οριστικά τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Βόρεια Αμερική. Μέσα σε λίγους αιώνες ο λύκος εξαφανίζεται από το Μεξικό, τον Καναδά, σε πολλές από τις πολιτείες της νότιας Αλάσκας αλλά και από την Σκωτία, την Αγγλία και την Ιρλανδία. Η αλλαγή αυτή -αλλά και η ανέκαθεν ανταγωνιστική σχέση του δυτικού ανθρώπου με τον εξίσου ικανό ως κυνηγό λύκο- οδηγεί το ζώο αυτό σε εξαφάνιση, εξευτελισμό και πολύ συχνά βίαιο βασανισμό και είναι αποτυπωμένη στην μυθολογία και τη λογοτεχνία. Παρακάτω σκιαγραφείται η απεικόνιση του λύκου σε παραμύθια, μύθους και λαϊκές ιστορίες.

Ο λύκος οι μύθοι και τα παραμύθια

Ο λύκος έχεις δυσφημιστεί πολύ στη δυτική λογοτεχνική παράδοση κάτι που έχει βλάψει τη επιβίωσή του. Η προκατάληψη και ο φόβος έχουν δημιουργήσει ένα φανταστικό τέρας που με συνέπεια παίζει τον κακό στις ευρωπαϊκές ιστορίες.
Η παρουσία του λύκου είναι έντονη τόσο στην αρχαία ελληνική μυθολογία όσο και στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Στους αρχαίους μύθους συνδέεται με τους θεούς Απόλλωνα, Άρτεμη και Δία ενώ συχνά οι θεοί μεταμορφώνουν τους ανθρώπους σε λύκους για να τους τιμωρήσουν. Στα αρχαία ελληνικά κείμενα ο λύκος αναφέρεται στον Ηράκλειτο, τον Αίσωπο, τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και τον Ηρόδοτο. Στις αναφορές αυτές, αντικατοπτρίζονται άμεσα οι λαϊκές δοξασίες για το λύκο και παρουσιάζουν συνήθως την εικόνα του ως ζώο άγριο, πονηρό και επιθετικό προς τους ανθρώπους και τα άλλα ζώα. Σπανιότερα, ο λύκος χαρακτηρίζεται κοινωνικός και γενναίος.

Ελληνική μυθολογία

Ο Λυκάονας, γιος του Πελασγού και πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, θέσπισε τη λατρεία του Δία. Μετά από καιρό, ο Δίας πληροφορήθηκε ότι οι γιοι του Λυκάονα αμελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και ήταν αυθάδεις απέναντι στον πατέρα τους. Ο Δίας τους επισκέφτηκε, μεταμορφωμένος σε εργάτη. Οι γιοι του Λυκάονα  τον καλωσόρισαν και έπεισαν τον πατέρα τους να σερβίρουν στον ξένο ανθρώπινο κρέας, για να διαπιστώσουν εάν είναι ο Δίας. Έτσι και έγινε. Όταν, όμως, ο Δίας κατάλαβε την ανόσια πράξη τους, τους μεταμόρφωσε σε λύκους και έφυγε θυμωμένος. Όσον αφορά τον Αίσωπο, στον λύκο αποδίδεται το ανθρώπινο χαρακτηριστικό της εξαπάτησης του αθώου σε αντίθεση με την αλεπού που της αποδίδεται έντονη οξυδέρκεια (μύθος Ο Λύκος και η Αλεπού).

Από την λύκαινα της Ρώμης στο δρόμο της κόλασης

Πριν από τον Μεσαίωνα, ο λύκος παρουσιάζεται ως στοργική μητρική φιγούρα στην ιστορία του Ρώμου και του Ρωμύλου, δύο μικρά παιδιά που –σύμφωνα με τον μύθο- τα θήλασε και τα ανέθρεψε μια λύκαινα. Ενώ στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ο λύκος κατέχει θέση ευλαβείας από τους Ιθαγενείς Αμερικάνους και η φυλή  Nez Perces  λατρεύει τον λύκο ως πρόγονο της ανθρώπινης φυλής.

Από την αρχή όμως των μεσαιωνικών χρόνων ο λύκος αρχίζει και καταγράφεται ως σύμβολο της αγριότητας και της απληστίας στη δυτική λογοτεχνία. Οι αιρετικοί δάσκαλοι αποκαλούνταν «λύκοι» από τους ιεροκήρυκες τον Μεσαίωνα ενώ στην τοιχογραφία του Andrea de Firenze, Ο δρόμος προς τη Σωτηρία, στο ισπανικό παρεκκλήσι της Santa Maria Novella στην Φλωρεντία, οι λύκοι που επιτίθενται συμβολίζουν τους αιρετικούς.

Η προσπάθεια της μεταστροφής και η συμβολή του Αρκτούρου

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μεταστροφή  της αρνητικής εικόνας του λύκου στα ελληνικά παραμύθια, τα κόμικς και την παιδική λογοτεχνία. Ο λύκος πρωταγωνιστεί σε πολλές ιστορίες χωρίς να είναι ο κακός, αλλά ο ήρωας περιπετειών με καλό τέλος και αστείων καταστάσεων.

Τα τρία μικρά λυκάκια του Ε. Τριβιζά ταλαιπωρούνται από το Ρούνι, το κακό γουρούνι, αλλά στο τέλος συμφιλιώνονται μαζί του και ζουν στιγμές χαράς και ευτυχίας ενώ στον Καλό Λύκο του Αρκά παρουσιάζεται, μέσα από μια χιουμοριστική διάθεση, ο έρωτας του λύκου για μια προβατίνα.

Στην προσπάθειά του να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το φυσικό περιβάλλον ο σύγχρονος άνθρωπος αλλάζει και τη στάση του απέναντι στο λύκο. Έτσι, ο λύκος σε αρκετά σύγχρονα λογοτεχνήματα προβάλλεται πια ως άγριο ζώο που ζει στη φύση και όχι ως εχθρός μας.

Παρ’ όλα αυτά η αρνητική σχέση ανθρώπου και λύκου δεν έχει μεταβληθεί αισθητά στη χώρα μας. Με την προϋπόθεση ότι οι μύθοι, τα παραμύθια και οι λαϊκές παραδόσεις συνέβαλαν στη δαιμονοποίηση του λύκου, ίσως τα τελευταία δείγματα γραφής που αναφέρθηκαν παραπάνω συμβάλλουν και στην αποκατάστασή του ως άγριου ζώου και πολύτιμου κρίκου στα ελληνικά δασικά οικοσυστήματα.
Ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ συστηματικά και επί χρόνια δραστηριοποιείται προς την κατεύθυνση αυτή.

Παροιμίες με πρωταγωνιστές Λύκους

Στην ελληνική παράδοση συναντάμε πολλές φορές παροιμίες με ζώα και ιδιαίτερα με λύκους ( π.χ έβαλες το λύκο να φυλάει τα πρόβατα, Ο λύκος δε βρωμίζει τη φωλιά του, Ο λύκος έχει τ’ όνομα κι η αλεπού τη χάρη, Ο λύκος σαν γεράσει, μασκαράς των σκυλιών γίνεται, Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται, το πρόβατο που φεύγει απ’ το μαντρί το τρώει ο λύκος, κ. α.)

Δεν είναι μόνο πρώτος στην κακία, όπως υποστηρίζουν κάποιοι, είναι πρώτος και στη σοφία του λαού. Και αυτό ίσως να σημαίνει ότι ο λύκος είναι το άγριο ζώο που αγαπάμε να μισούμε ή που κατά βάθος θαυμάζουμε περισσότερο.

Η σχέση του ανθρώπου με τον λύκο είναι ιδιαίτερα έντονη σε πολλές δομές της ελληνικής γλώσσας και της σκέψης, όπως και στις παροιμίες. Στις παροιμίες ως γνωστόν αποτυπώνεται η ψυχοσύνθεση του λαού, ο τρόπος σκέψης και η καθημερινότητα του.

pinakio

ΖΩΑ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ:ΛΥΚΟΣ

Βασίλειο:Ζώα (Animalia)

Φύλο:Χορδωτά (Chordata)

Κλάση:Θηλαστικά (Mammalia)

Τάξη:Σαρκοφάγα (Carnivora)

Οικογένεια:Κυνοειδή (Cani dae)

Γένος:Canis

Είδος:Canis lupus

Ο λύκος αποτελεί το μεγαλύτερο εκπρόσωπο της οικογένειας των κυνοειδών, η οποία με τη σειρά της ανήκει στη τάξη των σαρκοφάγων. Ο πρώτος πρόγονος του λύκου εμφανίστηκε πριν από 54 εκατ. χρόνια στη Β. Αμερική ενώ πήρε τη σημερινή του μορφή πριν 1,5 εκατομμύριο χρόνια. Ο λύκος (Canis lupus) υπήρξε το θηλαστικό με τη μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση στον πλανήτη μας. Στις μέρες μας υπάρχουν δύο είδη λύκων, o γκρίζος λύκος (Canis lupus) και ο κόκκινος λύκος (Canis rufus).   Ο κόκκινος ζει μόνο στις νοτιοανατολικές ακτές των ΗΠΑ και στο Μεξικό, ενώ ο γκρίζος έχει εξάπλωση σε όλο σχεδόν τον πλανήτη. Προτιμά τα μεγάλα πυκνά δάση. Μερικές φορές όμως πηγαίνει και σε πεδινές περιοχές που γειτονεύουν με δάση. Στη χώρα μας εμφανίζεται το είδος του γκρίζου λύκου με καφέ τρίχωμα και γκρίζα ράχη στις ορεινές περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδας.

Σωματικά χαρακτηριστικά

Η διάρκεια ζωής του φτάνει τα 16χρόνια. Το βάρος του ενήλικου ατόμου φτάνει ως 60 κιλά, το μήκος του φθάνει το 1 με 1,5 μέτρο και το ύψος του τα 90 εκατοστά. Η κατασκευή του λύκου, ψηλά πόδια, φαρδύ πέλμα του επιτρέπουν να περπατά με άνεση στο χιόνι. Καθημερινά διανύει μεγάλες αποστάσεις για να βρει την τροφή του και μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 40-50 χιλιομέτρων. Το χρώμα του διαφέρει από εποχή σε εποχή. Το χειμώνα είναι γκρίζος στο πάνω μέρος και το καλοκαίρι κιτρινογκριζωπός. Επίσης έχει φουντωτή μακριά ουρά. Ο λύκος έχει εξελιχθεί ώστε να τρέφεται κυρίως με σάρκες. Το κρανίο του είναι μεγάλο σε σχέση με το σώμα του. Το ζώο διαθέτει συνολικά 42 δόντια με χαρακτηριστικούς τους μεγάλους κυνόδοντες. Το δάγκωμά του έχει απίστευτη δύναμη. Τα πέλματά του είναι στραμμένα προς τα έξω για να μπορεί να έχει καλύτερη ισορροπία και να βαδίζει στο χιόνι. Η όσφρηση είναι η ισχυρότερη αίσθηση του λύκου, καθώς μπορεί να εντοπίσει το θήραμά του σε απόσταση 3χμ. μόνο από τη μυρωδιά.

Διατροφή

Ο λύκος είναι ζώο σαρκοφάγο και τρέφεται κυρίως με άγρια φυτοφάγα (ελάφι, ζαρκάδι, αγριογούρουνο, αγριόγιδο), διάφορα μικρά θηλαστικά, τρωκτικά και κτηνοτροφικά ζώα (πρόβατα, γίδια). Τρώει όμως και φρούτα όπως σταφύλια, μούρα και σύκα. Δεν έχει μόνιμη κατοικία και κινείται διαρκώς σε αναζήτηση περιοχών που του εξασφαλίζουν τροφή. Κυνηγά συνήθως τη νύχτα, ενώ την ημέρα κρύβεται σε υπόγειες στοές ή κοιλότητες βράχων.

Στις μεσογειακές χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) ο λύκος λόγω έλλειψης άγριων ζώων αναγκάζεται να επιτεθεί και σε κοπάδια από γιδοπρόβατα και σπανιότερα σε βοοειδή. Σε περίπτωση που το κοπάδι δεν μπορεί να γλιτώσει τότε οι λύκοι σκοτώνουν μεγάλο αριθμό αιγοπροβάτων. Αυτή η αντίδραση θεωρείται φυσιολογική δεδομένου ότι τα ζώα προσπαθούν να εξασφαλίσουν τροφή για μελλοντική κατανάλωση.

Κοινωνική οργάνωση – Αγέλη

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των πληθυσμών του λύκου είναι η κοινωνική οργάνωση σε μικρές ή μεγάλες ομάδες (τις αγέλες). Οι αγέλες που σχηματίζουν οι λύκοι στην Ελλάδα περιλαμβάνουν συνήθως 6 με 7 μέλη και σχεδόν ποτέ δεν υπερβαίνουν τα  13-15 άτομα. Αντίθετα στην Αλάσκα έχουν καταγραφεί και αγέλες 30 ατόμων.

Τα μέλη κάθε αγέλης επικοινωνούν μεταξύ τους με ήχους και σήματα. Σε κάθε αγέλη υπάρχει ένα κυρίαρχο αρσενικό που μαζί με ένα θηλυκό, αποτελούν το κυρίαρχο ζευγάρι της αγέλης. Το ζευγάρι μένει ενωμένο για όλη τη διάρκεια της ζωής τους εκτός αν κάποιο άλλο αρσενικό νικήσει το κυρίαρχο και πάρει τη θέση του ή κάποιο μέλος του ζευγαριού πεθάνει. Το κυρίαρχο αρσενικό είναι ο αρχηγός στο κυνήγι. Είναι ακόμη υπεύθυνος για τον καθορισμό των ορίων της περιοχής, όπου κινείται η αγέλη, τα οποία δεν πρέπει να παραβιάζονται από άλλη.

Αναπαραγωγή

Οι λύκοι ζευγαρώνουν νωρίς την άνοιξη (Φεβρουάριο ως Απρίλιο). Μετά από εγκυμοσύνη 2 μηνών η λύκαινα γεννάει 3-7 μικρά. Το πρώτο διάστημα όσο τα μικρά θηλάζουν, η λύκαινα δεν τα εγκαταλείπει καθόλου και συντηρείται από το αρσενικό. Σε δύο μήνες περίπου τα μικρά είναι σε θέση να φάνε κρέας.

Την ανατροφή των μικρών αναλαμβάνουν εκτός από τους γονείς και η υπόλοιπη αγέλη φέρνοντας τροφή και παρέχοντάς τους προστασία. Τα μικρά μένουν με τους γονείς τους για ένα χρόνο τουλάχιστο. Ο ερχομός του χειμώνα βρίσκει τα μικρά αρκετά ώριμα να ακολουθήσουν τις μετακινήσεις της αγέλης και να μάθουν τα μυστικά του κυνηγιού και της επιβίωσης. Στην ηλικία των 22 μηνών ολοκληρώνεται η ενηλικίωσή τους και εγκαταλείπουν σταδιακά την περιοχή που γεννήθηκαν, αναζητώντας τη δική τους επικράτεια.

Καταγωγή

Ο Λύκος (Canis lupus) είναι θηλαστικό της τάξης των Σαρκοφάγων. Στην οικογένεια των Κυνοειδών ανήκουν επίσης ο το τσακάλι, η αλεπού και ο σκύλος. Έχει κοινή καταγωγή με τον σκύλο (Canis lupus familiaris) και θεωρείται πρόγονος όλων των ειδών σκύλων που υπάρχουν σήμερα.

Κίνδυνοι – Απειλές

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία και το Δασικό Κώδικα, από το 1969 απαγορεύεται η σύλληψη και η κατοχή του λύκου από ιδιώτη. Ο σημαντικότερος παράγοντας που επιδρά αρνητικά στην επιβίωση του λύκου είναι οι ανθρωπογενείς δραστηριότητες:
1.
Η ανθρώπινη παρουσία ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, στέρησε από το λύκο τους φυσικούς του χώρους. Πολλά τεχνικά έργα, η διάνοιξη δασικών δρόμων, τα τουριστικά θέρετρα δεν έλαβαν υπόψη τους και την παρουσία του λύκου.
2.
Η επέκταση των βοσκοτόπων εις βάρος των δασικών εκτάσεων, οδήγησε στην υποβάθμιση των βιοτόπων του λύκου και στη μείωση της τροφής του (ελάφι, ζαρκάδι, αγριογούρουνο). Το παράνομο κυνήγι και η λαθροθηρία εξαφάνισε σε κάποιες περιοχές τα θηράματα των λύκων και έτσι κάποιες αγέλες αναγκάζονται να αναζητήσουν τη τροφή τους σε σκουπιδότοπους.
3.
Η παράνομη θανάτωση λύκων από ορισμένους κτηνοτρόφους για την προστασία των κοπαδιών τους αποτελεί το σημαντικότερο κίνδυνο για την επιβίωση του είδους.
4.
Παρατηρείται το φαινόμενο της παράνομης κατοχής λύκων από ιδιώτες, με τη δικαιολογία ότι χρειάζονται έναν "άγριο και δυνατό φύλακα".

Στην Ελλάδα από το 1993 ο λύκος συμπεριλήφθηκε στη λίστα των προστατευόμενων ειδών και απαγορεύτηκε η χρήση δηλητηρίων για την εξόντωσή του. Την τελευταία δεκαετία ο πληθυσμός του λύκου στη χώρα μας έχει σταθεροποιηθεί, αλλά ο κίνδυνος εξαφάνισής του υπάρχει ακόμη.

ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ

Ο Αρκτούρος είναι ένας σύλλογος που δραστηριοποιείται από το 1998 για τη διατήρηση των πληθυσμών του λύκου σε όλη την Ελλάδα καθώς και για τη βελτίωση της σχέσης λύκου και ανθρώπου.

Το Καταφύγιο του Λύκου από τον «Αρκτούρο»

«Το Καταφύγιο του Λύκου, αποτελεί  ένα μοναδικό εργαλείο ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού και της πολιτείας, με στόχο την αντιστροφή της αρνητικής, κατά παράδοση εικόνας, στην ανθρώπινη συνείδηση και κοινωνία, της αποσαφήνισης του ρόλου του υπερήφανου αυτού ζώου στα οικοσυστήματα στα οποία συμμετέχει και της τοποθέτησής του στο οικολογικό θώκο που του αρμόζει», λέει χαρακτηριστικά στο Πινάκιο η Διευθύντρια Επικοινωνίας του Αρκτούρου Βάσω Πετρίδου.
Στην συνέχεια αναφέρει πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λύκοι είναι πολλά αυτή στιγμή. Επίσης  θέτει και ένα θέμα αυτό της αποκατάστασης της τιμής του λύκου. «Τα  προβλήματα είναι πολλά, όπως και οι προκλήσεις, από τη γλυκιά και εύθραυστη κοκκινοσκουφίτσα, μέχρι τη λαθροθηρία του λύκου και των φυσικών τροφικών πηγών του (ελάφια, ζαρκάδια, αγριόχοιροι και μικρά θηλαστικά). Στοιχεία της βιολογίας, της οικολογίας, των θρύλων και όλες οι απαιτούμενες ενέργειες για την αποκατάσταση της τιμής και της περηφάνιας της φύσης, που εκπροσωπεί ο λύκος αποτελούν τα εργαλεία για την καταπολέμηση της άγνοιας… που βάζει σε κίνδυνο την άγρια ζωή».

Δράσεις:
- Κάνουν συγκέντρωση των στοιχείων για την κατανομή και τον πληθυσμό του λύκου στην Ελλάδα.
- Παίρνουν προληπτικά μέτρα για την προστασία των κτηνοτρόφων. Δίνουν ποιμενικούς σκύλους (τσοπανόσκυλα) στους κτηνοτρόφους για τη φύλαξη των κοπαδιών και σε περίπτωση που θα έχουν απώλειες ζώων από επίθεση λύκων τους αποζημιώνουν.
- Επίσης ενημερώνει και ευαισθητοποιεί τους κατοίκους των ορεινών περιοχών για την ανάγκη της προστασίας του λύκου.
- Έχει δημιουργήσει το καταφύγιο του λύκου στην Αγραπιδιά της Φλώρινας για τη φιλοξενία λύκων που προέρχονται από αιχμαλωσία. Ακόμη, στον Αετό Φλώρινας υπάρχει ο Σταθμός του Περιβαλλοντικού Κέντρου όπου οι λύκοι δέχονται κτηνιατρική περίθαλψη πριν πάνε στο καταφύγιο. Το καταφύγιο είναι μια ειδικά περιφραγμένη ημιορεινή δασική έκταση περίπου 70 στρεμμάτων, στην οποία θα ζήσουν οι λύκοι αυτοί το υπόλοιπο της ζωής τους. Έχοντας εξοικειωθεί απόλυτα με τη ανθρώπινη παρουσία, μακριά από το φυσικό τρόπο επιβίωσης μιας αγέλης στην φύση, οι λύκοι αυτοί δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους.

 

ΖΩΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

Ο λύκος

Υπό εξαφάνιση ζώο στην Ευρώπη θεωρείται και ο λύκος. Η Ελλάδα είναι μια από τις ευρωπαϊκές χώρες όπου υπάρχει αρκετός πληθυσμός λύκων, αλλά ο αριθμός τους δε φαίνεται να ξεπερνά τους 500. Ζει σε όλη, σχεδόν, την ηπειρωτική χώρα, εκτός από την Πελοπόννησο απ' όπου εξαφανίστηκε τη δεκαετία του '40. Ζει, ακόμη, και στα βουνά της Στερεάς Ελλάδας, αλλά εκεί δεν υπάρχει μόνιμος πληθυσμός.

Η καφέ αρκούδα

Σύμφωνα με την ελληνική υπηρεσία του WWF, στη χώρα μας απειλείται η καφέ αρκούδα, ο πληθυσμός της οποίας υπολογίζεται στα 100 - 150 άτομα. Βρίσκεται στους κύριους ορεινούς όγκους της Βόρειας και Κεντρικής Πίνδου καθώς και της Δυτικής Ροδόπης.

Λύγκας

Ακόμη ένα είδος που κινδυνεύει, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, είναι ο λύγκας, το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό αιλουροειδές. Ελάχιστοι λύγκες ζουν πια στη χώρα μας εξαιτίας του κυνηγιού για τη γούνα του και γιατί πιστεύεται ότι κάνει ζημιές στην κτηνοτροφία. Υπάρχει, όμως, σε μικρούς αριθμούς στην Οροσειρά της Πίνδου καθώς και σε δάση στα βόρεια σύνορα της χώρας μας.

Tσακάλι (Canis aureus)

Το τσακάλι το συναντάμε σχεδόν σε όλες τις περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας. Το μοναδικό νησί όπου έχει επιβεβαιωθεί η παρουσία του είναι η Σάμος. Δεν έχει γίνει ακριβής εκτίμηση του πληθυσμού του, αλλά όλα τα στοιχεία δείχνουν μείωσή του.

Κόκκινο Ελάφι (Cervus elaphus)

Το ελάφι, το μεγαλύτερο φυτοφάγο ζώο της Ελλάδας, απειλείται με άμεση εξαφάνιση. Λόγω του υπερβολικού κυνηγιού, οι πληθυσμοί του μειώνονται και σήμερα έχει απoμείνει μόνο στη χερσόνησο της Σιθωνίας και στη Ροδόπη. Επιβιώνει, επίσης, επιτυχώς και στην Πάρνηθα.

Μαυρόγυπας (Aegypius monachus)

Ένα από τα πιο απειλούμενα αρπακτικά στην Ευρώπη είναι ο μαυρόγυπας. Κατά τους ιστορικούς χρόνους το είδος αυτό είχε μεγάλη εξάπλωση και υπήρχε σε χώρες όπως η Γαλλία, η Τσεχία, η Σλοβακία και η Ρουμανία.

Απειλές
Ο βασικός παράγοντας που έχει οδηγήσει στον περιορισμό του πληθυσμού του μαυρόγυπα είναι η έλλειψη τροφής. Η αλλαγή στον τρόπο ζωής των κατοίκων των αγροτικών περιοχών και -κυρίως- η ταφή των νεκρών ζώων, στερεί από αυτό το αρπακτικό την κυριότερη πηγή τροφής.

Ο Μαυρόγυπας είναι σπάνιο και τοπικό επιδημητικό είδος που έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο καθώς πλέον κινδυνεύει με εξαφάνιση στην Ελλάδα σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ειδών της χώρας.

Αγριόγιδο (Rupicapra rupicapra balcanica)

Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν δεκαπέντε μικροί πληθυσμοί, διάσπαρτοι στη Β. και Ν. Πίνδο, στον Όλυμπο, στη Ρούμελη, στη Ροδόπη και σε ορισμένα ακόμα βουνά των συνόρων.

Μεσογειακή φώκια (Monachus monachus)

Η μεσογειακή φώκια είναι το πλέον απειλούμενο θηλαστικό στην Ευρώπη. Έχει εξαφανιστεί απ' τις ευρωπαϊκές ακτές της Μεσογείου, οπότε η σημασία της Ελλάδας για την προστασία του είδους είναι σημαντική. Οι αιτίες που την απειλούν με εξαφάνιση είναι η καταστροφή του βιοτόπου της, η θανάτωσή της από την άγνοια των ψαράδων που την κυνηγούν για τις ζημιές που κάνει στα δίχτυα τους, η μείωση της τροφής της και η ρύπανση της θάλασσας.

Θαλάσσια χελώνα (Caretta caretta)

Η καρέττα-καρέττα, στη Μεσόγειο, αναπαράγεται μόνο στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία, ενώ η πυκνότητα φωλιών που παρατηρείται στη Ζάκυνθο είναι η υψηλότερη του κόσμου.

Δελφίνι

Το δελφίνι είναι αναμφίβολα το αγαπημένο θηλαστικό των ελληνικών θαλασσών. Στη χώρα μας απαντώνται εννέα είδη από ένα σύνολο τριάντα δύο ειδών που παρατηρούνται παγκοσμίως.
Οι πρόγονοι των σημερινών δελφινιών εμφανίστηκαν πριν από 65.000.000 χρόνια. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ήταν χερσαία θηλαστικά που με την πάροδο του χρόνου προσαρμόστηκαν στο υγρό στοιχείο και έγιναν αμφίβια, προτού εξελιχθούν σε θαλάσσια θηλαστικά. Επίσης ανέπτυξαν κάποιες ιδιαίτερες ικανότητες, όπως ο ηχοεντοπισμός που τους επιτρέπει να προσδιορίζουν αντικείμενα μέσω της εκπομπής ήχων (σαν ένα φυσικό ραντάρ).

Οι φυσικοί εχθροί των δελφινιών είναι ελάχιστοι. Κι όμως...τα δελφίνια κινδυνεύουν εξαιτίας ανθρωπογενών παραγόντων, όπως είναι:
* η τυχαία αιχμαλωσία τους σε αλιευτικά εργαλεία,
* η παράνομη αλιεία (π.χ. χρήση δυναμίτη),
* η θαλάσσια ρύπανση, και
* η εκ προθέσεως θανάτωσή τους.

 

SOS. Μέχρι το 2050, σε όλο τον πλανήτη θα έχουν εξαφανιστεί 1.000.000 είδη πουλιών και ζώων λόγω της ραγδαίας αλλαγής του κλίματος της γης.

Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2012 11:50

Ανακύκλωση

Γράφτηκε από την Βασίλολγου Σοφία

Κλικ πάνω στην εικόνα



ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ




Φίλοι και φίλες και αγαπητοί γονείς


Θα θέλαμε σήμερα αφού μας δίνετε η ευκαιρία, να σας ενημερώσουμε για ένα πολύ σοβαρό θέμα που αφορά τη ζωή όλων μας.
Καθημερινά συλλέγονται και πετιούνται τόνοι σκουπίδια στις χωματερές. Σαν αποτέλεσμα αυτό έχει να γεμίζουν οι χωματερές, να μολύνεται το έδαφος καθώς και τα υπόγεια νερά. Ο πλανήτης μας σε λίγα χρόνια θα είναι ένας τεράστιος σκουπιδότοπος αφιλόξενος για κάθε μορφή ζωής. Λύση υπάρχει και εξαρτάται από τον καθένα μας χωριστά και από όλους μας.


ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ


Τα πλαστικά, τα χαρτιά, το σίδερο και το αλουμίνιο, το γυαλί, οι ηλεκτρικές συσκευές, οι μπαταρίες, το χρησιμοποιημένο λάδι έχουν την δυνατότητα να ανακυκλωθούν, να μεταποιηθούν και να ξαναχρησιμοποιηθούν. Αυτό σαν αποτέλεσμα έχει τη σημαντικότατη μείωση του όγκου των σκουπιδιών και τη μεγάλη εξοικονόμηση ενέργειας.
Βάλτε την ανακύκλωση στη ζωή σας και στην καθημερινότητα σας. Ξεχωρίστε τα σκουπίδια σας, χρησιμοποιήστε τους μπλε κάδους που είναι τοποθετημένοι σε διάφορα σημεία της πόλης για χαρτιά, γυαλιά, πλαστικά και σιδερένια ή αλουμινένια αντικείμενα .
Καλέστε την υπηρεσία του Δήμου αν θέλετε να πετάξετε τις παλιές σας ηλεκτρικές συσκευές. Μπορείτε επίσης οι ίδιοι να τις πετάξετε στους ειδικούς κάδους που έχουν τοποθετηθεί σε πολλά καταστήματα ηλεκτρικών συσκευών. Πετάξτε τις χρησιμοποιημένες μπαταρίες που δεν επαναφορτίζονται στα ειδικά δοχεία της «Αφής» που υπάρχουν στα σούπερ μάρκετ αλλά και στο σχολείο μας, το ίδιο και τις λάμπες οικονομικής κατανάλωσης. Στα σούπερ μάρκετ επίσης υπάρχουν δοχεία χρησιμοποιημένου λαδιού.
Κάντε την αρχή! Κάντε το τρόπο ζωής! .Ας προσπαθήσουμε να σώσουμε τον πλανήτη μας. Όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε!
Οι μαθητές του Δ2 του 3ου Δημοτικού
Σχολείου Μεγάρων

Παρασκευή, 03 Φεβρουάριος 2012 14:10

Μια μέρα στην κοινωνία των μελισσών

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Μια μέρα στην κοινωνία των μελισσών


Βασίλισσα:
Μελισσάνθη:
Σήμερα θα γεννήσω κι άλλα αυγουλάκια για να γίνουν νέα μελισσάκια. Εσείς κηφήνες πηγαίνετε να ετοιμάσετε πεντακόσιες κυψελίδες. Θα καθαρίσετε και θ’ αερίσετε την κυψέλη. Σε λίγη ώρα πρέπει να είναι όλα έτοιμα. Και μην ξεχάσετε να μ’ ενημερώσετε αν γεννήθηκε κάποια νέα βασίλισσα. Εσείς εργάτριες πηγαίνετε να φέρετε νέκταρ για να φτιάξουμε καινούριο μέλι και σε λίγο να μου φέρετε και βασιλικό πολτό γιατί μόλις γεννήσω θα πεινάω πολύ.

Κηφήνες:
Μπαζ1: Πάμε ν’ ανοίξουμε τα παράθυρα να μπει αέρας στην κυψέλη.
Μπαζ3: Πάμε να ζευγαρώσουμε με τη βασίλισσα.
Μπαζ2: Βαριέμαι, θα έρθω σε λίγο όταν μπορέσω να σηκωθώ απ’ το κραβάτι.
Μπαζ5: Άντε σήκω τεμπέλαρε.
Μπαζ4: Θα πάω εγώ να ζευγαρώσω αφού δεν πάει ο Μπαζ2.
Μπαζ2: Όχι, θα πάω εγώ να δεις.
Μπαζ3:Τότε θα πας να ζευγαρώσεις;
Μπαζ2: Εντάξει θα πάω. Να σηκώθηκα.
Μπαζ1: Άντε, πάμε ν’ ανοίξουμε τα παράθυρα.
Μπαζ4: Πρέπει να πάρουμε και το νέκταρ, το ξεχάσαμε.
Μπαζ3: Ποιος θα πάει για το νέκταρ;
Μπαζ1: να πάμε όλοι μαζί.  
Μπαζ2: Βαριέμαι να κάνω δυο δουλειές. Θα πάω να ζευγαρώσω με τη βασίλισσα μόνο.
Μπαζ1: Πάμε το νέκταρ στις κυψελίδες για τις μικρές μελισσούλες που γεννήθηκαν.

Εργάτριες:
Μελισσένη: Πάμε να μαζέψουμε νέκταρ, όπως είπε η βασίλισσα.
Μελισσήνη: Έχω παρατηρήσει ότι πολύ καλό νέκταρ έχουν οι μαργαρίτες.
Μελισσία: Λοιπόν, εσύ Μελισσήνη θα πας στις μαργαρίτες, εγώ στις παπαρούνες κι εσύ Μελισσένη θα πας στις τριανταφυλλιές.
Μελισσήνη: Δε σκέφτεσαι καθόλου πριν πεις κάτι; Η Μελισσένη μπορεί να τρυπηθεί  από την απροσεξία της.
Μελισσένη: Καλά λέει η Μελισσήνη. Δεν πάω στις τριανταφυλλιές γιατί μπορεί να τρυπηθώ. Φοβάμαι! Πήγαινε εσύ Μελισσία.
Μελισσία: Εντάξει, θα πάω εγώ στις τριανταφυλλιές.
Μελισσένη: Μην καθυστερείτε. Πάμε για να γυρίσουμε νωρίς πίσω. Πρέπει να ετοιμάσουμε το νέκταρ για την κυψέλη και να πάμε στη βασίλισσα Μελισσάνθη βασιλικό πολτό. Θα πεινάει και θα γκρινιάζει.
Μελισσία: Ξέχασες να πεις ότι έχουμε να παράγουμε και το μέλι.
Μελισσήνη: Επίσης να καθαρίσουμε και τις κυψελίδες γιατί αν περιμένουμε να το κάνουν οι κηφήνες, καήκαμε.
Μελισσία: Αυτοί οι κηφήνες δεν κάνουν τίποτα πια.
Μελισσήνη: Σωστά όλα εμείς τα κάνουμε σ’ αυτήν την κυψέλη. Αυτοί μόνο τρώνε και ζευγαρώνουν με τη βασίλισσα.


Κείμενο: Οι μαθητές της Δ΄1 τάξης

Μαγειρική: Σπανακόρυζο

Υλικά:

1 κ. σπανάκι
3 κρεμμύδια χλωρά
1 ντομάτα ψιλοκομμένη
λίγο άνηθος
1 ποτήρι ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια ρύζι
αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση:
Σε μια κατσαρόλα ρίχνουμε το λάδι. Αφού ζεσταθεί, βάζουμε τα κρεμμύδια, τα αφήνουμε να τσιγαριστούν και προσθέτουμε το σπανάκι. Μόλις μαραθεί ρίχνουμε την ντομάτα και τον άνηθο. Αφήνουμε να βράσουν τα υλικά για δέκα λεπτά και συμπληρώνουμε το ρύζι και λίγο αλατοπίπερο. Τέλος αφήνουμε να βράσουν όλα μαζί για είκοσι λεπτά. Το φαγητό είναι έτοιμο. Σερβίρουμε με λίγο λεμονάκι και καλή όρεξη!

Ζαχαροπλαστική: Κουλουράκια κανέλας

Υλικά:
1/2 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι σόδα
2 κουταλάκια baking powder
1 1/2 κουταλάκι κανέλα
1/4 κουταλάκι γαρύφαλο
1/4 κουταλάκι μοσχοκάρυδο
1 κούπα ζάχαρη
1 κούπα σπορέλαιο
2 κουταλιές κονιάκ
1/4 κούπας χυμός πορτοκάλι
το ξύσμα ενός πορτοκαλιού

Εκτέλεση:
Κοσκινίστε το αλεύρι και προσθέστε σε αυτό σόδα, baking powder, κανέλα, γαρύφαλο, μοσχοκάρυδο. Χτυπήστε το λάδι με τη ζάχαρη, προσθέτοντας κονιάκ, ξύσμα, χυμό πορτοκαλιού. Ανακατέψτε και ρίξτε τα στο αλεύρι. Ζυμώστε να πετύχετε ζύμη εύπλαστη, να μην κολλά στα χέρια. Προσθέστε λίγο ακόμη αλεύρι, αν χρειαστεί. Πλάστε κουλουράκια. Αραδιάστε σε λαδωμένο ταψί και ψήστε στους 180 βαθμούς  για 20 λεπτά.

Τρίτη, 24 Ιανουάριος 2012 12:16

Η φύση είναι το σπίτι μας

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου κάναμε επίσκεψη, έρευνα και καταγραφή τμήματος του οικοσυστήματος του κήπου του σχολείου μας. Τα αποτελέσματα είναι όντως εντυπωσιακά, ειδικά στο κομμάτι που αφορά την ανθρώπινη δραστηριότητα. Θα θέλαμε όμως το σπίτι μας να είναι τόσο βρώμικο και μολυσμένο όσο τα οικοσυστήματα του κοντινού μας περιβάλλοντος μέσα στα οποία, λίγο πολύ, ζούμε; Δεν πρέπει να κάνουμε κάτι γι’ αυτό; Π.χ. Να μην πετάμε σκουπιδάκια ή να μαζεύουμε και κανένα απ’ αυτά που άλλοι πέταξαν;

Οικοσύστημα του κήπου του σχολείου μας

Στοιχεία του οικοσυστήματος που δεν έχουν ζωή (άβια): χώμα, φως, νερό, πετραδάκια, βρύσες, τσιμέντο, κάγκελα, λαστιχένιες σωλήνες νερού, χαρτιά, σάπια φύλλα δένδρων πεσμένα στο έδαφος, περιτύλιγμα τσίχλας, αλουμινόχαρτο, καλαμάκι πλαστικό, γυαλί, σπασμένος χάρακας, πλαστική ετικέτα, κομμάτια καθρέφτη, μεταλλικά κέρματα, μολύβι, πλαστικά αυτοκόλλητα, αποτσίγαρα, κουμπιά, σίδερα, πλαστικές μπαλίτσες, πλαστικό κουταλάκι, μεταλλικό φύλλο, τσίχλα, ξυλάκι παγωτό, φελιζόλ, κόκαλα νεκρών ζώων, κέλυφος από σαλιγκάρι, πλαστικά περιτυλίγματα, μικρά πλαστικά σφαιρίδια,…

Στοιχεία του οικοσυστήματος που έχουν ζωή (έμβια): ελιά, πεύκο, δάφνη, μανταρινιά, περικοκλάδα, κυπαρίσσι, πυράκανθος (αγκαθωτό), κληματαριά, τριανταφυλλιά, φίκος, μικρά χόρτα, άνθρωποι, μυρμήγκια, σαλιγκάρια, πασχαλίτσες, σαρανταποδαρούσα, σπουργίτι, σπίνος, καρακάξα, δεκαοχτούρα…

Ανθρώπινες δραστηριότητες στο οικοσύστημα: κατασκευή κήπου, φύτεμα δένδρων, βρύσες, μαρμάρινο παγκάκι, σιδερένια κάγκελα, τσιμεντένιος τοίχος, λαστιχένιες σωλήνες, μόλυνση και καταστροφή του οικοσυστήματος με διαφόρων ειδών σκουπίδια (βλ. παραπάνω)

Ημερομηνία επίσκεψης: 20 Ιανουαρίου 2012

Ώρα : 11:45΄ π.μ.

Θερμοκρασία εδάφους: 10 oC

Θερμοκρασία περιβάλλοντος: 16 oC

Τετάρτη, 18 Ιανουάριος 2012 12:11

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΑΓΙΟΥΣ

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

ΑΓΙΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ

Α/Α

ΑΓΙΟΣ

ΕΟΡΤΑΖΕΙ

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ

1

Ανάργυροι

1 Νοε.,

1 Ιουλ.

Ιατροί

2

Αρτέμιος

20 Οκτ.

Αστυνομικοί

3

Μιχαήλ & Γαβριήλ

8 Νοε.

Αεροπόροι

4

Αντύπας

11 Απρ.

Οδοντίατροι

5

Βαρβάρα

4 Δεκ.

Πυροβολικό

6

Γεώργιος

23 Απρ.

Πεζικό

7

Διονύσιος Αρεοπαγίτης

3 Οκτ.

Δικαστικοί

8

Ευφρόσυνος ο Μάγειρος

11 Σεπ.

Μάγειρες

9

Ζήνων

10 Φεβ.

Ταχυδρομικοί

10

Προφήτης Ηλίας

20 Ιουλ.

Γουνοποιοί

11

Λουκάς Ευαγγελιστής

18 Οκτ.

Ζωγράφοι

12

Μάμας

2 Σεπ.

Βοσκοί

13

Μιχαήλ Μαυρουδής

10 Μαρ.

Αρτοποιοί

14

Ματθαίος Ευαγγελιστής

16 Νοε.

Τελωνειακοί

15

Μάρκος ο Κωφός

2 Ιαν.

Κωφάλαλοι

16

Νικόλαος

6 Δεκ.

Ναυτικοί

17

Ονήσιμος

15 Φεβ.

Φυλακισμένοι

18

Παρασκευή

26 Ιουλ.

Τυφλοί

19

Σεραφείμ του Σάρωφ

2 Ιαν.

Δασικοί υπάλληλοι

20

Σαμψών

27 Ιουν.

Ξενοδόχοι

21

Συμεών Τραπεζούντιος

14 Αυγ.

Χρυσοχόοι

22

Σπυρίδων

12 Δεκ.

Κεραμοποιοί

23

Τρεις Ιεράρχες,
Κοσμάς Αιτωλός

30 Ιαν.

Δάσκαλοι,  μαθητές

24

Τρύφων

1 Φεβ.

Πτηνοτρόφοι, Αμπελουργοί

25

Χριστοφόρος

9 Μαΐου

Οδηγοί

26

Χρήστος Νεομάρτυς

12 Φεβ.

Κηπουροί

Χριστόφορος, ὁ ἀγαθὸς γίγαντας, εἶναι ἕνας χαρακτηριστικὸς Ἅγιος – Προστάτης ἐπαγγελματιῶν. Ὁ Ἅγιος παρουσιάζεται νὰ μεταφέρει στοὺς ὤμους του παιδιὰ ὅπου τοὺς περνᾶ ἕναν χείμαρρο. Γι’ αὐτὸ προστατεύει τοὺς αὐτοκινητιστὲς (ταξὶ κ.λπ.) ἀλλὰ καὶ κάθε εἴδους ταξιδευτές, ἐπιβάτες καὶ μή. Καὶ οἱ μεταφορεῖς ἐπικαλοῦνται συχνὰ τὴν προστασία του. Λέγεται πὼς ὁ Ἅγιος (ποὺ ἦταν ἄσχημος καὶ σωματώδης) κάποτε ρώτησε ἕναν ἐρημίτη, πὼς νὰ ἁγιάσει! Αὐτὸς τοῦ εἶπε νὰ κάνει νηστεία καὶ προσευχή. «Ἐγὼ δὲν ξέρω ἀπὸ προσευχὲς καὶ νὰ νηστέψω μοῦ εἶναι δύσκολο», ἀπάντησε ὁ Χριστόφορος. «Τότε διάθεσε τὴν δύναμή σου στὸν Χριστὸ καὶ σὲ ὅποιον τὴ χρειάζεται», τοῦ ἀπάντησε ὁ σοφὸς ἐρημίτης. Ὁ Χριστόφορος διάλεξε ἕνα ὁρμητικὸ ποτάμι, ἐγκαταστάθηκε στὴν ὄχθη του καὶ ὅποιος διαβάτης ἤθελε νὰ περάσει τὸ ποτάμι, τὸν ἔπαιρνε στὸν ὦμο του καὶ τὸν περνοῦσε ἀπέναντι. Κάποτε ἐμφανίστηκε στὴν ὄχθη τοῦ ἀγριεμένου ποταμοῦ ἕνα μοναχικὸ παιδί. Ὁ μετέπειτα Ἅγιος προσφέρθηκε νὰ τὸ περάσει ἀπέναντι. Τὸ ἀνέβασε στὸν ὦμο του, ὅμως μὲ ἔκπληξη διαπίστωσε ὅτι τὸ παιδὶ ἦταν πολὺ βαρύ. «Ὅλο τὸν κόσμο νὰ κουβαλοῦσα δὲν θὰ ἦταν τόσο βαρύς», εἶπε ὁ Ἅγιος. «Δὲν κουβαλᾶς μόνο ὅλον τὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ τὸν Πλάστη του!», ἀπάντησε τὸ παιδί, ποὺ δὲν ἦταν ἄλλο ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Ὁ Ἅγιος μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ καὶ προστάτης τῶν «ἄσχημων», γι’ αὐτὸ καὶ παρουσιάζεται πολλὲς φορὲς σκυλόμορφος. Σὲ εἰκόνες λαϊκὲς παρουσιάζεται ὡς κυνοπρόσωπος († 9 Μαΐου, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι 13 Ἅγιοι μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα).

Ἀνδρόνικος καὶ Ἀθανασία, ἦταν ἀργυροπρᾶτες καὶ δάνειζαν χωρὶς κέρδος. Μετὰ τὸν θάνατο τῶν παιδιῶν τους μοίρασαν τὴν περιουσία τους, ἔγιναν καὶ οἱ δύο μοναχοὶ καὶ ἔζησαν ὅλη τὴν ζωή τους στὸ ἴδιο κελί, τηρώντας τὸ νόμο τῆς σιγῆς († 9 Ὀκτωβρίου)

Ἀπόστολος ὁ Νεομάρτυς Πηλίου, Διαμεσολαβητής, μεταφραστής († 16 Αὐγούστου).

Ἀχμὲδ ὁ Νεομάρτυς, ὁ κάλφας († 3 Μαΐου).

Βαρβάρα, τὴν ἐπικαλοῦνται πολλὲς φορές οἱ μάγειροι, οἱ χαλκουργοὶ καὶ οἱ κωδωνοποιοί. Ἴσως λόγῳ θορύβου, ποὺ παρομοιάζεται μὲ αὐτὸν τοῦ πυροβολικοῦ. Ἡ Ἁγία θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ ἀκόμα καὶ προστάτιδα τῶν κατασκευαστῶν τῶν πυροτεχνημάτων († 4 Δεκεμβρίου).

Γρηγόριος ὁ θαυματουργός, σπούδασε ρητορική, νομικὰ καὶ φιλοσοφία, δίπλα στὸν μεγάλο διδάσκαλο Ὠριγένη († 17 Νοεμβρίου).

Γεράσιμος ὁ ἐξ Εὐρυτανίας, ἐργάσθηκε σὲ παντοπωλεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης ὡς μισθωτὸς († 3 Ἰουλίου).

Γαβριὴλ ὁ Ἀρχάγγελος, ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ἀρχάγγελος μεταφέρει μηνύματα. Ὁ Γαβριὴλ εἶπε στὴν Παρθένο Μαρία τὸ «Χαῖρε». Δὲν θὰ ἦταν ἄτοπο νὰ θεωρηθεῖ ὅτι προστατεύει τοὺς ταχυδρόμους, τοὺς κάθε εἴδους ἀγγελιοφόρους ἀλλὰ καὶ τὴν κάθε μορφὴ μεταφορᾶς πληροφορίας († 8 Νοεμβρίου, 13 Ἰουλίου καὶ 26 Μαρτίου).

Δαμασκηνὸς ὁ Ἱερομάρτυς Βουλγαρίας, εἰσπράκτορας, λογιστῆς.

Δημήτριος ὁ Μεγαλομάρτυς καὶ μυροβλήτης, μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὁ πρῶτος «κατηχητής» τῆς Ἐκκλησίας († 26 Ὀκτωβρίου).

Δημήτριος ὁ Τριπόλεως, ἐργαζόταν ἀρχικὰ ὡς χτίστης καὶ ἀργότερα ὡς κουρέας.

Δούκας ὁ Νεομάρτυρας, ἦταν ράφτης († 24 Ἀπριλίου).

Ἑλένη μητέρα τοῦ Ἁγίου καὶ μεγάλου Κωνσταντίνου, προστατεύει τοὺς σιδηρουργούς, γιατί μαζὶ μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ βρῆκε καὶ τὰ σιδερένια καρφιὰ μὲ τὰ ὁποῖα σταύρωσαν τὸν Χριστὸ († 21 Μαΐου καὶ ἡ ἕυρεση τῶν Τιμίων Ἥλων † 6 Μαρτίου).

Ἐζεκίας ὁ Δίκαιος, προστατεύει τοὺς ὑδραυλικοὺς γιατί κατασκεύασε ὑδραγωγεῖο καὶ ἔφερνε νερὸ στὰ Ἱεροσόλυμα († 28 Αὐγούστου).

Ἐλισσαῖος ὁ Προφήτης, γιὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς καὶ τοὺς λαδέμπορους († 14 Ἰουνίου).

Εὐρόσυνος, ἦταν μάγειρας, καὶ θεωρεῖται προστάτης τῶν μαγείρων καὶ ἑστιατόρων († 11 Σεπτεμβρίου).

Εἰρήναρχος, ἐπαγγελματίας δήμιος. Βασάνιζε καὶ ἐκτελοῦσε Χριστιανούς. Στὸ τέλος ἔγινε καὶ αὐτὸς Χριστιανὸς καὶ φυσικὰ μαρτύρησε γι’ αὐτὴν τὴν ἀπόφασή του († 28 Νοεμβρίου).

Εὐλόγιος ὁ ξενοδόχος, ἦταν λατόμος, ἀλλὰ εἶχε ὡς ἔργο του νὰ παρέχει στέγη σὲ ὅσους εἶχαν ἀνάγκη, γι’ αὐτὸ ὀνομάσθηκε «ξενοδόχος» († 27 Ἀπριλίου).

Εὐνίκη, γιὰ νὰ ἔχουμε καλὴ νίκη († 28 Ὀκτωβρίου).

Ζήνων, ὁ ταχυδρόμος († 10 Φεβρουαρίου).

Ἠλίας Ἀρδούνης, κουρέας Νεομάρτυρας (1686) ἀπὸ τὴν Καλαμάτα. Προστατεύει τοὺς κουρεῖς καὶ τοὺς κομμωτὲς († 31 Ἰανουαρίου).

Ἠλίας, ὁ Προφήτης, προστάτης τῶν γουναράδων, λόγω «μηλωτῆς» (προβατίσια μάλλινη γούνα – προβιά) ἀλλὰ καὶ τῶν μετεωρολόγων († 20 Ἰουλίου).

Ἰωσὴφ ὁ δίκαιος, ξυλουργός, προστάτης τῶν ἐπιπλοποιῶν. Θετὸς πατέρας προστάτης τῶν υἱοθετημένων ἀγοριῶν († 18 Δεκεμβρίου).

Ἰωάννης ὁ κάλφας, ὁ Νεομάρτυρας, προστατεύει τοὺς ὑποδηματοποιοὺς καὶ τοὺς ἐργαζόμενους στὰ καταστήματα πώλησης ὑποδημάτων († 26 Φεβρουαρίου).

Ἰωάννης ὁ ράφτης, Νεομάρτυρας, προστάτης τῶν ραφτέων († 20 Δεκεμβρίου).

Ἰωάννης ὁ χρυσοχόος, ὁ Νεομάρτυρας (1802), προστάτης τῶν χρυσοχόων († 14 Μαΐου).

Λυδία ἡ Φιλιππησία, ἡ πορφυροπώλης, προστάτης τῶν ὑφασματοπωλῶν († 20 Μαΐου).

Λαυρέντιος, Διαχειριστὴς καὶ θησαυροφύλακας στὴ Ρώμη ἐπὶ Οὐαλεριανοῦ († 10 Αὐγούστου).

Μένιγνος ὁ κναφεύς, προστάτης τῶν χημικῶν († 22 Νοεμβρίου).

Μαρκιανὸς καὶ Μαρτύριος οἱ νοτάριοι, εἶναι προστάτες τῶν συμβολαιογράφων. Ὑπῆρξαν γραμματικοί του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ἐπὶ Παύλου τοῦ Ἁγίου καὶ Ὁμολογητοῦ (4ος αἰώνας) († 25 Ὀκτωβρίου).

Μάρκος ὁ Ἅγιος καὶ Εὐαγγελιστής, θὰ μποροῦσε νὰ προστατεύει τοὺς τσαγκάρηδες, λόγω σχετικοῦ θαύματος († 25 Ἀπριλίου).

Μακάριος ὁ νέος, παραδόθηκε ἀπὸ τοὺς γονεῖς του σὲ ἕναν ράπτη καὶ ἔμαθε τὴν τέχνη τῆς ραπτικῆς († 14 Σεπτεμβρίου).

Ματθαῖος ὁ Εὐαγγελιστής, τελωνειακὸς – φοροεισπράκτορας († 16 Νοεμβρίου).

Μιχαὴλ ἀπὸ τὰ Βοῦρλα τῆς Μ. Ἀσίας, ἐργαζόταν ἀρχικὰ ὡς χαλκουργὸς καὶ μετὰ ὡς ὑπάλληλος σὲ καφεπωλεῖο. Θεωρεῖται προστάτης τῶν βαφέων, γιατί οἱ χριστιανοὶ ποὺ βρῆκαν τὸ σῶμά του καὶ τὸ ἔθαψαν ἦταν βαφεῖς († 16 Ἀπριλίου).

Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μυροφόρος, προστάτης τῶν ἀρωματοποιῶν καὶ ἀρωματοπωλῶν († 22 Ἰουλίου).

Μηνᾶς ὁ καλλικέλαδος, προστάτης τῶν δημοσιογράφων († 10 Δεκεμβρίου).

Νικόλαος ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὴν Κορινθία, πλανόδιος παντοπώλης († 23 Σεπτεμβρίου).

Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, προστάτης τῶν μεταφραστῶν γιατί ἀσχολεῖτο μὲ τὴν ἀντιγραφή, μετάφραση καὶ διόρθωση κωδίκων καὶ ἀρχαίων συγγραμμάτων († 14 Ἰουλίου).

Παντελεήμων, προστάτης τῶν παρασκευαστῶν ἄρτου, φιλάνθρωπος, ἀνάργυρος, ἰατρὸς καὶ ἐλεήμων († 27 Ἰουλίου).

Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμενᾶς, ἐπιλέχθηκαν ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους γιὰ νὰ «διακονοῦν» στὴν τράπεζα (σερβιτόροι – ἑστιάτορες) († 4 Ἰανουαρίου καὶ 28 Ἰουλίου).

Σιλβέστρος, πάπας Ρώμης, προστατεύει τοὺς φτωχοὺς κληρικοὺς († 2 Ἰανουαρίου).

Σπυρίδωνας ὁ Ἅγιος, προστάτης τῶν κεραμέων, τῶν χρυσοχόων λόγω ἀντίστοιχων θαυμάτων († 12 Δεκεμβρίου).

Σταμάτιος καὶ Ἰωάννης, οἱ Σπετσιῶτες, ἔκαναν ἐμπόριο λαδιοῦ († 3 Φεβρουαρίου).

Συμεὼν ὁ Τραπεζούντιος, ὁ Νεομάρτυρας, ἦταν χρυσοχόος († 14 Αὐγούστου).

Ὑάκινθος, ἀπὸ τὴν Καισάρεια, ἦταν θαλαμηπόλος (κουβικουλάριος) τοῦ Τραϊανοῦ († 3 Ἰουλίου).

Φιλούμενος ὁ Λυκάονας, μετέφερε σιτάρι, προστατεύει τοὺς ἐμπόρους σιτηρῶν. Τὸ δὲ μαρτύριό του ἦταν νὰ τρέξει ἐπὶ «τριάκοντα σταδίους», καὶ ἐπειδὴ τὸ ἔκανε ἀγόγγυστα, ἀλλὰ μετὰ τὸ πέρας τῆς δοκιμασίας πέθανε, θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς καὶ προστάτης τῶν δρομέων.

Φίλιππος ὁ Ἀπόστολος, καὶ διάκονος, προστάτης τῶν σιδηροδρομικῶν, γιατί δίδαξε καθ’ ὁδὸν σὲ ἅμαξα († 11 Ὀκτωβρίου).

Φώτιος ὁ Μέγας, προστατεύει τοὺς βιβλιοπῶλες καὶ τοὺς βιβλιοθηκονόμους († 6 Φεβρουαρίου).

Φιλήμονας, μουσικὸς σὲ βασιλικὴ αὐλὴ († 28 Ἀπριλίου).

Φλῶρος καὶ Λαῦρος, δίδυμοι καὶ λιθοξόοι στὸ ἐπάγγελμα († 18 Αὐγούστου).

Οἱ τρεῖς παῖδες ἐν καμίνῳ, προστατεύουν τοὺς πυροσβέστες, ὅσους ἐργάζονται μὲ τὴ φωτιὰ ἀλλὰ καὶ ὅσους κινδυνεύουν ἀπὸ φωτιὰ († 17 Δεκεμβρίου).

Χαράλαμπος ὁ Ἅγιος, θεωρεῖται προστάτης τῶν μαρμαράδων († 10 Φεβρουαρίου).

Οἱ τρεῖς Ἱεράρχες, προστάτες τῶν ἐκπαιδευτικῶν καὶ τῶν σχολείων († 30 Ἰανουαρίου).

Παρασκευή, 23 Δεκέμβριος 2011 11:12

Αθλητισμός και Πολιτισμός

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

 

Συνέντευξη με την αθλήτρια της Αγωνιστικής Ρυθμικής Γυμναστικής Κα Όλγα.

 

Ερ.: Με ποιο άθλημα ασχολείσθε;

Απ.: Ασχολούμαι με τη Ρυθμική Αγωνιστική Γυμναστική που είναι Ολυμπιακό Αγώνισμα και είναι πραγματικά το ομορφότερο αγώνισμα για κορίτσια.

Ερ.: Πόσα χρόνια ασχολείσθε με το άθλημα της Ρυθμικής Αγωνιστικής Γυμναστικής;

Απ.: Ασχολούμαι 15 χρόνια. Τα 13 χρόνια ως αθλήτρια και τα δυο τελευταία ως προπονήτρια.

Ερ.: Από ποια ηλικία πρέπει ν’ αρχίσει κάποιος να αθλείται για να γίνει πρωταθλητής;

Απ.: Εξαρτάται από το άθλημα. Για τη ρυθμική γυμναστική το ιδανικό είναι μετά τα πέντε χρόνια.

Ερ.: Πώς περνάτε τη μέρα σας;

Απ.: Η μέρα μου μοιράζεται στο Πανεπιστήμιο όπου σπουδάζω (καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής) και σε αθλητικό σύλλογο στα Μέγαρα όπου διδάσκω Ρυθμική Γυμναστική.

Ερ.: Είναι δύσκολο να γίνει κανείς πρωταθλητής;

Απ.: Είναι όπως και άλλα πολλά πράγματα στη ζωή αλλά είναι εφικτό με προσπάθεια, συνέπεια και πάθος για το άθλημα.

Ερ.: Σε ποιους αγώνες έχετε πάρει μέρος;

Απ.: Σε πανελλήνια, ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα και κύπελλα και στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Πεκίνο το 2008.

Ερ.: Έχετε κερδίσει κάποιο έπαθλο;

Απ.: Ναι, αρκετά έπαθλα, όπως πανελλήνια πρωταθλήματα, 2η θέση στο ευρωπαϊκό κ.α.

Ερ.: Πόσες ώρες την ημέρα προπονείσθε;

Απ.: Το διάστημα που συμμετείχα στην εθνική μας ομάδα (για έξι χρόνια) γυμναζόμουν δέκα ώρες την ημέρα.

Ερ.: Οι αθλητές πρέπει να προσέχουν τη διατροφή τους;

Απ.: Η διατροφή είναι ένα από τα βασικότερα πράγματα που πρέπει να προσέχουν οι αθλητές γιατί πρέπει να βρίσκονται πάντα σε άριστη σωματική κατάσταση ώστε να αποδίδουν όσο το δυνατόν καλύτερα στο άθλημά τους.

Ερ.: Θέλετε να πείτε κάτι για τον αθλητισμό σε μας τα παιδιά;

Απ.: Είναι σημαντικό τα παιδιά να αναπτύσσουν σωστά τις σωματικές τους ικανότητες μέσω της άθλησης. Ο αθλητισμός προσφέρει πολλές αξίες στον άνθρωπο, όπως η ομαδικότητα, η αγωνιστικότητα, και η ευγενής άμιλλα (τίμιος συναγωνισμός). Πρέπει όλα τα παιδιά να ασχολούνται με τον αθλητισμό. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους.

 

Σας ευχαριστώ πολύ για την ωραία συνέντευξη που μου δώσατε.

Λυδία Μώλου

 

Λίγα λόγια για το άθλημα της Ρυθμικής Αγωνιστικής Γυμναστικής

 

Ρυθμική Αγωνιστική Γυμναστική είναι καθαρά τεχνικό άθλημα με μια πληθώρα ασκήσεων του σώματος. Οι ασκήσεις αυτές αποτελούν την βάση των αγωνιστικών προγραμμάτων με όργανα. Η σωστή εκμάθηση των ασκήσεων αυτών παίζει καθοριστικό ρόλο για την μετέπειτα εξέλιξη της γυμνάστριας με τα όργανα.

 

Οι καθηγήτριες Φυσικής αγωγής πρέπει να γνωρίζουν καλά την τεχνική ανάλυση των ασκήσεων αυτών για να μπορούν να διδάξουν καλύτερα τις ασκήσεις, αλλά και να αντιμετωπίζουν τα λάθη και συγκεκριμένα τις αιτίες που τα προκαλούν.

 

Η Ρυθμική Αγωνιστική Γυμναστική για τις ασκήσεις σώματος, δανείζεται πολλά στοιχεία από τον κλασικό, παραδοσιακό και μοντέρνο χορό καθώς επίσης και ορισμένες γυμναστικές ασκήσεις του ενόργανου με κάποιους περιορισμούς. Πιο εμφανής είναι η επιρροή του κλασικού χορού, ο οποίος αποτελεί και την βάση των περισσότερων ασκήσεων. Η επιρροή του κλασικού χορού είναι εμφανής και στην ορολογία.

 

Ο διαχωρισμός των ασκήσεων σε ομάδες γίνεται βάση του διεθνούς κανονισμού. Ο επιμέρους διαχωρισμός των ασκήσεων σε κάθε ομάδα θα γίνει με βάση των τεχνικών ιδιαιτεροτήτων των ασκήσεων.

(Πηγή:http://pali-rithmiki.blogspot.com/)

 

Αγωνιστική Γυμναστική: Ολυμπιακό Άθλημα από το 1896 Το άθλημα της Αγωνιστικής Γυμναστικής περιλαμβάνει τρεις ολυμπιακές κατηγορίες: την καλλιτεχνική γυμναστική, τη ρυθμική γυμναστική και το τραμπολίνο...

 

Η Διεθνής Ομοσπονδία Γυμναστικής (Federation Internationale de Gymnastique -FIG) ιδρύθηκε στις 23 Ιουλίου 1881, όταν οι εκπρόσωποι της γυμναστικής οργάνωσης του Βελγίου, της Γαλλίας και της Ολλανδίας συναντήθηκαν στην Λιέγη για να συζητήσουν θέματα που σχετίζονταν με την βελτίωση των συνθηκών διεξαγωγής του αθλήματος.

 

Αργότερα, και πιο συγκεκριμένα το 1897, ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Γυμναστική Ακαδημία, με συμμετοχές από 17 τοπικές οργανώσεις, ενώ το 1921 προσχώρησε και η Ομοσπονδία των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση της Διεθνούς Ομοσπονδίας, με τη σημερινή της μορφή.

 

Το άθλημα της Αγωνιστικής Γυμναστικής περιλαμβάνει τρεις ολυμπιακές κατηγορίες: την καλλιτεχνική γυμναστική, τη ρυθμική γυμναστική και το τραμπολίνο.

 

Κάθε κατηγορία υπόκειται στον έλεγχο και την εποπτεία της αρμόδιας Τεχνικής Επιτροπής που αποτελείται από τον Πρόεδρο και έξι μέλη.

 

Οι κανονισμοί του αθλήματος

 

Η Αγωνιστική Γυμναστική περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό κανονισμών. Ας τις γνωρίσουμε λοιπόν, μέσα από τις τεχνικές ορολογίες, τον εξοπλισμό και την ιστορία της κάθε κατηγορίας:

 

Α) Η Ενόργανη γυμναστική

 

Το άθλημα αποτελεί έναν ιδανικό συνδυασμό αθλητισμού και εκλεπτυσμένης αισθητικής.

 

Βασικότερη εκπρόσωπος της συγκεκριμένης κατηγορίας είναι η βετεράνος σήμερα Νάτια Κομανέτσι, η οποία έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα ολυμπιακά τερέν, στο Μόντρεαλ το 1976, και από τότε παραμένει μέχρι και σήμερα το μεγαλύτερο και αναντικατάστατο είδωλο για τους λάτρεις του αθλήματος.

 

Η 14χρονη τότε Ρουμάνα, κατόρθωσε να επιτύχει το ακατόρθωτο, επτά συνεχόμενες φορές στο Μόντρεαλ, λες και η ανώτατη βαθμίδα της βαθμολογίας είχε φτιαχτεί μόνο και μόνο για εκείνη. 10 στα 10 ήταν ο απόλυτος αριθμός που της είχε αποδοθεί σε εκείνους του Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976.

 

Η Καλλιτεχνική Γυμναστική έχει μια μακρόχρονη και υπερήφανη ιστορία.

 

Πρωτοεμφανίστηκε στην αρχαία Ελλάδα, και μάλιστα οι μαρτυρίες δηλώνουν ότι συμπεριλαμβανόταν στα επίσημα αθλήματα των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων.

 

Παρόμοιες τέχνες ωστόσο ήταν γνωστές και στην αρχαία Ρώμη, την Περσία, την Ινδία και την Κίνα. Ο όρος Γυμναστική προέρχεται από την ελληνική λέξη «Γυμνός» και αποτύπωνε την ανάγκη για τις ελαχιστοποιημένες ενδυματολογικές απαιτήσεις των αθλητών.

 

Κανονισμοί του Αθλήματος

 

Στην κατηγορία της Ενόργανης Γυμναστικής οι άνδρες αθλητές αγωνίζονται στις ασκήσεις εδάφους, στο άλμα επί ίππου, στους κρίκους και στο δίζυγο.

 

Οι γυναίκες αθλήτριες αγωνίζονται στις ασκήσεις εδάφους, στους ασύμμετρους ζυγούς, στη δοκό (μπάρα ισορροπίας) και στο άλμα επί ίππου.

 

Το αγώνισμα περιλαμβάνει ατομικές αλλά και ομαδικές αναμετρήσεις.

 

Β) Η Ρυθμική Γυμναστική

 

Η Ρυθμική Γυμναστική είναι ένας αρμονικός συνδυασμός αθλητισμού και εκλεπτυσμένης αισθητικής. Μέχρι τα μέσα του 20ου ήταν γνωστή ως «Σύγχρονη Γυμναστική»

 

Κανονισμοί του αθλήματος

 

Είναι ένα κατ’ αποκλειστικότητα γυναικείο αγώνισμα εδάφους.

 

Η διεξαγωγή του συνοδεύεται από μουσική υπόκρουση, ενώ η διάταξη επάνω στο τεραίν γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να εμφανίζονται σε τετραγωνική περιοχή 13 μέτρων, κρατώντας ανάλογα με την υποκατηγορία, άλλοτε κορίνες, άλλοτε κορδέλα, άλλοτε στεφάνη και άλλοτε πάλι το γνωστό σχοινάκι.

 

Στις μεμονωμένες αναμετρήσεις κάθε αθλήτρια αγωνίζεται με όλα τα παραπάνω αντικείμενα, αλληλοδιαδοχικά.

 

Στις ομαδικές εμφανίσεις, οι ομάδες αποτελούνται από πέντε κορίτσια, που χρησιμοποιούν αλληλοδιαδοχικά, κορύνες, στεφάνια και κορδέλες.

 

Γ) Το Τραμπολίνο

 

Μια ακόμη αρμονική συνύπαρξη αθλητικής δραστηριότητας με στοιχεία καλαισθησίας. Συμπεριελήφθη στα Ολυμπιακά Αγωνίσματα από την 1η Ιανουαρίου του 1999.

 

Κανονισμοί του αθλήματος

 

Η πρώτη επίσημη εμφάνιση του αθλήματος έγινε στο Σίδνεϋ το 2000, με τη συμμετοχή ανδρών και γυναικών.

 

Οι χρυσοί νικητές του αθλήματος ήταν τα μέλη της Ρωσικής αποστολής. Η Ρωσική εκπροσώπηση έφυγε από το Σίδνεϋ με δύο χρυσά μετάλλια από τον Μοσκαλένκο (Alexander Moskalenko) και Ήριννα Καραβάεβα (Irina Karavaeva)

Δευτέρα, 19 Δεκέμβριος 2011 14:08

Πλατεία Λυτάρα

Γράφτηκε από την Βασίλολγου Σοφία

Πλατεία   Λυτάρα

 

Παλιά  λεγόταν  πλατεία  Φρειδερίκης .Η  Φρειδερίκη  ήταν   βασίλισσα

της  Ελλάδας .Στην πλατεία  Φρειδερίκης καθόταν ο Γιάννης  Γκίκας που

ένας  απλός  άνθρωπος  .Αυτός  είχε  ένα  παρατσούκλι  Λυτάρας. Αυτός

καθόταν  όλη  μέρα  στη  πλατεία  και  έτσι  η  πλατεία  πήρε  το  όνομά του .

 

 

Κέλυ  Τσουκάλα

Δευτέρα, 19 Δεκέμβριος 2011 13:45

Ο Βύζας

Γράφτηκε από την Βασίλολγου Σοφία

Ο  ΒΥΖΑΣ  ΙΔΡΥΤΗΣ  ΤΟΥ  ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Τον  έβδομο  αιώνα  οι  ελληνικές  πόλεις  συναγωνίζονταν  για  επέκταση  του  δικτύου  αποικιών  τους.Τα  Μέγαρα,  ως  δωρική  αποικία,  είχαν  επιδοθείτε  τη  σειρά  τους  σε  μια  τέτοια  προσπάθεια .Σύμφωνα  με  τον  επικρατέστερο  μύθο,ο  βασιλιάς  Νήσος  είχε  αποστείλει  πρεσβεία  στο  μαντείο  των Δελφών   για  να  ρωτήσει  που  θα  έπρεπε  να  κατευθυνθεί  ο γιος του και  μελλοντικός  οικιστής  Βύζας.Το  μαντείο  συμβούλεψε   το  Βύζαντα  να  εγκατασταθεί  απέναντι  από  την  πόλη  των  τυφλών.Φτάνοντας  στο  σημείο  που  η  Προποντίδα  συναντά  τον  Βόσπορο , ο  Βύζας  αντιλήφθηκε  τι  του  έχει  πει  το  μαντείο . Η τοποθεσία   απέναντι  από  τη  Χαλκηδόνα  συνδύαζε  μοναδικά  τοπογραφικά  χαρακτηριστικά. Στο  σημείο  αυτό  ο  Βόσπορος  ενώνει  τον  Εύξεινο  Πόντο  με  την  Προποντίδα  και  τελικά  με  το  Αιγαίο και  τη  Μεσόγειο  θάλασσα  και  σχηματίζει  έναν  προφυλαγμένο  κόλπο  τον  Κεράτιο.  Από  ξηράς  προφυλασσόταν  από  υψώματα,  ενώ  τα  νερά  που  κυλούσαν  σε  χείμαρρους και  ποταμούς  εξασφάλιζαν την  ύδρευση.  Επιπλέον  η  βλάστηση  ήταν  πλούσια  ιδιαίτερα  σε  ψηλά  δέντρα  που  εξασφάλιζαν  ξυλεία ,για  την  ανοικοδόμηση και  την  ναυπηγική. Ο  Βύζας  θεώρησε  πως  οι  κάτοικοι  της  Χαλκηδόνας  πρέπει  να  ήταν  τυφλοί  που  παραγνώρισαν  τα  προνόμια  της  θέσης  αυτής  και  προχώρησε  στην  ίδρυση  του  Βυζαντίου  το 667π.Χ.

Σπύρος  Μουρτζούκος

Τετάρτη, 14 Δεκέμβριος 2011 12:09

Μετρώ και εκφράζω το μήκος

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Κάντε κλικ στο συνημμένο αρχείο για να βρείτε και να λύσετε ασκήσεις μετατροπής μονάδων μήκους.

Τρίτη, 13 Δεκέμβριος 2011 13:15

ΑΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΡΕΥΤΑΡΑΣ

Γράφτηκε από την Βασίλολγου Σοφία
Τρίτη, 13 Δεκέμβριος 2011 12:15

Παύλος: Από διώκτης Απόστολος

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Ενότητα Γ΄: Κεφ. 16ο : Παύλος: Από διώκτης Απόστολος
Πράξεις των Αποστόλων: Κεφάλαιο 9ο.

ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ
Σενάριο: Δρομπόνης Σωτήριος

Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε τη δραματοποίηση.

ΠΡΟΣΩΠΑ: Αφηγητές Α΄, Β΄και Γ΄, Ιησούς, Σαούλ, Σημ, Σαμουήλ, Εδμάν, Ιακώβ, Γαβριήλ, Δαβίδ

Αφηγητής Α΄: Ήταν φανατικός Ιουδαίος ο Σαούλ. Απέκτησε μεγάλη μόρφωση και δίδασκε στους συμπατριώτες του το Νόμο του Θεού. Δε γνώριζε όμως το Χριστό. Γι’ αυτό κι όταν συναντούσε χριστιανούς ή άκουγε να μιλούν γι’ αυτούς, γινόταν άλλος άνθρωπος. Τους κυνηγούσε με πάθος, έπαιρνε μέρος σε συλλήψεις και τους οδηγούσε στη φυλακή. Πίστευε πως έτσι υπερασπιζόταν την πίστη των πατέρων του. Μόλις λοιπόν πληροφορήθηκε πως κάποιοι χριστιανοί είχαν καταφύγει από τα Ιεροσόλυμα στην πόλη Δαμασκό της Συρίας για να γλιτώσουν, ξεκινάει με μια ομάδα ανθρώπων, για να τους συλλάβει.

Σαούλ: Είμαστε έτοιμοι. Ας ξεκινήσουμε για τη Δαμασκό. Οι πληροφορίες μου λένε ότι εκεί βρίσκονται πολλοί χριστιανοί.
Σημ:
Κι αν τους βρούμε, με ποιο δικαίωμα θα τους πιάσουμε; Εμείς δεν είμαστε στρατιώτες, δεν έχουμε εξουσία να συλλαμβάνουμε πολίτες.
Σαούλ:
Μην ανησυχείτε. Πήρα από τον αρχιερέα συστατικές επιστολές που μας δίνουν την εξουσία να συλλάβουμε χριστιανούς και να τους βάλουμε στη φυλακή. Αυτή τη φορά δεν πρόκειται να γλιτώσουν.
Σαμουήλ:
Πρέπει να σταματήσουν να κηρύττουν τον Ιησού, το Ναζωραίο. Οι αρχιερείς τον σταύρωσαν κι αυτοί λένε ότι αναστήθηκε εκ νεκρών και ζει.
Εδμάν:
Πρέπει να σταματήσουν πια αυτά τα παραμύθια. Ο Ιησούς πέθανε πάνω στο σταυρό. Τον έβαλαν στον τάφο. Ό,τι κι αν ήταν πάει, τελείωσε, δεν υπάρχει πια.
Σαούλ:
Εμπρός λοιπόν, πάμε για τη Δαμασκό. Μη χάνουμε καιρό με περιττά λόγια.
Όλοι:
Ναι, πάμε για τη Δαμασκό.

Αφηγητής Β΄: Ξεκίνησαν. Καθώς όμως πλησίαζαν στη Δαμασκό συνέβη στον Σαούλ κάτι καταπληκτικό. Άστραψε γύρω του λαμπρό, ουράνιο φως, πιο δυνατό κι από το φως του ήλιου. Από την εκθαμβωτική λάμψη έπεσε κατά γης. Και τότε άκουσε μια φωνή να του λέει:

Ιησούς: Σαούλ, Σαούλ, γιατί με καταδιώκεις;
Σαούλ
: Ποιος είσαι, Κύριε;
Ιησούς
: Εγώ είμαι ο Ιησούς, τον οποίο συ καταδιώκεις. (Δεν ξέρεις ότι, όταν καταδιώκεις αυτούς που με ακολουθούν και πιστεύουν σε μένα, είναι σαν να καταδιώκεις εμένα τον ίδιο;) Αλλά σήκω και πήγαινε στην πόλη. Εκεί θα σου φανερωθεί τι πρέπει να κάνεις.
Ιακώβ:
Ακούστε! Τι βουή είναι αυτή; Σαν κάποιος να μιλάει. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τις λέξεις.
Γαβριήλ:
Σαούλ. Σαούλ, τι έπαθες;
Σαούλ:
Είδα τον Ιησού, το Ναζωραίο μέσα σ’ ένα λαμπρό, ουράνιο φως. Μου μίλησε και του μίλησα. Είναι ζωντανός. Είναι ο Θεός. Μα… δε σας βλέπω. Δε βλέπω τίποτα. Τυφλώθηκα. Σας παρακαλώ πηγαίνετέ με στην πόλη. Εκεί θα μου φανερωθεί τι πρέπει να κάνω.
Δαβίδ:
Πιάσε με από το χέρι. Θα σε οδηγήσω στη Δαμασκό. Ο Ιησούς ζει και σου μίλησε…

Αφηγητής Α΄: Τρεις ημέρες έμεινε βυθισμένος στο σκοτάδι ο Σαούλ, κάνοντας προσευχή και σκεπτόμενος την παλιά του ζωή και όσα του είχαν συμβεί.

Αφηγητής Β΄: Στη Δαμασκό ζούσε ένας πιστός χριστιανός, μαθητής των Αποστόλων, ο Ανανίας. Αυτός υπακούοντας σε εντολή του Θεού κατευθύνθηκε στο μέρος που βρισκόταν ο Σαούλ. Του μίλησε με πολλή αγάπη και του αποκάλυψε πως ο Κύριος τον έστειλε, για να τον θεραπεύσει και για να του μιλήσει για τον Ιησού Χριστό. Μετά έβαλε το χέρι του στο κεφάλι του Σαούλ και προσευχήθηκε. Ο Σαούλ ξαναβρήκε την όραση του! Άρχισε και πάλι να βλέπει τον κόσμο, αλλά με διαφορετικά μάτια. Τα μάτια της αγάπης, της πίστης και της ελπίδας στον Ιησού. Βαφτίστηκε από τον Ανανία και ονομάστηκε Παύλος.

Αφηγητής Γ΄: Από εκείνη τη στιγμή είχε γίνει ο πιο θερμός χριστιανός. Ήταν έτοιμος να ακολουθήσει τον καινούριο δρόμο που του έδειχνε το σχέδιο του Θεού. Το δρόμο που θα τον έκανε Απόστολο του αληθινού Θεού και «πρώτο μετά τον Έναν», δηλαδή πρώτο μετά το Χριστό.

Κυριακή, 11 Δεκέμβριος 2011 14:18

Το μεγάλο μυστικό

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Γλώσσα τ. 2ο, Ενότητα 6η, Κεφ.: "Το μεγάλο μυστικο"

Δραματοποίηση από τα παιδιά της Δ΄ 1 τάξης.
Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε τη δραματοποίηση.

Το μεγάλο μυστικό

Μια παρέα παιδιών, με αρχηγό τον Κωσταντή, ζει σ’ ένα νησί και μαζί σκαρώνουν ένα σωρό τρέλες. Αυτή τη φορά ξεκίνησαν να μαζέψουν αχινούς στην είσοδο μιας σπηλιάς.

Συνεχίσαμε την πορεία μας για τη σπηλιά. Όταν φτάσαμε κοντά, ένα κοπάδι γκρίζα αγριοπερίστερα πέταξαν τρομαγμένα, χτυπώντας τα φτερά τους. Καθίσαμε έξω σ’ ένα μεγάλο βράχο, για να ξεκουραστούμε.
Γύρισα και κοίταξα τη σπηλιά. Το λιγοστό φως της μέρας φώτιζε την είσοδο της. Πιο μέσα όλα ήταν σκοτεινά. Η ώρα κυλούσε ευχάριστα, αλλά ο αέρας δυνάμωσε κι άρχισε να φουρτουνιάζει. Τα αφρισμένα κύματα της θάλασσας μαστίγωναν τα βράχια, για να προχωρήσουν μέχρι μέσα στη σπηλιά και να ξαναβγούν, παρασέρνοντας τις πέτρες και τα βότσαλα της μικρής παραλίας που είχε σχηματιστεί έξω από αυτή.
- Έχεις μπει ποτέ σου μέσα; ρώτησα τον Κωσταντή.
- Φυσικά και έχω μπει. Γιατί, εσύ φοβάσαι να μπεις; Δίστασα λίγο να απαντήσω.
- Για να πω την αλήθεια, φοβάμαι.
- Κοιτάτε, μωρέ, ένα φοβητσιάρη που τον έχουμε και στην ομάδα μας… κορόιδεψε. Έσκυψα το κεφάλι από ντροπή. Σε λίγο μπήκαν στη συζήτηση και οι άλλοι.
- Έχω ακούσει πως κάποτε σ’ αυτήν εδώ τη σπηλιά έκρυβαν οι πειρατές τους θησαυρούς τους, είπε ο Δημήτρης.
- Δεν ξέρω τι γινόταν παλιά, πήρε και πάλι το λόγο ο αρχηγός. Εγώ δε βρήκα κανένα θησαυρό. Λοιπόν, για να δούμε ποιος από εσάς έχει ψυχή μέσα του. Όποιο παλικάρι μπει στη σπηλιά, θα του δώσω τη σφυρίχτρα μου. Κοιταχτήκαμε όλοι μεταξύ μας αλλά κανένας δε σηκώθηκε από τη θέση του. Μας είχε κυριεύσει ένα δέος για τον τόπο και το χώρο αλλά και μια ανατριχίλα για το τι θα συναντούσαμε εκεί μέσα.
- Μωρέ κάτι παλικάρια που έχω στην ομάδα μου! Κανένας θαρραλέος! συνέχισε ο αρχηγός.
Κανένας δεν κουνήθηκε από τη θέση του.
- Γιατί δεν πηγαίνεις εσύ; τον ρώτησε ο Γρηγόρης.
- Εγώ… κόμπιασε, εγώ έχω ξαναπάει. Αν θέλει, ας μπει κάποιος άλλος.
- Τότε να πάμε όλοι μαζί, πρότεινε ο Νικολής.
- Καλή ιδέα, απάντησε με ανακούφιση ο Κωσταντής, βγαίνοντας από τη δύσκολη θέση που βρισκόταν.
- Να μην προχωρήσουμε πολύ μέσα στη σπηλιά, δε θα βλέπουμε, είπε ο Σταύρακας. Έφυγε και ο ήλιος και σε λίγο θα σκοτεινιάσει περισσότερο.
Προχωρήσαμε αργά και φοβισμένα. Σταθήκαμε λίγο για να συνηθίσουν τα μάτια μας στο μισοσκόταδο. Τα πόδια μας βούλιαζαν στη μαλακή άμμο και η υγρασία της ατμόσφαιρας μας πάγωνε ακόμα περισσότερο. Το ξαφνικό πέταγμα ενός θηλυκού περιστεριού, που πύρωνε υπομονετικά τα αβγά του, έκανε το αίμα μας να κυλήσει γρηγορότερα στις φλέβες μας. Το μάτι μας έσκισε το ημίφως της σπηλιάς. Κοιτάζαμε γύρω μας φοβισμένα. Όσο μπορούσαμε να δούμε, διακρίναμε έναν πελώριο θόλο να υψώνεται από πάνω μας.
Από την οροφή του κρέμονταν δεκάδες σταλαχτίτες, που από τις άκρες τους έπεφτε, σαν το δάκρυ της μαστίχας, το νερό.
Κανένας δε μιλούσε. Προσπα-θούσαμε να κρατήσουμε μέσα μας αυτή την πρωτόγνωρη εικόνα που βλέπαμε. Η σπηλιά συνεχιζόταν προς τα μέσα αλλά το σκοτάδι μας εμπόδιζε να δούμε.
- Τι λέτε, να προχωρήσουμε ακόμα λίγο; Η φωνή του Πιπίλα έσπασε την ησυχία και τη βουβαμάρα που μας σκέπαζε. Έχω μαζί μου ένα φακό. Πάμε λίγο πιο μέσα να δούμε τι έχει…
Κανένας δεν απάντησε.
- Αν πάμε, θα πάμε όλοι μαζί και θα κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου, αποκρίθηκε ο θαρραλέος αρχηγός μας. Συμφωνείτε;
Γύρισα και κοίταξα προς τα πίσω το άνοιγμα της σπηλιάς. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν μικρή αλλά κάθε βήμα προς τα μέσα ήταν αρκετά μέτρα προς το άγνωστο.

Μάρκος Κάβουρας, Το μεγάλο μυστικό, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2004 (διασκευή)

<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 Επόμενο > Τέλος >>
Σελίδα 1 από 4
View My Stats