Ulti Clocks content

Υλικό Διαπολιτισμικής

Τα παιχνίδια της αυλής

Παιδικά τραγούδια

Ο Παραμυθάς

Πειράματα με Απλά Υλικά

Ο Μικρός Αναγνώστης

Η Γη Τώρα

Είσοδος μελών

Εορτολόγιο

Online Επισκέπτες

Έχουμε 56 επισκέπτες συνδεδεμένους

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι

Downloads

Πώς να μας βρείτε

Δώστε διεύθυνση που βρίσκεστε και θα σχεδιάσουμε το πώς θα μας βρείτε




3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΓΑΡΩΝ, Powered by Joomla!
Νέα Ελληνικά
Νέα Ελληνικά

Νέα Ελληνικά (11)

Δευτέρα, 17 Σεπτέμβριος 2012 13:54

ΓΛΩΣΣΑ - ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Τάξη Ε΄ 1

Μάθημα: Γλώσσα, Α΄ τεύχος, σελ. 10η

Εργασία 3η: Κλείστε τα μάτια και φανταστείτε ότι είστε μέσα σ? ένα δάσος. Ποια φυτά και ποια ζώα υπάρχουν μέσα σ? αυτό; Διαλέξτε τους «ήρωές» σας, όπως ο Πορκιουπίνος και ο Τιμ στο κείμενο που διαβάσατε. Σκεφθείτε μια ιστορία. Για παράδειγμα, μια πυρκαγιά ξεσπάει και απειλεί το δάσος ή μια όξινη βροχή αρχίζει να πέφτει ή κάποιοι παράνομοι ξυλοκόποι κόβουν δέντρα. Τι θα κάνουν οι ήρωες της ιστορίας και τα άλλα πλάσματα του δάσους; Ο παρακάτω πίνακας θα σας βοηθήσει:

Πού γίνονται τα γεγονότα;

Πότε;(Στις φανταστικές ιστορίες και στα παραμύθια ξεκινάμε συνήθως με τη φράση «Μια φορά κι έναν καιρό?».)

Ποιοι είναι οι ήρωες; (Μπορεί να είναι άνθρωποι, φυτά, ζώα κλπ.)

Ποιο πρόβλημα αντιμετώπισαν;

Ποια λύση έδωσαν;

ΞΑΦΝΙΚΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό σ? ένα ήρεμο, καταπράσινο δάσος ζούσαν δυο γουρουνάκια, ένας κοκκινολαίμης, ένα κυπαρίσσι και μια βελανιδιά. Ήταν αγαπημένοι φίλοι.

Μια μέρα τα δυο γουρουνάκια πήγαν να φωνάξουν τον κοκκινολαίμη να παίξουν κι αυτός τους είπε:
- Γουρουνάκια, Πίνκυ και Τίνκυ, πάμε να παίξουμε κοντά στη βελανιδιά και το κυπαρίσσι;
Αυτό το είπε ο κοκκινολαίμης γιατί η βελανιδιά και το κυπαρίσσι είναι δέντρα κι όπως ξέρετε τα δέντρα δεν μπορούν να περπατήσουν και να μετακινηθούν από το ένα μέρος στο άλλο. Εκτός αυτού, τα ζωάκια έπαιζαν σχεδόν κάθε μέρα στα δεντράκια αυτά. Ανέβαιναν στα κλαδιά τους και κάθονταν, ξεκουράζονταν στον ίσκιο τους, έπαιζαν κρυφτό και κυνηγητό και με τον καιρό είχαν γίνει όλοι μαζί μια ωραία παρέα.
- Ναι, ναι, πολύ καλή ιδέα, πάμε στα δεντράκια, είπαν μαζί τα δυο γουρουνάκια.
Καθώς όμως πήγαιναν στο μέρος που ήταν τα δεντράκια, το ένα γουρουνάκι, ο Πίνκυ, ήταν λίγο απρόσεκτο. Γλίστρησε σ? ένα βραχάκι κι έπεσε. Χτύπησε το πόδι του και πονούσε. Ο κοκκινολαίμης που ήξερε από ιατρική το καθησύχασε.
-Μη στενοχωριέσαι Πίνκυ. Θα πάμε στο σπίτι σου και θα σου δώσω τις πρώτες βοήθειες. Σε λίγο θα γίνεις εντελώς καλά. Το χτύπημά σου δεν είναι σοβαρό.
Ο κοκκινολαίμης, σαν καλός φίλος, περιποιήθηκε τον Πίνκυ που σε λίγο ήταν εντελώς καλά. Χοροπηδούσε μέσα στο σπιτάκι του και σχεδόν είχε ξεχάσει το χτύπημα. Όμως η ώρα είχε περάσει και τα ζωάκια δεν μπορούσαν να πάνε να παίξουν με τη βελανιδιά και το κυπαρίσσι. Ο κοκκινολαίμης έπρεπε να γυρίσει στη φωλιά του, γιατί η μαμά του θ? ανησυχούσε. Συμφώνησαν να πάνε την άλλη μέρα.
Έτσι κι έγινε. Την επόμενη μέρα πήγανε στα δεντράκια και χωρίς να χάσουν ούτε λεπτό άρχισαν το παιχνίδι. Ο κοκκινολαίμης κρυβόταν στα φύλλα της βελανιδιάς και του κυπαρισσιού κι ο Πίνκυ με τον Τίνκυ προσπαθούσαν να τον βρουν. Στη συνέχεια τα γουρουνάκια κρέμονταν από τα κλαδιά της βελανιδιάς κι ο κοκκινολαίμης φτερούγισε από κάτω τους κάνοντας διάφορα αεροπλανικά κόλπα. Η βελανιδιά και το κυπαρίσσι φώναζαν: «Μπράβο, μπράβο κοκκινολαίμη. Είσαι φοβερός πιλότος». Κουνούσαν χαρούμενα τα κλαδιά τους κι ο ήχος που έβγαινε από τον αέρα και τα φύλλα τους έμοιαζε με δυνατό χειροκρότημα πολλών θεατών. Τι όμορφη μέρα! Η παρέα ήταν τόσο χαρούμενη!
Ξαφνικά τα ζωάκια μύρισαν στον αέρα μια γνωστή κι άσχημη μυρωδιά καμένου ξύλου και, χωρίς καλά καλά να προλάβουν να το καταλάβουν, είδαν μια μεγάλη πυρκαγιά να τα πλησιάζει απειλητικά. Ο Πίνκυ κι ο Τίνκυ πανικοβλήθηκαν κι άρχισαν να τρέχουν για να γλιτώσουν και να μην καούν. Ο κοκκινολαίμης πέταξε όσο πιο μακριά μπορούσε. Η βελανιδιά και το κυπαρίσσι όμως δεν μπορούσαν να φύγουν. Άρχισαν τότε να κλαίνε δυνατά και να καλούν σε βοήθεια την πυροσβεστική. Μάταια όμως! Κανείς δεν ήταν εκεί κοντά να βοηθήσει τα δεντράκια. Η πυρκαγιά πέρασε από κει καίγοντας ό,τι έβρισκε μπροστά της. Αργά το απόγευμα ήρθαν πυροσβέστες και πυροσβεστικά αεροπλάνα και την έσβησαν. Όμως το κακό είχε γίνει.
Την επόμενη μέρα τα δυο γουρουνάκια κι ο κοκκινολαίμης πήγαν να δούνε πώς έγινε το δάσος. Η καταστροφή ήταν μεγάλη. Τα περισσότερα δέντρα είχαν καεί εντελώς. Η βελανιδιά είχε καεί αλλά το κυπαρίσσι είχε γλιτώσει. Φαίνεται ότι τελευταία στιγμή ο άνεμος άκουσε τις φωνές του και μ? ένα δυνατό φύσημα έδιωξε την πυρκαγιά μακριά απ? αυτό. Τα ζωάκια λυπήθηκαν πολύ. Έκλαψαν για τη φίλη τους τη βελανιδιά κι αποφάσισαν να γράψουν μια μεγάλη πινακίδα που έλεγε με κεφαλαία γράμματα : «ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΤΑ ΔΑΣΗ». Την έβαλαν στην άκρη του δρόμου να τη βλέπουν όλοι οι περαστικοί. Στη συνέχεια, στο σημείο που κάηκε η βελανιδιά, φύτεψαν ένα βελανίδι, που τους είχε χαρίσει όταν ζούσε και περίμεναν να φυτρώσει μια νέα βελανιδιά για να την κάνουν φίλη τους και να παίζουν πάλι χαρούμενοι όλοι μαζί.

Ελένη ? Ελπίδα

 

 

Η ΦΟΥΝΤΩΤΗ ΤΟ ΣΚΙΟΥΡΑΚΙ ΣΩΖΕΙ ΤΟ ΜΠΙΛΙ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙ

Μια φορά κι έναν καιρό σ? ένα μεγάλο δάσος ζούσε ένα μικρό γουρουνάκι που το έλεγαν Μπίλι κι ένα σκιουράκι η Φουντωτή. Υπήρχε όμως κι ένα δέντρο που το έλεγαν Αμυγδαλιά. Ο Μπίλι, η Φουντωτή κι η Αμυγδαλιά παίζανε μαζί κάθε μέρα κι ήταν πολύ χαρούμενοι. Ένα πρωί είδαν κάποιους ανθρώπους να τους πλησιάζουν.
Μπίλι: Φουντωτή κάτι θέλουν να μας κάνουν αυτοί οι άνθρωποι.
Φουντωτή: Ωχ! Κρατάνε μαχαίρια! Πάμε να κρυφτούμε γρήγορα στην κουφάλα της Αμυγδαλιάς.
Μπίλι: Έρχομαι.
Η Φουντωτή έτρεξε στην κουφάλα της Αμυγδαλιάς. Ο Μπίλι όμως δεν πρόλαβε κι οι άνθρωποι τον πήρανε μαζί τους κι έφυγαν. Η Φουντωτή ακολούθησε το αυτοκίνητο και είδε ότι πηγαίνει στο ζωολογικό κήπο. Πλησίασε κρυφά κι είδε πολλούς φίλους της εκεί πέρα. Στο τέλος είδε και το Μπίλιαλλά δεν τον είχαν βάλει ακόμα σε κλουβί.
Φουντωτή: Μπίλι έλα γρήγορα μαζί μου να φύγουμε από δω.
Μπίλι: Ω! Σ? ευχαριστώ Φουντωτή που ήρθες να με σώσεις. Πάμε να φύγουμε γρήγορα.
Ο Μπίλι κι η Φουντωτή γύρισαν στο δάσος και για να μην πάθουν ξανά κακό συμφώνησαν με την Αμυγδαλιά, που είναι ψηλό δέντρο και βλέπει πολύ μακριά, να τους προειδοποιεί όταν πλησιάζουν άνθρωποι κι έτσι να προλαβαίνουν να κρυφτούν. Από τότε έζησαν ευτυχισμένοι μαζί με την Αμυγδαλιά.

Ειρήνη ? Ειρήνη-Σοφία

 

 

Η ΠΕΡΙΠΤΕΙΑ ΤΟΥ ΤΟΜ ΤΟΥ ΣΚΙΟΥΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΣΕΡΡΙ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΟΥΙΝΟΥ

Ήταν μια πανέμορφη μέρα στο δάσος της Σάμου με τον Τομ το σκίουρο και τον Τσέρρι το μπαμπουίνο.

Μια Κυριακή μεσημέρι στις 12:45΄ ο Τσέρρι και ο Τομ πήγαν ένα περίπατο στο δάσος. Ξαφνικά χωρίς κανείς να το περιμένει αρχίζει να δημιουργείται ένας μεγάλος ανεμοστρόβιλος. Ξερίζωσε πολλά δέντρα και πήρε μαζί του πολλά ζώα και τον Τσέρρι το μπαμπουίνο με τον Τομ το σκίουρο.

Ο ανεμοστρόβιλος τους πήγε μακριά στην Αφρική και τους έριξε σ? ένα έρημο μέρος. Το πρώτο πράγμα που έκαναν οι δυο φίλοι ήταν να ψάξουν για νερό. Θα κατάφερναν να επιβιώσουν; Μετά από δυο ώρες περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο της Αφρικής βρήκαν μια όαση που είχε νερό. Ήπιαν και ξεδίψασαν. Ήταν πολύ χαρούμενοι που σώθηκαν. Όμως σύντομα διαπίστωσαν ότι η ζωή εκεί ήταν πολύ δύσκολη. Ύστερα από λίγες μέρες ήρθαν για εξερεύνηση δυο άνθρωποι μ? ένα μεγάλο αεροπλάνο. Στον Τομ και τον Τσέρρι φάνηκε περίεργο αυτό. Οι άνθρωποι τους πήραν και τους πήγαν στο ζωολογικό κήπο.

Τα ζωάκια μας εκεί είχαν φαγητό και περιποίηση αλλά τους έλειπε το δάσος, το σπίτι τους.

Βασίλης Τσ. - Λυδία

 

 

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΔΑΣΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό πήγα σ? ένα μακρινό, μαγικό δάσος. Ήταν άνοιξη. Έκανα πολλούς φίλους: την προβατίνα, το σκιουράκι και το σκαντζόχοιρο. Παίξαμε πολλή ώρα μαζί κι όταν κουραστήκαμε καθίσαμε κοντά σε μια πηγούλα να ξεκουραστούμε και να πιούμε δροσερό νεράκι. Τότε ρώτησα την προβατίνα αν έχει να μας διηγηθεί καμιά ιστορία.

-Βέβαια κι έχω να σας πω μια ιστορία. Μια φορά, πριν πολύ καιρό, έπιασε φωτιά στο δάσος και κινδύνεψε να καεί ολόκληρο.

- Ποιος έβαλε τη φωτιά;

-Είχε έρθει μια οικογένεια να κάνει πικ ? νικ στο δάσος. Το βράδυ άναψαν φωτιά να ζεσταθούν κι αποκοιμήθηκαν χωρίς να τη σβήσουν. Η φωτιά εξαπλώθηκε στα ξερά χόρτα και σ? ελάχιστο χρόνο έγινε μεγάλη πυρκαγιά. Εμείς τα ζωάκια τρέξαμε να σωθούμε. Ύστερα από λίγη ώρα ήρθε η πυροσβεστική και την έσβησε αλλά πολλά ζώα είχαν ήδη καεί. Κάηκε ο αδελφός του σκίουρου, τα πεύκα, τα δέντρα, τα έλατα και το μικρό χορταράκι.

-Κρίμα για τα δέντρα και τα ζωάκια που κάηκαν.

-Ελπίζω οι άνθρωποι να ?ναι άλλη φορά πιο προσεκτικοί και να μην το ξανακάνουν.

Ραφαέλα

 

ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό σ? ένα όμορφο δάσος ήταν οι φίλοι μας ο Βασίλης ο Τίγρης, ο Γιάννης το τσοπανόσκυλο κι ο Δημήτρης ο λύκος. Ήταν μια ωραία παρέα. Μια ηλιόλουστη μέρα τα ζώα συναντήθηκαν για να παίξουν. Ανάμεσα σε δυο δέντρα υπήρχε ένα δίχτυ. Ο Δημήτρης το είδε και του ήρθε μια ιδέα:

Δημήτρης ο λύκος: Μου ήρθε μια ιδέα. Παίζουμε βόλεϊ σ? αυτό το δίχτυ;

Βασίλης ο Τίγρης: Ωραία ιδέα!

Γιάννης το Τσοπανόσκυλο: Ας αρχίσουμε λοιπόν, τι καθόμαστε;

Τα ζωάκια έπαιζαν για πολύ ώρα χαρούμενα κι είχαν ιδρώσει από τις φωνές και το παιχνίδι. Ξαφνικά άρχισε να γίνεται σεισμός κι ακούγονταν δυνατοί ήχοι σαν να γίνονταν πολλές εκρήξεις μαζί. Προέρχονταν από το διπλανό ηφαίστειο που ήταν έτοιμο να εκραγεί. Η έκρηξη δεν άργησε. Δυνατές φλόγες πύρινης λάβας έπεφταν από ψηλά, εδώ κι εκεί. Τα δεντράκια φώναζαν: «Βοήθεια, βοήθεια. Φωτιά! Δεν μπορούμε να κουνηθούμε. Βοήθεια ζωάκια»!

Όλα τα ζωάκια έτρεξαν να βοηθήσουν να σβήσει η πυρκαγιά αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Πάνω στη δύσκολη στιγμή εμφανίζεται ο Θύμιος ο Ελέφαντας. Ρούφηξε με την προβοσκίδα του από την κοντινή λιμνούλα μπόλικο νερό κι άρχισε να το ρίχνει στη φωτιά. Σε λίγη ώρα κατάφερε να τη σβήσει. Ζώα και φυτά ήταν πολύ χαρούμενα κι όλα μαζί φώναζαν: «Ζήτω ο Θύμιος ο Ελέφαντας».

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Γιάννης ? Βασίλης Κ. - Δημήτρης

 

Η ΓΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα ηφαίστειο που ήταν έτοιμο να εκραγεί. Γύρω του υπήρχε ένα μεγάλο δάσος που ζούσαν μέσα σ? αυτό πολλά ζωάκια, μικρά και μεγάλα. Μόλις έγινε η έκρηξη τα ζωάκια έτρεχαν να σωθούν. Ειδικά ο Πίπης το ελαφάκι που είναι πολύ φοβητσιάρης. Δυστυχώς όμως δεν μπόρεσαν να γλιτώσουν όλα. Έζησε ο Ινγκ το γουρουνάκι επειδή κατάφερε και το έσκασε από τη φάρμα που ήταν μέσα στο δάσος. Τα κατσικάκια δεν μπόρεσαν να γλιτώσουν κι ο Σίμος το σκιουράκι έχασε την ουρά και το πόδι του που του κάηκαν από τη λάβα. Ο Πίπης ο Ινγκ και μερικά άλλα ζώα σώθηκαν από το δασοφύλακα Φιλ που τα πήγε στο δασοφυλακείο για να προστατευτούν μέχρι να σταματήσει η λάβα, οι βροντές και οι εκρήξεις από το ηφαίστειο.

Ιάσονας ? Κωνσταντίνος ? Σίμος

 

Τετάρτη, 29 Φεβρουάριος 2012 13:37

Παραμύθι, παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι...

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Ο ΑΚΗΣ ΤΟ ΚΑΛΟ ΛΥΚΑΚΙ ΚΙ Η ΝΙΤΣΑ Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ

Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε το παραμύθι.

Σενάριο: Δ/λος : Δρομπόνης Σωτήριος
(Το σενάριο βασίστηκε κατά μεγάλο μέρος στην εργασία που εκπόνησαν οι μαθητές της Δ΄ 1 τάξης εργαζόμενοι κατά ομάδες. Η εργασία τους αφορά σχετική άσκηση του βιβλίου της Γλώσσας της Δ΄ τάξης)

Μέγαρα, Φεβρουάριος 2012

ΣΚΗΝΗ 1η

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Μια φορά κι έναν καιρό, σ? ένα μεγάλο, καταπράσινο βουνό, ζούσε μαζί με την οικογένειά του ο Άκης, ένα όμορφο, καλό λυκάκι. Είχε δυο πολύ μικρότερα αδελφάκια, το Ρόκο και τη Ρωξάνη. Τη μαμά του την έλεγαν Ελευθερία. Της είχαν δώσει αυτό το όνομα επειδή, όταν ήταν πολύ μικρή, είχε πιαστεί στην παγίδα ενός κυνηγού και κατόρθωσε να ελευθερωθεί μόνη της και να σωθεί. Το μπαμπά του, κανονικά, τον έλεγαν Νεκτάγριο, γιατί ήταν μεγάλος λύκος κι άγριος στην όψη. Όλοι όμως στο δάσος τον φώναζαν Νεκτάγιο. Κι αυτό, γιατί όσο άγριος και τρομερός ήταν στην όψη, τόσο καλή καρδιά είχε. Να φανταστείτε, ότι ποτέ του δεν έτρωγε υγιή ζωάκια αλλά μόνο τα άρρωστα κι ετοιμοθάνατα. Αυτό, ήταν καλό για όλα τα ζώα του δάσους ακόμη και για τους ανθρώπους που, όπως ξέρετε, δε συμπαθούν και πολύ τους λύκους. Τα άρρωστα ζωάκια απειλούσαν με την αρρώστια τους την υγεία των άλλων ζώων και των ανθρώπων, όσο για τα γέρικα κι ετοιμοθάνατα, είχαν ένα ηρωικό κι ένδοξο τέλος, πράγμα πολύ πιο σπουδαίο από το να τα βλέπουν τα άλλα ζώα να πεθαίνουν άρρωστα κι ανήμπορα σε κάποια σπηλιά. Έτσι, ο Νεκτάγιος, ο μπαμπάς του Άκη, ήταν πολύ αγαπητός στο δάσος κι όλα τα ζώα τον εκτιμούσαν και τον σέβονταν, ακόμα κι αυτά που ήξεραν ότι κάποια μέρα, όταν γεράσουν, θα γίνουν ένα ωραίο γεύμα για τη λυκοοικογένεια.
Ο Άκης, το λυκόπουλο, στο χαρακτήρα είχε μοιάσει του μπαμπά του. Ήταν καλόκαρδος κι ευγενικός, δεν έβαζε εύκολα κακό με το νου του κι ας ήταν πανέξυπνος. Στην όψη είχε μοιάσει της μαμάς του. Ήταν ένα πανέμορφο σταχτόγκριζο λυκάκι με γαλάζια ματάκια και σπινθηροβόλο βλέμμα.
Στο πίσω μέρος του βουνού έμενε μόνη της η γιαγιά του Άκη, η Φιλομήλα. Ήταν πολύ γιαγιά. Δεν έβλεπε καλά, δεν άκουγε και τόσο και περπατούσε με το ζόρι. Κάθε τόσο αρρώσταινε από λυκόπιασμα και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Καθόταν για μέρες στο κρεβάτι μέχρι να γίνει καλά. Έτσι είχε αρρωστήσει και τώρα. Ήταν τρεις μέρες στο κρεβάτι. Ο Νεκτάγιος είχε περάσει από κει να τη δει και της είχε υποσχεθεί ότι θα της στείλει ένα καλό φαγητό για να φάει και να δυναμώσει.
Πραγματικά, μετά από λίγο έπιασε μια γριά, άρρωστη κοτούλα και την πήγε αμέσως στη γυναίκα του να τη μαγειρέψει.

ΝΕΚΤΑΓΙΟΣ: Ελευθερία, σου ?φερα μια ωραία κοτούλα για μαγείρεμα. Μαγείρεψέ τη Σούπα Αυγολέμονο, να τη στείλουμε στη μάνα μου τη Φιλομήλα, που είναι άρρωστη. Έχει ανάγκη από καλό φαγητό για να δυναμώσει και να γίνει καλά.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Εντάξει Νεκτάγιε. Θα τη μαγειρέψω αμέσως. Εσύ πήγαινε στο δάσος να βρεις και τίποτ? άλλο να φάμε κι εμείς. Καθώς θα φεύγεις, πες και στον Άκη να έρθει σε λίγη ώρα εδώ να τον στείλω να πάει το φαγητό στη γιαγιά.
ΝΕΚΤΑΓΙΟΣ:
Πηγαίνω. Σε δυο ώρες θα έχω γυρίσει. Να κρατήσεις λίγη σούπα για τα μικρά, το Ρόκο και τη Ρωξάνη. Πρέπει κι αυτά να φάνε να μεγαλώσουν.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Μείνε ήσυχος Νεκτάγιε. Ξέρω εγώ τι θα κάνω. (Μετά από λίγη ώρα) Ποπό! Η γέρικη κοτούλα με το ζουμάκι της έγινε μούρλια. Η γιαγιά θα τρελαθεί από τη χαρά της. Α, να κι ο Άκης. Πάνω στην ώρα έρχεται.
ΑΚΗΣ:
Γεια σου μαμά. Τι με θέλεις;
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Άκη, θέλω να πας στη γιαγιά σου φαγητό. Είναι άρρωστη και της μαγείρεψα μια κοτούλα που έφερε ο μπαμπάς σου.
ΑΚΗΣ:
Ναι μαμά. Θα πάω. Θέλω κι εγώ πολύ να δω τη γιαγιά. Την αγαπώ κι όποτε πηγαίνω στο σπίτι της μου δίνει γλυκάκια και μου λέει παραμύθια. Την προηγούμενη φορά μου ?πε για την πονηρή αλεπού, την κυρα-Μάρω, που με την πονηριά της άρπαξε το φαγητό από τον κόρακα που στεκόταν ψηλά σ? ένα κλαδί του δένδρου.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Αλήθεια; Πώς τα κατάφερε η πονηρή κυρα-Μάρω;
ΑΚΗΣ:
Να, του είπε ότι τραγουδάει πολύ ωραία κι ότι θα ?θελε ν? ακούσει ένα τραγούδι του. Αυτός, σαν χαζούλης, την πίστεψε κι άνοιξε το στόμα του να τραγουδήσει.  Αμέσως του ?πεσε το φαγητό από το στόμα κι η κυρα-Μάρω από κάτω το άρπαξε και το ?κανε μια μπουκιά.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
(Γελάει δυνατά) Χα, χα, χα! Πραγματικά χαζούλης ο κόρακας. Πού ακούστηκε ότι έχει ωραία φωνή για τραγούδι. Αφού την τελευταία φορά που έγινε διαγωνισμός τραγουδιού στο δάσος, το πρώτο βραβείο πήρε το αηδόνι και το δεύτερο η καρδερίνα. Ο κόρακας με τα κρα ? κρα κι ο Μένιος ο γαϊδαράκος, με τα γκα ? γκα , πήρανε την τελευταία θέση. Τέλος πάντων, στο θέμα μας τώρα. Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα προσέχεις πολύ στο δρόμο. Έχω μάθει ότι στο δάσος κυκλοφορούν λαθροκυνηγοί. Βάζουν παγίδες και πιάνουν τα ζώα του δάσους. Άλλα τα σκοτώνουν για το δέρμα ή το κρέας τους κι άλλα τα βάζουν σε κλουβιά και τα πουλάνε σε άλλους ανθρώπους ή στο ζωολογικό πάρκο.
ΑΚΗΣ:
Μα γιατί το κάνουν αυτό μητέρα; Δεν αγαπούν καθόλου τα ζώα;
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Έτσι φαίνεται. Κι επιπλέον, θέλουν να κερδίσουν χρήματα.
ΑΚΗΣ:
Μα το δάσος είναι το σπίτι μας. Εμείς δεν πήγαμε ποτέ στο δικό τους σπίτι να τους κάνουμε κακό.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Το ξέρω Άκη αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Από τους λαθροκυνηγούς έχουν χαθεί πολλά ζώα. Και πολλά άλλα, όπως εμείς οι λύκοι, οι αλεπούδες και τα ξαδέρφια μας, τα τσακάλια, κοντεύουν να εξαφανισθούν τελείως. Προχθές άκουσα στις ειδήσεις ότι κινδυνεύει μ? εξαφάνιση η καφέ αρκούδα κι ξαδέρφη της, η άσπρη, που ζει στο βόρειο πόλο. Ακόμα κινδυνεύουν: το ελάφι, η φώκια, η φάλαινα και χιλιάδες άλλα ζωάκια μικρά και μεγάλα που δε θυμάμαι τα ονόματά τους.
ΑΚΗΣ:
Δηλαδή κινδυνεύουμε κι εμείς μαμά;
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Ακριβώς, μωρό μου. Γι? αυτό πρόσεχε πολύ. Μην σταματήσεις πουθενά στο δρόμο. Κι αν δεις μπροστά σου κανένα περίεργο σιδερένιο πράγμα ή ανθρώπους μη πλησιάσεις καθόλου. Μου υπόσχεσαι ότι θα πας όσο πιο γρήγορα γίνεται στη γιαγιά;
ΑΚΗΣ:
Εντάξει μανούλα, στο υπόσχομαι! Μείνε ήσυχη, δε θα χαζέψω πουθενά.
(Η λύκαινα δίνει στο λυκόπουλο το φαγητό κι αυτό φεύγει.)
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
(Αποχαιρετά τον Άκη). Στο καλό. Μέχρι το απόγευμα να ?χεις γυρίσει.
ΑΚΗΣ:
(Φεύγοντας απ? τη σκηνή) Γεια σου μαμάαα!

ΣΚΗΝΗ 2η

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Άκης άρχισε να ξεμακραίνει από το σπίτι του και σε λίγο μπήκε στο δάσος. Μόλις έφτασε στο σημείο που ο μεγάλος δρόμος χωριζόταν σε δυο μικρότερα δρομάκια είδε ένα όμορφο κοριτσάκι με κόκκινη κάπα και κόκκινο σκουφάκι που μάζευε αγριολούλουδα.
( Ο Άκης κάνει το γύρο της αίθουσας τραγουδώντας και μπαίνει στη σκηνή)

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΚΗ:
(Μελωδία: Από το τραγούδι του Γ. Ζαμπέτα «Το φανταράκι»)

Είμ? ένα μικρό λυκάκι
κι όλοι με φωνάζουν Άκη
πάω στη γιαγιά μου φαγητό.

Θα μου πει παραμυθάκια,
θα μου δώσει και γλυκάκια
και πολύ θα ευχαριστηθώ.

Ωωωω! Μάνα μου γλυκιά.
Ωωωω! Πάω στη γιαγιά.  (δις)

Αγαπάω τα ζωάκια
κι όλο θέλω παιχνιδάκια
και τραγούδι και χορό.

Χελωνάκια, λαγουδάκια,
άνθη, δέντρα και πουλάκια,
έχω φίλους μου εγώ.

Ωωωω! Μάνα μου γλυκιά.
Ωωωω! Πάω στη γιαγιά.  (δις)

ΑΚΗΣ: (Έχει φθάσει κοντά στην Κοκκινοσκουφίτσα) Ωχ! Ένα κοριτσάκι με κόκκινο σκουφάκι. Ας προσπεράσω γρήγορα, γιατί η μαμά είπε να μην πλησιάσω ανθρώπους.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Ε, λυκάκι. Για πού πηγαίνεις έτσι βιαστικά; Πες και καμιά καλημέρα.
ΑΚΗΣ:
Συγγνώμη κοριτσάκι. Βιάζομαι. Πηγαίνω φαγητό στην άρρωστη γιαγιά μου.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Είναι άρρωστη η γιαγιά σου; Ω! Λυπάμαι πολύ. Πώς θα ?θελα να τη βοηθήσω την καημένη. Και πού μένει η γιαγιά σου;
ΑΚΗΣ:
Μένει μόνη της στο πίσω μέρος του βουνού κι είναι πολύ αδύναμη, δεν μπορεί να σηκωθεί απ? το κρεβάτι. Αλλά τώρα με συγχωρείς, φεύγω γεια σου. (Προχωρεί να βγει από τη δεξιά πόρτα της σκηνής αλλά η Κοκκινοσκουφίτσα τον σταματάει.)
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Περίμενε καλέ. Μια στιγμή. Πάτα και λίγο φρένο. Γιατί πας απ? αυτόν το δρόμο; Θ? αργήσεις πολύ.
ΑΚΗΣ:
Πάντα απ? το δεξιό δρόμο πηγαίνω στη γιαγιά. Είναι ο πιο γρήγορος.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Κάνεις λάθος αγαπητό μου λυκάκι. Ο αριστερός δρόμος είναι ακόμη πιο γρήγορος. Το ξέρω γιατί έχω περάσει απ? αυτόν. Σε λίγη ώρα σε βγάζει στο πίσω μέρος του βουνού.
ΑΚΗΣ:
Σίγουρα είναι ο πιο γρήγορος;
(Διστάζει να πιστέψει την Κοκκινοσκουφίτσα.)

ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Μα φυσικά. Ψέματα θα σου πω. Εγώ αγαπώ τους λύκους και ιδιαίτερα τα λυκάκια, όπως εσύ. Κι επειδή λυπήθηκα πολύ για τη γιαγιά σου, ορίστε πάρε τα λουλούδια που έχω μαζέψει να της τα προσφέρεις σαν δώρο. Είμαι σίγουρη ότι θα της αρέσουν πολύ.
ΑΚΗΣ:
Είναι πανέμορφα. Έχουν πολλά χρώματα κι ευωδιάζουν. (Μετά το δωράκι που του δίνει, πείθεται. Ρίχνει ματιές δεξιά κι αριστερά στους δυο δρόμους που ανοίγονται μπροστά του κι αποφασίζει ν? ακολουθήσει τον αριστερό) Εντάξει μ? έπεισες. Θα πάω από τον αριστερό δρόμο, αν και δεν έχω ξαναπάει απ? αυτόν.
(Η Κοκκινοσκουφίτσα χαίρεται με την επιλογή του)

ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Μπράβο λυκάκι μου! Μα τόση ώρα μιλάμε και δε μου ?πες το όνομά σου.
ΑΚΗΣ:
Με λένε Άκη. Εσένα;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Εμένα με λένε Νίτσα Κοκκινοσκουφίτσα.
ΑΚΗΣ:
Γεια σου Κοκκινοσκουφίτσα και σ? ευχαριστώ για τα λουλούδια και για το δρόμο που μου έδειξες.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:(Στον Άκη)
Γεια σου Άκη. Στο καλό! (Μονολογεί πονηρά) Σε λίγο θα βάλω εσένα και τη γιαγιά σου στο κλουβάκι. (Στο κοινό) Πρώτη μου φορά βλέπω τόσο χαζό κι απονήρευτο λυκάκι. Πίστεψε αμέσως όσα του είπα για το δρόμο. Κι ύστερα λένε πως οι λύκοι είναι έξυπνα ζώα. Χα, χα! Ας γελάσω! Τρέχω αμέσως στο σπίτι να πάρω τα μεγάλα, ξύλινα κλουβιά του μπαμπά. Μ? αυτά θα πιάσω δυο λύκους και του θα δείξω τι αξίζω.

ΣΚΗΝΗ 3η

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η Κοκκινοσκουφίτσα έτρεξε στο σπίτι της, πήρε δυο μεγάλα, ξύλινα κλουβιά και πήγε κατ? ευθείαν στο σπιτάκι της γιαγιάς λύκαινας. Χτύπησε απαλά την πόρτα και με τη γλυκιά παιδική φωνή της, είπε: «Άνοιξε γιαγιούλα μου. Είμαι ο Άκης, το εγγονάκι σου. Σου ?φερα φαγητό να φας να δυναμώσεις, που είσαι άρρωστη». Η γιαγιά Φιλομήλα, που εκείνη τη στιγμή έτρωγε μερικά μήλα, γιατί κάνουν καλό στην υγεία, χωρίς να βάλει κακό με το μυαλό της, άνοιξε την πόρτα. Τότε η Κοκκινοσκουφίτσα όρμησε μέσα, άρπαξε τη γιαγιά και την έβαλε στο ένα κλουβί. Ύστερα  το έκρυψε έξω από το σπίτι, μακριά, πίσω από τους θάμνους. Γύρισε πίσω, φόρεσε το σκούφο της γιαγιάς, έβαλε το δεύτερο κλουβί κοντά στο κρεβάτι, ξάπλωσε και περίμενε να έρθει ο Άκης. Εν τω μεταξύ, ο Άκης άργησε, γιατί ο δρόμος που είχε πάρει είχε πολλές στροφές, ανηφόρες και κατηφόρες. Ρωτούσε τα ζωάκια που συναντούσε κάθε τόσο κι εκείνα του έλεγαν πως ήθελε ακόμα αρκετή ώρα μέχρι να φτάσει στο σπίτι της γιαγιάς του. Τελικά, ύστερα πολλή ώρα, έφτασε. Κατακουρασμένος χτύπησε την πόρτα.
(Ακούγονται χτύποι)

ΑΚΗΣ: Άνοιξε γιαγιούλα μου. Είμαι ο Άκης, το εγγονάκι σου.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Έλα Άκη μου. Πέρασε αγόρι μου. Η πόρτα είναι ανοιχτή.
ΑΚΗΣ:
Σου ?φερα φαγητό να φας να δυναμώσεις, που είσαι άρρωστη.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Σ? ευχαριστώ! Ακούμπησέ το πάνω στο τραπέζι.
ΑΚΗΣ:
Γιαγιά, γιατί η μύτη σου είναι τόσο μικρή και κόκκινη;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Απ? το συνάχι Άκη μου.
ΑΚΗΣ:
Μα και τ? αυτιά σου είναι πιο μικρά.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Απ? τα γεράματα παιδί μου. Και γι? αυτό δεν ακούω καλά.
ΑΚΗΣ:
Και τα μάτια σου, απ? ό,τι θυμάμαι, ήταν πιο μεγάλα.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Η ηλικία μου φταίει μωρό μου. Έλα πιο κοντά να σε βλέπω καλύτερα.
ΑΚΗΣ:
Γιαγιά γιατί έχεις αυτό κλουβί δίπλα στο κρεβάτι σου;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Για να σε βάλω μέσα. (Πετάγεται απότομα από το κρεβάτι, αρπάζει το λυκάκι και το βάζει στο κλουβί)
ΑΚΗΣ:
Ω! Μα δεν είσαι η γιαγιά μου. Είσαι η Κοκκινοσκουφίτσα.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Βεβαίως και δεν είμαι η γιαγιά σου μικρέ μου. Είμαι, όπως πολύ καλά κατάλαβες, η Νίτσα η Κοκκινοσκουφίτσα.
ΑΚΗΣ:
Μα γιατί το κάνεις αυτό; Πού είναι η γιαγιά μου; Τι της έκανες;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Η γιαγιά σου είναι στο άλλο κλουβί που έχω κρύψει πίσω από τους θάμνους.
ΑΚΗΣ:
(Στο κοινό) Αχ! Καλά μου είπε η μαμά μου να μην πλησιάσω ανθρώπους. Ορίστε τώρα τι παθαίνω. Βοήθεια, βοήθεια Παιδιά! Σας παρακαλώ, πείτε στην Κοκκινοσκουφίτσα να μ? ελευθερώσει. (Περιμένει την απάντηση του κοινού και μετά απευθύνεται στην Κοκκινοσκουφίτσα) Μα δε σου έκανα κανένα κακό. Εγώ σε συμπάθησα κι ήθελα να σου προτείνω να γίνουμε φίλοι, να ?ρθεις μια μέρα να παίξουμε στο δάσος μαζί με τ? άλλα ζωάκια, τ? αλεπουδάκια, τα χελωνάκια και τα τρία γουρουνάκια, να φάμε σταφύλια και σύκα και να περάσουμε μια αξέχαστη μέρα.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Εγώ όμως δεν αγαπώ τους λύκους, γιατί είναι κακοί και μπορούν να φάνε κι ένα μεγάλο άνθρωπο, πόσο μάλλον ένα κοριτσάκι σαν κι εμένα.
ΑΚΗΣ:
Αυτό είναι μεγάλο ψέμα. Είναι ένα παραμύθι. Εμείς οι λύκοι ζούμε μόνο στο δάσος και δεν πειράζουμε τους ανθρώπους. Ο μπαμπάς μου ο Νεκτάγιος πιάνει μόνο άρρωστα και πολύ γέρικα ζωάκια και ποτέ δεν έχει επιτεθεί σ? εσάς τους ανθρώπους. Έλα Κοκκινοσκουφίτσα, ελευθέρωσε κι εμένα και τη γιαγιά μου τη Φιλομήλα. (Η Κοκκινοσκουφίτσα σκέφτεται τα λόγια του Άκη και κάνει βόλτες στη σκηνή)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Άκης στενοχωρημένος έβλεπε πως δεν μπορούσε να κάνει την Κοκκινοσκουφίτσα να πιστέψει ότι οι λύκοι είναι καλοί και κάνουν καλό στο δάσος. Άρχισε τότε να κλαίει δυνατά και σε μια στιγμή έβγαλε μια μακρόσυρτη δυνατή κραυγή σε πολύ ψηλό τόνο, άνω Fa δίεση, που ακούστηκε σ? όλη την περιοχή. Για καλή του τύχη, λίγο πιο πέρα έκανε την καθημερινή περιπολία του στο δάσος ο δασοφύλακας, ο κύριος Δήμος με το βοηθό του Ιάκωβο. Άκουσε τη λυκίσια κραυγή και σαν παλιός κι έμπειρος δασοφύλακας κατάλαβε ότι ήταν κραυγή αγωνίας που καλούσε σε βοήθεια. Χωρίς να χάσει καιρό τρέχει αμέσως στο σπίτι της γιαγιάς Φιλομήλας.

ΔΗΜΟΣ: (Μπαίνει μαζί με τον Ιάκωβο στη σκηνή) Επ! Τι συμβαίνει εδώ;
ΑΚΗΣ:
Βοήθεια, βοήθεια κύριε Δήμο. Σώσε με.
ΔΗΜΟΣ:
Άκη γιατί είσαι μέσα στο κλουβί; Τι γίνεται εδώ Κοκκινοσκουφίτσα;
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Έπιασα δυο άγριους λύκους.
ΔΗΜΟΣ:
Και γιατί παρακαλώ; Δεν ξέρεις ότι απαγορεύεται αυστηρά να πιάσεις λύκο; Μπορεί να τιμωρηθείς με μεγάλο πρόστιμο γι? αυτό που έκανες.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Μα κινδυνεύουμε απ? αυτούς. Μπορούν να μας φάνε.
ΙΑΚΩΒΟΣ:
Κάνεις λάθος μικρή μου. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Εμείς οι άνθρωποι κυνηγάμε και σκοτώνουμε τους λύκους και κοντεύουν να εξαφανισθούν από το βουνό. Το ξέρεις ότι σ? όλο το βουνό έχει απομείνει μόνο η οικογένεια του Άκη; Κι ακόμα ξέρεις ότι χάρις τους λύκους, που τρώνε τ? άρρωστα ζώα, δεν αρρωσταίνουν τ? άλλα ζώα κι εμείς οι άνθρωποι; Τους χρωστάμε μεγάλη χάρη και κανονικά πρέπει να τους αγαπάμε και να φροντίζουμε να μην πάθουν ποτέ κακό γιατί τότε θα κινδυνέψουμε πραγματικά από μεγάλες αρρώστιες.
ΑΚΗΣ:
Στο είπα Κοκκινοσκουφίτσα. Σε παρακαλώ ελευθέρωσέ με. Έλα να γίνουμε φίλοι.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
(Μετανιωμένη) Συγγνώμη Άκη. Παρασύρθηκα απ? αυτό που κάνει ο μπαμπάς μου και θέλησα να του δείξω τι αξίζω κάνοντας κι εγώ το ίδιο. Έκανα λάθος. Θα ελευθερώσω αμέσως κι εσένα και τη γιαγιά σου και θα σπάσω τα κλουβιά του μπαμπά μου να μην πιάνει ζώα του δάσους. (Η Κοκκινοσκουφίτσα σπάει το κλουβί κι ελευθερώνει τον Άκη.)
ΑΚΗΣ:
Γιούπιιιι! Μπράβο Κοκκινοσκουφίτσα. Το ?ξερα πως είσαι καλή.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Θέλεις να γίνουμε αληθινοί φίλοι για πάντα;
ΑΚΗΣ:
Μα και βέβαια! Αφού εγώ στο ζήτησα πρώτος.
ΔΗΜΟΣ:
Μπράβο σας! Κι έτσι θα ξανάρθει η χαρά κι ηρεμία στο δάσος.
ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ:
Αύριο θα τα πω όλα στους συμμαθητές μου στο σχολείο και θα τους προτείνω να οργανώσουμε μια εκδήλωση για την προστασία του δάσους και των ζώων που ζουν σ? αυτό. Πρέπει κι εμείς οι άνθρωποι κάποτε να μάθουμε να σεβόμαστε τα ζώα και τα φυτά του δάσους. Μας αγαπάτε πολύ και μας δίνετε τόσα πολλά κι εμείς γι?  αντάλλαγμα σας κάνουμε κακό! Ω! Πόσο λυπάμαι και ντρέπομαι.
ΙΑΚΩΒΟΣ:
Μη ντρέπεσαι Κοκκινοσκουφίτσα. Όλοι κάνουμε λάθη. Όμως τώρα χάρη σ? εσένα οι φίλοι σου θα μάθουν ν? αγαπούν και να προστατεύουν το δάσος και τα ζώα. ΑΚΗΣ: Μπράβο, μπράβο Κοκκινοσκουφίτσα. Ζήτω η φιλία ζώων και ανθρώπων.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η Κοκκινοσκουφίτσα κατάλαβε το λάθος της κι από κείνη τη μέρα αγαπούσε όλα τα ζώα του δάσους. Όταν μπορούσε πήγαινε κι έπαιζε χαρούμενα μαζί τους. Με τον Άκη, το σταχτόγκριζο λυκάκι, γίνανε οι καλύτεροι φίλοι. Και ζουν τώρα καλά και στο μέλλον ακόμη καλύτερα.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑΣ:

Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε το τραγούδι.

Στίχοι: 1η Στροφή: Αγγελική Καψάσκη: «ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ» , Εκδ. ΚΑΨΑΣΚΗ, Αθήνα 1996, σελ 138,  2η και 3η Στροφή: Δρομπόνης Σωτήριος

Μελωδία: Δρομπόνης Σωτήριος

Στο δάσος τι όμορφα που ?ναι παιδιά!
Ολόγλυκα εκεί κελαηδούν τα πουλιά,
νερά δροσερά πώς κυλούνε γοργά,
λουλούδια δροσάτα σκορπούν ευωδιά.

Λαγοί, χελωνάκια, λυκάκια μικρά,
κοτσύφια, γεράκια, αετοί στα ψηλά,
γιδούλες, λαφάκια, αλεπού πονηρή,
τσακάλια, αρκουδάκια, που ζούνε μαζί.

Στο δάσος μ? αρέσει πολύ να γυρνώ,
το κόκκινο σκουφάκι μου πάντα φορώ.
[
Φυτά και ζωάκια πολύ τ? αγαπώ,
όμορφη φύση μου σ? ευχαριστώ.] (δις)

Τέλειωσε ένα παραμύθι
κι όμως? τόσο αληθινό!
Κινδυνεύουν τα λυκάκια,
κάνουμε κάτι γι? αυτό;

Πείτε το και στους γονείς σας,

στον παππού και στη γιαγιά:
είναι φίλοι μας τα ζώα
μα δε ζούνε στα κλουβιά.

Σπίτι έχουνε το δάσος,

θέλουνε τη λευτεριά,
τη δική μας την αγάπη
κι όχι την απανθρωπιά.

Απ? τη γη να μη χαθούνε,
ας φροντίσουμε γι? αυτό.
Σεβασμό στο περιβάλλον
να μην πάθουμε κακό.

ΤΕΛΟΣ

Ο ΛΥΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤ' ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΚΟΣ;

Του Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου

Τέλος τα παραμύθια που παρουσίαζαν τους λύκους ως τους κακούς της υπόθεσης. Δεν γίνεται η «κοκκινοσκουφίτσα» να είναι πάντα αγία και άμοιρη ευθυνών και  την ίδια ώρα ο λύκος να βρίσκεται στα πρόθυρα της εξαφάνισης .

Ο λύκος είναι ένα από το πιο παρεξηγημένα άγρια ζώα. Σύμβολο δύναμης εξυπνάδας αλλά και φόβου, κυνηγήθηκε επίμονα από τον άνθρωπο.

Υπήρξε το θηλαστικό με τη μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση στον πλανήτη μετά τον άνθρωπο, αλλά σήμερα αποτελεί ένα είδος που απειλείται με εξαφάνιση.

Από το 14οαι. και μετά οι συστηματικές προσπάθειες εξόντωσής του οδήγησαν στην εξαφάνιση του από 14 χώρες της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης και γενικά από ένα μεγάλο μέρος του Βορείου Ημισφαιρίου. Αποτέλεσμα της επικήρυξης ήταν η οριστική εξαφάνιση του λύκου από τη Πελοπόννησο ήδη από το 1940.

Για αρκετές δεκαετίες οι κάτοικοι των αγροτικών κυρίως περιοχών, εξόντωναν τους λύκους με δόκανα και δολώματα και επιδεικνύοντας μέλη του ζώου εισέπρατταν αμοιβή από τα κατά τόπους δασαρχεία. Το 1993 απαγορεύτηκε η εξόντωσή του με την ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία της Κοινοτικής  Οδηγίας 92/43 (για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας) και ο λύκος συμπεριλήφθηκε στη λίστα των απειλούμενων ειδών, που προστατεύονται.

Ο λύκος στην Ελλάδα

Ο λύκος πριν το 1924 εξαπλωνόταν με μεγάλους πληθυσμούς σε όλες τις ηπειρωτικές περιοχές. Το 1924 ξεκίνησε η επικήρυξή του μαζί με άλλα «επιβλαβή» είδη, όπως      η αλεπού, το τσακάλι και το κουνάβι. Μέχρι το 1981 η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων που περιείχαν στρυχνίνη ήταν από τις πιο διαδεδομένες πρακτικές θανάτωσης.
-Στην Κεντρική Μακεδονία και Θράκη, ανατολικά του ποταμού Αξιού. Ο πληθυσμός αυτός επικοινωνεί με τον πληθυσμό του λύκου στη Βουλγαρία.
-Δυτικά του ποταμού Αξιού μέχρι το Νομό Φωκίδας.
Τα τελευταία χρόνια, έχει παρατηρηθεί ανάκαμψη του πληθυσμού προς τις νοτιότερες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας, (Φωκίδα, Αιτωλοακαρνανία, και Ευρυτανία), από όπου είχε εξαφανιστεί για πολλά χρόνια. Η ανάκαμψη αυτή, οφείλεται στη μείωση της χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων, στο νομικό καθεστώς προστασίας του καθώς και στην εγκατάλειψη ή μείωση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε κάποιες περιοχές.
Παρά την ευρύτατα διαδεδομένη πεποίθηση ότι ο λύκος αντιμετωπίζει εχθρικά τον άνθρωπο η αλήθεια είναι ότι τον φοβάται και τον αποφεύγει. Οι συναντήσεις λύκου και ανθρώπων που καταγράφονται δεν γίνονται από την πρόθεση του λύκου να βλάψει τον άνθρωπο, αλλά από την ανάγκη του για την εξεύρεση τροφής προκειμένου να επιβιώσει. Η παρουσία του λύκου στα φυσικά οικοσυστήματα, όπως και κάθε άλλου ζωντανού πλάσματος, είναι απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία των φυσικών διεργασιών. Η προστασία των «συγκατοίκων» του πλανήτη μας είναι υπόθεση όλων μας.

Τα βήματα του Λύκου στην Ιστορία αλλά και στη Μυθολογία

Μια εξαίρετη έρευνα για την παρουσία του Λύκου ως ον στον πλανήτη, στη μυθολογία αλλά και στις παραδόσεις των λαών έχει κάνει η Χαρούλα Κρομυάδου, η οποία είναι Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ αλλά και Συντονίστρια της ομάδας Ο ΛΥΚΟΣ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ.

Η έρευνα που ακολουθεί  είναι της Κας Κρομυάδου.

Συμβίωση λύκου-ανθρώπου

Στην ιστορία και την προϊστορία του ανθρώπου, ο άνθρωπος και ο λύκος προϋπήρχαν και βοηθούσαν ο ένας τον άλλο ως τα δύο ανώτερα θηλαστικά-θηρευτές. Μέχρι και πριν 400 χρόνια ο λύκος ήταν ο δεύτερος αμέσως μετά τον άνθρωπο ως το πιο πετυχημένο και εξαπλωμένο θηλαστικό στη Βόρεια Αμερική.  Υπάρχουν εκτεταμένα στοιχεία ότι πριν βρεθούν σε αντιπαλότητα  ο λύκος και ο άνθρωπος-κυνηγός, παγκοσμίως απολάμβαναν τη συμβίωσή τους καθώς η ύπαρξη του ενός επωφελούσε την ύπαρξη του άλλου (Mowat 1963: 29).

Θεωρείται ότι οι λύκοι που ζούσαν κοντά στους ανθρώπινους καταυλισμούς λειτουργούσαν ως προειδοποιητικά συστήματα για τους ανθρώπους. Λόγω της αισθητηριακής τους οξύτητας και της ικανότητάς τους να επικοινωνούν μέσω των ουρλιαχτών, προειδοποιούσαν με τον τρόπο αυτό τους ανθρώπους για την προσέγγιση αντιπάλων.
Για πολλούς από τους ιθαγενείς Αμερικάνους της Βόρειας Αμερικής, ο λύκος αποτελούσε αντικείμενο σεβασμού εξαιτίας της ισχυρής του αφοσίωσης και της στοργής του προς την αγέλη του, των ικανοτήτων του ως κυνηγός και του ρόλου του στο να καθορίζει την υγεία των ζώων που κυνηγά σκοτώνοντας το αδύναμο, άρρωστο και υπέργηρο.
Όμως την εποχή του Μεσαίωνα η σχέση ανθρώπου και λύκου αλλάζει οριστικά τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Βόρεια Αμερική. Μέσα σε λίγους αιώνες ο λύκος εξαφανίζεται από το Μεξικό, τον Καναδά, σε πολλές από τις πολιτείες της νότιας Αλάσκας αλλά και από την Σκωτία, την Αγγλία και την Ιρλανδία. Η αλλαγή αυτή -αλλά και η ανέκαθεν ανταγωνιστική σχέση του δυτικού ανθρώπου με τον εξίσου ικανό ως κυνηγό λύκο- οδηγεί το ζώο αυτό σε εξαφάνιση, εξευτελισμό και πολύ συχνά βίαιο βασανισμό και είναι αποτυπωμένη στην μυθολογία και τη λογοτεχνία. Παρακάτω σκιαγραφείται η απεικόνιση του λύκου σε παραμύθια, μύθους και λαϊκές ιστορίες.

Ο λύκος οι μύθοι και τα παραμύθια

Ο λύκος έχεις δυσφημιστεί πολύ στη δυτική λογοτεχνική παράδοση κάτι που έχει βλάψει τη επιβίωσή του. Η προκατάληψη και ο φόβος έχουν δημιουργήσει ένα φανταστικό τέρας που με συνέπεια παίζει τον κακό στις ευρωπαϊκές ιστορίες.
Η παρουσία του λύκου είναι έντονη τόσο στην αρχαία ελληνική μυθολογία όσο και στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Στους αρχαίους μύθους συνδέεται με τους θεούς Απόλλωνα, Άρτεμη και Δία ενώ συχνά οι θεοί μεταμορφώνουν τους ανθρώπους σε λύκους για να τους τιμωρήσουν. Στα αρχαία ελληνικά κείμενα ο λύκος αναφέρεται στον Ηράκλειτο, τον Αίσωπο, τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και τον Ηρόδοτο. Στις αναφορές αυτές, αντικατοπτρίζονται άμεσα οι λαϊκές δοξασίες για το λύκο και παρουσιάζουν συνήθως την εικόνα του ως ζώο άγριο, πονηρό και επιθετικό προς τους ανθρώπους και τα άλλα ζώα. Σπανιότερα, ο λύκος χαρακτηρίζεται κοινωνικός και γενναίος.

Ελληνική μυθολογία

Ο Λυκάονας, γιος του Πελασγού και πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, θέσπισε τη λατρεία του Δία. Μετά από καιρό, ο Δίας πληροφορήθηκε ότι οι γιοι του Λυκάονα αμελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και ήταν αυθάδεις απέναντι στον πατέρα τους. Ο Δίας τους επισκέφτηκε, μεταμορφωμένος σε εργάτη. Οι γιοι του Λυκάονα  τον καλωσόρισαν και έπεισαν τον πατέρα τους να σερβίρουν στον ξένο ανθρώπινο κρέας, για να διαπιστώσουν εάν είναι ο Δίας. Έτσι και έγινε. Όταν, όμως, ο Δίας κατάλαβε την ανόσια πράξη τους, τους μεταμόρφωσε σε λύκους και έφυγε θυμωμένος. Όσον αφορά τον Αίσωπο, στον λύκο αποδίδεται το ανθρώπινο χαρακτηριστικό της εξαπάτησης του αθώου σε αντίθεση με την αλεπού που της αποδίδεται έντονη οξυδέρκεια (μύθος Ο Λύκος και η Αλεπού).

Από την λύκαινα της Ρώμης στο δρόμο της κόλασης

Πριν από τον Μεσαίωνα, ο λύκος παρουσιάζεται ως στοργική μητρική φιγούρα στην ιστορία του Ρώμου και του Ρωμύλου, δύο μικρά παιδιά που ?σύμφωνα με τον μύθο- τα θήλασε και τα ανέθρεψε μια λύκαινα. Ενώ στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ο λύκος κατέχει θέση ευλαβείας από τους Ιθαγενείς Αμερικάνους και η φυλή  Nez Perces  λατρεύει τον λύκο ως πρόγονο της ανθρώπινης φυλής.

Από την αρχή όμως των μεσαιωνικών χρόνων ο λύκος αρχίζει και καταγράφεται ως σύμβολο της αγριότητας και της απληστίας στη δυτική λογοτεχνία. Οι αιρετικοί δάσκαλοι αποκαλούνταν «λύκοι» από τους ιεροκήρυκες τον Μεσαίωνα ενώ στην τοιχογραφία του Andrea de Firenze, Ο δρόμος προς τη Σωτηρία, στο ισπανικό παρεκκλήσι της Santa Maria Novella στην Φλωρεντία, οι λύκοι που επιτίθενται συμβολίζουν τους αιρετικούς.

Η προσπάθεια της μεταστροφής και η συμβολή του Αρκτούρου

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μεταστροφή  της αρνητικής εικόνας του λύκου στα ελληνικά παραμύθια, τα κόμικς και την παιδική λογοτεχνία. Ο λύκος πρωταγωνιστεί σε πολλές ιστορίες χωρίς να είναι ο κακός, αλλά ο ήρωας περιπετειών με καλό τέλος και αστείων καταστάσεων.

Τα τρία μικρά λυκάκια του Ε. Τριβιζά ταλαιπωρούνται από το Ρούνι, το κακό γουρούνι, αλλά στο τέλος συμφιλιώνονται μαζί του και ζουν στιγμές χαράς και ευτυχίας ενώ στον Καλό Λύκο του Αρκά παρουσιάζεται, μέσα από μια χιουμοριστική διάθεση, ο έρωτας του λύκου για μια προβατίνα.

Στην προσπάθειά του να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το φυσικό περιβάλλον ο σύγχρονος άνθρωπος αλλάζει και τη στάση του απέναντι στο λύκο. Έτσι, ο λύκος σε αρκετά σύγχρονα λογοτεχνήματα προβάλλεται πια ως άγριο ζώο που ζει στη φύση και όχι ως εχθρός μας.

Παρ? όλα αυτά η αρνητική σχέση ανθρώπου και λύκου δεν έχει μεταβληθεί αισθητά στη χώρα μας. Με την προϋπόθεση ότι οι μύθοι, τα παραμύθια και οι λαϊκές παραδόσεις συνέβαλαν στη δαιμονοποίηση του λύκου, ίσως τα τελευταία δείγματα γραφής που αναφέρθηκαν παραπάνω συμβάλλουν και στην αποκατάστασή του ως άγριου ζώου και πολύτιμου κρίκου στα ελληνικά δασικά οικοσυστήματα.
Ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ συστηματικά και επί χρόνια δραστηριοποιείται προς την κατεύθυνση αυτή.

Παροιμίες με πρωταγωνιστές Λύκους

Στην ελληνική παράδοση συναντάμε πολλές φορές παροιμίες με ζώα και ιδιαίτερα με λύκους ( π.χ έβαλες το λύκο να φυλάει τα πρόβατα, Ο λύκος δε βρωμίζει τη φωλιά του, Ο λύκος έχει τ? όνομα κι η αλεπού τη χάρη, Ο λύκος σαν γεράσει, μασκαράς των σκυλιών γίνεται, Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται, το πρόβατο που φεύγει απ? το μαντρί το τρώει ο λύκος, κ. α.)

Δεν είναι μόνο πρώτος στην κακία, όπως υποστηρίζουν κάποιοι, είναι πρώτος και στη σοφία του λαού. Και αυτό ίσως να σημαίνει ότι ο λύκος είναι το άγριο ζώο που αγαπάμε να μισούμε ή που κατά βάθος θαυμάζουμε περισσότερο.

Η σχέση του ανθρώπου με τον λύκο είναι ιδιαίτερα έντονη σε πολλές δομές της ελληνικής γλώσσας και της σκέψης, όπως και στις παροιμίες. Στις παροιμίες ως γνωστόν αποτυπώνεται η ψυχοσύνθεση του λαού, ο τρόπος σκέψης και η καθημερινότητα του.

pinakio

ΖΩΑ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ:ΛΥΚΟΣ

Βασίλειο:Ζώα (Animalia)

Φύλο:Χορδωτά (Chordata)

Κλάση:Θηλαστικά (Mammalia)

Τάξη:Σαρκοφάγα (Carnivora)

Οικογένεια:Κυνοειδή (Cani dae)

Γένος:Canis

Είδος:Canis lupus

Ο λύκος αποτελεί το μεγαλύτερο εκπρόσωπο της οικογένειας των κυνοειδών, η οποία με τη σειρά της ανήκει στη τάξη των σαρκοφάγων. Ο πρώτος πρόγονος του λύκου εμφανίστηκε πριν από 54 εκατ. χρόνια στη Β. Αμερική ενώ πήρε τη σημερινή του μορφή πριν 1,5 εκατομμύριο χρόνια. Ο λύκος (Canis lupus) υπήρξε το θηλαστικό με τη μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση στον πλανήτη μας. Στις μέρες μας υπάρχουν δύο είδη λύκων, o γκρίζος λύκος (Canis lupus) και ο κόκκινος λύκος (Canis rufus).   Ο κόκκινος ζει μόνο στις νοτιοανατολικές ακτές των ΗΠΑ και στο Μεξικό, ενώ ο γκρίζος έχει εξάπλωση σε όλο σχεδόν τον πλανήτη. Προτιμά τα μεγάλα πυκνά δάση. Μερικές φορές όμως πηγαίνει και σε πεδινές περιοχές που γειτονεύουν με δάση. Στη χώρα μας εμφανίζεται το είδος του γκρίζου λύκου με καφέ τρίχωμα και γκρίζα ράχη στις ορεινές περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδας.

Σωματικά χαρακτηριστικά

Η διάρκεια ζωής του φτάνει τα 16χρόνια. Το βάρος του ενήλικου ατόμου φτάνει ως 60 κιλά, το μήκος του φθάνει το 1 με 1,5 μέτρο και το ύψος του τα 90 εκατοστά. Η κατασκευή του λύκου, ψηλά πόδια, φαρδύ πέλμα του επιτρέπουν να περπατά με άνεση στο χιόνι. Καθημερινά διανύει μεγάλες αποστάσεις για να βρει την τροφή του και μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 40-50 χιλιομέτρων. Το χρώμα του διαφέρει από εποχή σε εποχή. Το χειμώνα είναι γκρίζος στο πάνω μέρος και το καλοκαίρι κιτρινογκριζωπός. Επίσης έχει φουντωτή μακριά ουρά. Ο λύκος έχει εξελιχθεί ώστε να τρέφεται κυρίως με σάρκες. Το κρανίο του είναι μεγάλο σε σχέση με το σώμα του. Το ζώο διαθέτει συνολικά 42 δόντια με χαρακτηριστικούς τους μεγάλους κυνόδοντες. Το δάγκωμά του έχει απίστευτη δύναμη. Τα πέλματά του είναι στραμμένα προς τα έξω για να μπορεί να έχει καλύτερη ισορροπία και να βαδίζει στο χιόνι. Η όσφρηση είναι η ισχυρότερη αίσθηση του λύκου, καθώς μπορεί να εντοπίσει το θήραμά του σε απόσταση 3χμ. μόνο από τη μυρωδιά.

Διατροφή

Ο λύκος είναι ζώο σαρκοφάγο και τρέφεται κυρίως με άγρια φυτοφάγα (ελάφι, ζαρκάδι, αγριογούρουνο, αγριόγιδο), διάφορα μικρά θηλαστικά, τρωκτικά και κτηνοτροφικά ζώα (πρόβατα, γίδια). Τρώει όμως και φρούτα όπως σταφύλια, μούρα και σύκα. Δεν έχει μόνιμη κατοικία και κινείται διαρκώς σε αναζήτηση περιοχών που του εξασφαλίζουν τροφή. Κυνηγά συνήθως τη νύχτα, ενώ την ημέρα κρύβεται σε υπόγειες στοές ή κοιλότητες βράχων.

Στις μεσογειακές χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) ο λύκος λόγω έλλειψης άγριων ζώων αναγκάζεται να επιτεθεί και σε κοπάδια από γιδοπρόβατα και σπανιότερα σε βοοειδή. Σε περίπτωση που το κοπάδι δεν μπορεί να γλιτώσει τότε οι λύκοι σκοτώνουν μεγάλο αριθμό αιγοπροβάτων. Αυτή η αντίδραση θεωρείται φυσιολογική δεδομένου ότι τα ζώα προσπαθούν να εξασφαλίσουν τροφή για μελλοντική κατανάλωση.

Κοινωνική οργάνωση ? Αγέλη

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των πληθυσμών του λύκου είναι η κοινωνική οργάνωση σε μικρές ή μεγάλες ομάδες (τις αγέλες). Οι αγέλες που σχηματίζουν οι λύκοι στην Ελλάδα περιλαμβάνουν συνήθως 6 με 7 μέλη και σχεδόν ποτέ δεν υπερβαίνουν τα  13-15 άτομα. Αντίθετα στην Αλάσκα έχουν καταγραφεί και αγέλες 30 ατόμων.

Τα μέλη κάθε αγέλης επικοινωνούν μεταξύ τους με ήχους και σήματα. Σε κάθε αγέλη υπάρχει ένα κυρίαρχο αρσενικό που μαζί με ένα θηλυκό, αποτελούν το κυρίαρχο ζευγάρι της αγέλης. Το ζευγάρι μένει ενωμένο για όλη τη διάρκεια της ζωής τους εκτός αν κάποιο άλλο αρσενικό νικήσει το κυρίαρχο και πάρει τη θέση του ή κάποιο μέλος του ζευγαριού πεθάνει. Το κυρίαρχο αρσενικό είναι ο αρχηγός στο κυνήγι. Είναι ακόμη υπεύθυνος για τον καθορισμό των ορίων της περιοχής, όπου κινείται η αγέλη, τα οποία δεν πρέπει να παραβιάζονται από άλλη.

Αναπαραγωγή

Οι λύκοι ζευγαρώνουν νωρίς την άνοιξη (Φεβρουάριο ως Απρίλιο). Μετά από εγκυμοσύνη 2 μηνών η λύκαινα γεννάει 3-7 μικρά. Το πρώτο διάστημα όσο τα μικρά θηλάζουν, η λύκαινα δεν τα εγκαταλείπει καθόλου και συντηρείται από το αρσενικό. Σε δύο μήνες περίπου τα μικρά είναι σε θέση να φάνε κρέας.

Την ανατροφή των μικρών αναλαμβάνουν εκτός από τους γονείς και η υπόλοιπη αγέλη φέρνοντας τροφή και παρέχοντάς τους προστασία. Τα μικρά μένουν με τους γονείς τους για ένα χρόνο τουλάχιστο. Ο ερχομός του χειμώνα βρίσκει τα μικρά αρκετά ώριμα να ακολουθήσουν τις μετακινήσεις της αγέλης και να μάθουν τα μυστικά του κυνηγιού και της επιβίωσης. Στην ηλικία των 22 μηνών ολοκληρώνεται η ενηλικίωσή τους και εγκαταλείπουν σταδιακά την περιοχή που γεννήθηκαν, αναζητώντας τη δική τους επικράτεια.

Καταγωγή

Ο Λύκος (Canis lupus) είναι θηλαστικό της τάξης των Σαρκοφάγων. Στην οικογένεια των Κυνοειδών ανήκουν επίσης ο το τσακάλι, η αλεπού και ο σκύλος. Έχει κοινή καταγωγή με τον σκύλο (Canis lupus familiaris) και θεωρείται πρόγονος όλων των ειδών σκύλων που υπάρχουν σήμερα.

Κίνδυνοι ? Απειλές

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία και το Δασικό Κώδικα, από το 1969 απαγορεύεται η σύλληψη και η κατοχή του λύκου από ιδιώτη. Ο σημαντικότερος παράγοντας που επιδρά αρνητικά στην επιβίωση του λύκου είναι οι ανθρωπογενείς δραστηριότητες:
1.
Η ανθρώπινη παρουσία ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, στέρησε από το λύκο τους φυσικούς του χώρους. Πολλά τεχνικά έργα, η διάνοιξη δασικών δρόμων, τα τουριστικά θέρετρα δεν έλαβαν υπόψη τους και την παρουσία του λύκου.
2.
Η επέκταση των βοσκοτόπων εις βάρος των δασικών εκτάσεων, οδήγησε στην υποβάθμιση των βιοτόπων του λύκου και στη μείωση της τροφής του (ελάφι, ζαρκάδι, αγριογούρουνο). Το παράνομο κυνήγι και η λαθροθηρία εξαφάνισε σε κάποιες περιοχές τα θηράματα των λύκων και έτσι κάποιες αγέλες αναγκάζονται να αναζητήσουν τη τροφή τους σε σκουπιδότοπους.
3.
Η παράνομη θανάτωση λύκων από ορισμένους κτηνοτρόφους για την προστασία των κοπαδιών τους αποτελεί το σημαντικότερο κίνδυνο για την επιβίωση του είδους.
4.
Παρατηρείται το φαινόμενο της παράνομης κατοχής λύκων από ιδιώτες, με τη δικαιολογία ότι χρειάζονται έναν "άγριο και δυνατό φύλακα".

Στην Ελλάδα από το 1993 ο λύκος συμπεριλήφθηκε στη λίστα των προστατευόμενων ειδών και απαγορεύτηκε η χρήση δηλητηρίων για την εξόντωσή του. Την τελευταία δεκαετία ο πληθυσμός του λύκου στη χώρα μας έχει σταθεροποιηθεί, αλλά ο κίνδυνος εξαφάνισής του υπάρχει ακόμη.

ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ

Ο Αρκτούρος είναι ένας σύλλογος που δραστηριοποιείται από το 1998 για τη διατήρηση των πληθυσμών του λύκου σε όλη την Ελλάδα καθώς και για τη βελτίωση της σχέσης λύκου και ανθρώπου.

Το Καταφύγιο του Λύκου από τον «Αρκτούρο»

«Το Καταφύγιο του Λύκου, αποτελεί  ένα μοναδικό εργαλείο ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού και της πολιτείας, με στόχο την αντιστροφή της αρνητικής, κατά παράδοση εικόνας, στην ανθρώπινη συνείδηση και κοινωνία, της αποσαφήνισης του ρόλου του υπερήφανου αυτού ζώου στα οικοσυστήματα στα οποία συμμετέχει και της τοποθέτησής του στο οικολογικό θώκο που του αρμόζει», λέει χαρακτηριστικά στο Πινάκιο η Διευθύντρια Επικοινωνίας του Αρκτούρου Βάσω Πετρίδου.
Στην συνέχεια αναφέρει πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λύκοι είναι πολλά αυτή στιγμή. Επίσης  θέτει και ένα θέμα αυτό της αποκατάστασης της τιμής του λύκου. «Τα  προβλήματα είναι πολλά, όπως και οι προκλήσεις, από τη γλυκιά και εύθραυστη κοκκινοσκουφίτσα, μέχρι τη λαθροθηρία του λύκου και των φυσικών τροφικών πηγών του (ελάφια, ζαρκάδια, αγριόχοιροι και μικρά θηλαστικά). Στοιχεία της βιολογίας, της οικολογίας, των θρύλων και όλες οι απαιτούμενες ενέργειες για την αποκατάσταση της τιμής και της περηφάνιας της φύσης, που εκπροσωπεί ο λύκος αποτελούν τα εργαλεία για την καταπολέμηση της άγνοιας? που βάζει σε κίνδυνο την άγρια ζωή».

Δράσεις:
- Κάνουν συγκέντρωση των στοιχείων για την κατανομή και τον πληθυσμό του λύκου στην Ελλάδα.
- Παίρνουν προληπτικά μέτρα για την προστασία των κτηνοτρόφων. Δίνουν ποιμενικούς σκύλους (τσοπανόσκυλα) στους κτηνοτρόφους για τη φύλαξη των κοπαδιών και σε περίπτωση που θα έχουν απώλειες ζώων από επίθεση λύκων τους αποζημιώνουν.
- Επίσης ενημερώνει και ευαισθητοποιεί τους κατοίκους των ορεινών περιοχών για την ανάγκη της προστασίας του λύκου.
- Έχει δημιουργήσει το καταφύγιο του λύκου στην Αγραπιδιά της Φλώρινας για τη φιλοξενία λύκων που προέρχονται από αιχμαλωσία. Ακόμη, στον Αετό Φλώρινας υπάρχει ο Σταθμός του Περιβαλλοντικού Κέντρου όπου οι λύκοι δέχονται κτηνιατρική περίθαλψη πριν πάνε στο καταφύγιο. Το καταφύγιο είναι μια ειδικά περιφραγμένη ημιορεινή δασική έκταση περίπου 70 στρεμμάτων, στην οποία θα ζήσουν οι λύκοι αυτοί το υπόλοιπο της ζωής τους. Έχοντας εξοικειωθεί απόλυτα με τη ανθρώπινη παρουσία, μακριά από το φυσικό τρόπο επιβίωσης μιας αγέλης στην φύση, οι λύκοι αυτοί δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους.

 

ΖΩΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

Ο λύκος

Υπό εξαφάνιση ζώο στην Ευρώπη θεωρείται και ο λύκος. Η Ελλάδα είναι μια από τις ευρωπαϊκές χώρες όπου υπάρχει αρκετός πληθυσμός λύκων, αλλά ο αριθμός τους δε φαίνεται να ξεπερνά τους 500. Ζει σε όλη, σχεδόν, την ηπειρωτική χώρα, εκτός από την Πελοπόννησο απ' όπου εξαφανίστηκε τη δεκαετία του '40. Ζει, ακόμη, και στα βουνά της Στερεάς Ελλάδας, αλλά εκεί δεν υπάρχει μόνιμος πληθυσμός.

Η καφέ αρκούδα

Σύμφωνα με την ελληνική υπηρεσία του WWF, στη χώρα μας απειλείται η καφέ αρκούδα, ο πληθυσμός της οποίας υπολογίζεται στα 100 - 150 άτομα. Βρίσκεται στους κύριους ορεινούς όγκους της Βόρειας και Κεντρικής Πίνδου καθώς και της Δυτικής Ροδόπης.

Λύγκας

Ακόμη ένα είδος που κινδυνεύει, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη, είναι ο λύγκας, το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό αιλουροειδές. Ελάχιστοι λύγκες ζουν πια στη χώρα μας εξαιτίας του κυνηγιού για τη γούνα του και γιατί πιστεύεται ότι κάνει ζημιές στην κτηνοτροφία. Υπάρχει, όμως, σε μικρούς αριθμούς στην Οροσειρά της Πίνδου καθώς και σε δάση στα βόρεια σύνορα της χώρας μας.

Tσακάλι (Canis aureus)

Το τσακάλι το συναντάμε σχεδόν σε όλες τις περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας. Το μοναδικό νησί όπου έχει επιβεβαιωθεί η παρουσία του είναι η Σάμος. Δεν έχει γίνει ακριβής εκτίμηση του πληθυσμού του, αλλά όλα τα στοιχεία δείχνουν μείωσή του.

Κόκκινο Ελάφι (Cervus elaphus)

Το ελάφι, το μεγαλύτερο φυτοφάγο ζώο της Ελλάδας, απειλείται με άμεση εξαφάνιση. Λόγω του υπερβολικού κυνηγιού, οι πληθυσμοί του μειώνονται και σήμερα έχει απoμείνει μόνο στη χερσόνησο της Σιθωνίας και στη Ροδόπη. Επιβιώνει, επίσης, επιτυχώς και στην Πάρνηθα.

Μαυρόγυπας (Aegypius monachus)

Ένα από τα πιο απειλούμενα αρπακτικά στην Ευρώπη είναι ο μαυρόγυπας. Κατά τους ιστορικούς χρόνους το είδος αυτό είχε μεγάλη εξάπλωση και υπήρχε σε χώρες όπως η Γαλλία, η Τσεχία, η Σλοβακία και η Ρουμανία.

Απειλές
Ο βασικός παράγοντας που έχει οδηγήσει στον περιορισμό του πληθυσμού του μαυρόγυπα είναι η έλλειψη τροφής. Η αλλαγή στον τρόπο ζωής των κατοίκων των αγροτικών περιοχών και -κυρίως- η ταφή των νεκρών ζώων, στερεί από αυτό το αρπακτικό την κυριότερη πηγή τροφής.

Ο Μαυρόγυπας είναι σπάνιο και τοπικό επιδημητικό είδος που έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο καθώς πλέον κινδυνεύει με εξαφάνιση στην Ελλάδα σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ειδών της χώρας.

Αγριόγιδο (Rupicapra rupicapra balcanica)

Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν δεκαπέντε μικροί πληθυσμοί, διάσπαρτοι στη Β. και Ν. Πίνδο, στον Όλυμπο, στη Ρούμελη, στη Ροδόπη και σε ορισμένα ακόμα βουνά των συνόρων.

Μεσογειακή φώκια (Monachus monachus)

Η μεσογειακή φώκια είναι το πλέον απειλούμενο θηλαστικό στην Ευρώπη. Έχει εξαφανιστεί απ' τις ευρωπαϊκές ακτές της Μεσογείου, οπότε η σημασία της Ελλάδας για την προστασία του είδους είναι σημαντική. Οι αιτίες που την απειλούν με εξαφάνιση είναι η καταστροφή του βιοτόπου της, η θανάτωσή της από την άγνοια των ψαράδων που την κυνηγούν για τις ζημιές που κάνει στα δίχτυα τους, η μείωση της τροφής της και η ρύπανση της θάλασσας.

Θαλάσσια χελώνα (Caretta caretta)

Η καρέττα-καρέττα, στη Μεσόγειο, αναπαράγεται μόνο στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία, ενώ η πυκνότητα φωλιών που παρατηρείται στη Ζάκυνθο είναι η υψηλότερη του κόσμου.

Δελφίνι

Το δελφίνι είναι αναμφίβολα το αγαπημένο θηλαστικό των ελληνικών θαλασσών. Στη χώρα μας απαντώνται εννέα είδη από ένα σύνολο τριάντα δύο ειδών που παρατηρούνται παγκοσμίως.
Οι πρόγονοι των σημερινών δελφινιών εμφανίστηκαν πριν από 65.000.000 χρόνια. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ήταν χερσαία θηλαστικά που με την πάροδο του χρόνου προσαρμόστηκαν στο υγρό στοιχείο και έγιναν αμφίβια, προτού εξελιχθούν σε θαλάσσια θηλαστικά. Επίσης ανέπτυξαν κάποιες ιδιαίτερες ικανότητες, όπως ο ηχοεντοπισμός που τους επιτρέπει να προσδιορίζουν αντικείμενα μέσω της εκπομπής ήχων (σαν ένα φυσικό ραντάρ).

Οι φυσικοί εχθροί των δελφινιών είναι ελάχιστοι. Κι όμως...τα δελφίνια κινδυνεύουν εξαιτίας ανθρωπογενών παραγόντων, όπως είναι:
* η τυχαία αιχμαλωσία τους σε αλιευτικά εργαλεία,
* η παράνομη αλιεία (π.χ. χρήση δυναμίτη),
* η θαλάσσια ρύπανση, και
* η εκ προθέσεως θανάτωσή τους.

 

SOS. Μέχρι το 2050, σε όλο τον πλανήτη θα έχουν εξαφανιστεί 1.000.000 είδη πουλιών και ζώων λόγω της ραγδαίας αλλαγής του κλίματος της γης.

Μαγειρική: Σπανακόρυζο

Υλικά:

1 κ. σπανάκι
3 κρεμμύδια χλωρά
1 ντομάτα ψιλοκομμένη
λίγο άνηθος
1 ποτήρι ελαιόλαδο
2 φλιτζάνια ρύζι
αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση:
Σε μια κατσαρόλα ρίχνουμε το λάδι. Αφού ζεσταθεί, βάζουμε τα κρεμμύδια, τα αφήνουμε να τσιγαριστούν και προσθέτουμε το σπανάκι. Μόλις μαραθεί ρίχνουμε την ντομάτα και τον άνηθο. Αφήνουμε να βράσουν τα υλικά για δέκα λεπτά και συμπληρώνουμε το ρύζι και λίγο αλατοπίπερο. Τέλος αφήνουμε να βράσουν όλα μαζί για είκοσι λεπτά. Το φαγητό είναι έτοιμο. Σερβίρουμε με λίγο λεμονάκι και καλή όρεξη!

Ζαχαροπλαστική: Κουλουράκια κανέλας

Υλικά:
1/2 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι σόδα
2 κουταλάκια baking powder
1 1/2 κουταλάκι κανέλα
1/4 κουταλάκι γαρύφαλο
1/4 κουταλάκι μοσχοκάρυδο
1 κούπα ζάχαρη
1 κούπα σπορέλαιο
2 κουταλιές κονιάκ
1/4 κούπας χυμός πορτοκάλι
το ξύσμα ενός πορτοκαλιού

Εκτέλεση:
Κοσκινίστε το αλεύρι και προσθέστε σε αυτό σόδα, baking powder, κανέλα, γαρύφαλο, μοσχοκάρυδο. Χτυπήστε το λάδι με τη ζάχαρη, προσθέτοντας κονιάκ, ξύσμα, χυμό πορτοκαλιού. Ανακατέψτε και ρίξτε τα στο αλεύρι. Ζυμώστε να πετύχετε ζύμη εύπλαστη, να μην κολλά στα χέρια. Προσθέστε λίγο ακόμη αλεύρι, αν χρειαστεί. Πλάστε κουλουράκια. Αραδιάστε σε λαδωμένο ταψί και ψήστε στους 180 βαθμούς  για 20 λεπτά.

Κυριακή, 11 Δεκέμβριος 2011 14:18

Το μεγάλο μυστικό

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Γλώσσα τ. 2ο, Ενότητα 6η, Κεφ.: "Το μεγάλο μυστικο"

Δραματοποίηση από τα παιδιά της Δ΄ 1 τάξης.
Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε τη δραματοποίηση.

Το μεγάλο μυστικό

Μια παρέα παιδιών, με αρχηγό τον Κωσταντή, ζει σ? ένα νησί και μαζί σκαρώνουν ένα σωρό τρέλες. Αυτή τη φορά ξεκίνησαν να μαζέψουν αχινούς στην είσοδο μιας σπηλιάς.

Συνεχίσαμε την πορεία μας για τη σπηλιά. Όταν φτάσαμε κοντά, ένα κοπάδι γκρίζα αγριοπερίστερα πέταξαν τρομαγμένα, χτυπώντας τα φτερά τους. Καθίσαμε έξω σ? ένα μεγάλο βράχο, για να ξεκουραστούμε.
Γύρισα και κοίταξα τη σπηλιά. Το λιγοστό φως της μέρας φώτιζε την είσοδο της. Πιο μέσα όλα ήταν σκοτεινά. Η ώρα κυλούσε ευχάριστα, αλλά ο αέρας δυνάμωσε κι άρχισε να φουρτουνιάζει. Τα αφρισμένα κύματα της θάλασσας μαστίγωναν τα βράχια, για να προχωρήσουν μέχρι μέσα στη σπηλιά και να ξαναβγούν, παρασέρνοντας τις πέτρες και τα βότσαλα της μικρής παραλίας που είχε σχηματιστεί έξω από αυτή.
- Έχεις μπει ποτέ σου μέσα; ρώτησα τον Κωσταντή.
- Φυσικά και έχω μπει. Γιατί, εσύ φοβάσαι να μπεις; Δίστασα λίγο να απαντήσω.
- Για να πω την αλήθεια, φοβάμαι.
- Κοιτάτε, μωρέ, ένα φοβητσιάρη που τον έχουμε και στην ομάδα μας? κορόιδεψε. Έσκυψα το κεφάλι από ντροπή. Σε λίγο μπήκαν στη συζήτηση και οι άλλοι.
- Έχω ακούσει πως κάποτε σ? αυτήν εδώ τη σπηλιά έκρυβαν οι πειρατές τους θησαυρούς τους, είπε ο Δημήτρης.
- Δεν ξέρω τι γινόταν παλιά, πήρε και πάλι το λόγο ο αρχηγός. Εγώ δε βρήκα κανένα θησαυρό. Λοιπόν, για να δούμε ποιος από εσάς έχει ψυχή μέσα του. Όποιο παλικάρι μπει στη σπηλιά, θα του δώσω τη σφυρίχτρα μου. Κοιταχτήκαμε όλοι μεταξύ μας αλλά κανένας δε σηκώθηκε από τη θέση του. Μας είχε κυριεύσει ένα δέος για τον τόπο και το χώρο αλλά και μια ανατριχίλα για το τι θα συναντούσαμε εκεί μέσα.
- Μωρέ κάτι παλικάρια που έχω στην ομάδα μου! Κανένας θαρραλέος! συνέχισε ο αρχηγός.
Κανένας δεν κουνήθηκε από τη θέση του.
- Γιατί δεν πηγαίνεις εσύ; τον ρώτησε ο Γρηγόρης.
- Εγώ? κόμπιασε, εγώ έχω ξαναπάει. Αν θέλει, ας μπει κάποιος άλλος.
- Τότε να πάμε όλοι μαζί, πρότεινε ο Νικολής.
- Καλή ιδέα, απάντησε με ανακούφιση ο Κωσταντής, βγαίνοντας από τη δύσκολη θέση που βρισκόταν.
- Να μην προχωρήσουμε πολύ μέσα στη σπηλιά, δε θα βλέπουμε, είπε ο Σταύρακας. Έφυγε και ο ήλιος και σε λίγο θα σκοτεινιάσει περισσότερο.
Προχωρήσαμε αργά και φοβισμένα. Σταθήκαμε λίγο για να συνηθίσουν τα μάτια μας στο μισοσκόταδο. Τα πόδια μας βούλιαζαν στη μαλακή άμμο και η υγρασία της ατμόσφαιρας μας πάγωνε ακόμα περισσότερο. Το ξαφνικό πέταγμα ενός θηλυκού περιστεριού, που πύρωνε υπομονετικά τα αβγά του, έκανε το αίμα μας να κυλήσει γρηγορότερα στις φλέβες μας. Το μάτι μας έσκισε το ημίφως της σπηλιάς. Κοιτάζαμε γύρω μας φοβισμένα. Όσο μπορούσαμε να δούμε, διακρίναμε έναν πελώριο θόλο να υψώνεται από πάνω μας.
Από την οροφή του κρέμονταν δεκάδες σταλαχτίτες, που από τις άκρες τους έπεφτε, σαν το δάκρυ της μαστίχας, το νερό.
Κανένας δε μιλούσε. Προσπα-θούσαμε να κρατήσουμε μέσα μας αυτή την πρωτόγνωρη εικόνα που βλέπαμε. Η σπηλιά συνεχιζόταν προς τα μέσα αλλά το σκοτάδι μας εμπόδιζε να δούμε.
- Τι λέτε, να προχωρήσουμε ακόμα λίγο; Η φωνή του Πιπίλα έσπασε την ησυχία και τη βουβαμάρα που μας σκέπαζε. Έχω μαζί μου ένα φακό. Πάμε λίγο πιο μέσα να δούμε τι έχει?
Κανένας δεν απάντησε.
- Αν πάμε, θα πάμε όλοι μαζί και θα κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου, αποκρίθηκε ο θαρραλέος αρχηγός μας. Συμφωνείτε;
Γύρισα και κοίταξα προς τα πίσω το άνοιγμα της σπηλιάς. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν μικρή αλλά κάθε βήμα προς τα μέσα ήταν αρκετά μέτρα προς το άγνωστο.

Μάρκος Κάβουρας, Το μεγάλο μυστικό, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 2004 (διασκευή)

Πέμπτη, 08 Δεκέμβριος 2011 10:58

Κορίτσι

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

ΚΟΡΙΤΣΙ

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε σε video
και ν' ακούσετε το ποίημα σε τραγούδι.


Δύο συ και τρία γω,
πράσινο πεντόβολο*

μπαίνω μέσα στον μπαξέ,
γεια σου, κύριε Μενεξέ.

Σιντριβάνι και νερό
και χαμένο μου όνειρο.

Τζίντζιρας τζιντζίρισε,
το ροδάνι γύρισε.

Χοπ! αν κάνω δεξιά
πέφτω πάνω στη ροδιά.

Χοπ! αν κάνω αριστερά
πάνω στη βατομουριά.

Το ?να χέρι μου κρατεί
μέλισσα θεόρατη,

τ? άλλο στον αέρα πιάνει
πεταλούδα που δαγκάνει.

Οδυσσέας Ελύτης, Ο ήλιος ο ηλιάτορας, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα,1971

*πεντόβολο: παιδικό παιχνίδι που παίζεται με πέντε βόλους ή πετρούλες
*μπαξές: κήπος, περιβόλι

Παρασκευή, 18 Νοέμβριος 2011 10:47

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
(Θεατρικό σκετς)

Κείμενα: Γιάννης Τζίκας
Διασκευή: Δρομπόνης Σωτήριος

ΠΡΟΣΩΠΑ:
ΦΟΙΤΗΤΕΣ: 8 ΑΓΟΡΙΑ: Κίμωνας, Διομήδης, Νικήτας, Νικόλας, Στέλιος, Γιάννης, Γεράσιμος, Νικηφόρος. 7 ΚΟΡΙΤΣΙΑ: Κατερίνα, Δήμητρα, Ελευθερία, Άννα, Ισμήνη, Μαρία, Αναστασία.

(Οι Φοιτητές στο δρόμο κολλάνε αφίσες με συνθήματα κατά της Χούντας και συζητούν έντονα για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα εξ αιτίας του δικτατορικού καθεστώτος.)

Κίμωνας: Διομήδη ? Διομήδη που είσαι βρε θηρίο; Σε ψάχνω μέρες τώρα. Και συ στον αγώνα ε;
Διομήδης:
Γεια σου Κίμωνα. Μέρες που είναι τι θέλεις να κάνω; Δεν είναι ώρα τώρα να τρέχουμε στα καφενεία και στα στέκια μας για χουζούρι και παχιά λόγια. Τώρα είναι η ώρα του αγώνα.
Κίμωνας:
Έτσι είναι Διομήδη. Πρέπει όλοι μας να βοηθήσουμε. Εφτά χρόνια τώρα ο Παπαδόπουλος μας έχει δέσει χειροπόδαρα. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα. Πολλές εφημερίδες έκλεισαν, υπάρχει παντού λογοκρισία, χιλιάδες δημοκράτες εξορίστηκαν.
Νικήτας:
Η αστυνομία σουλατσάρει πέρα δώθε και με την παραμικρή υποψία σε μπουζουριάζει στην ψειρού κι άιντε να βγεις ύστερα. Προχθές συζητούσαν τρεις εργάτες κι επειδή ένας φώναξε: «Δεν αντέχουμε άλλο. Θα διαμαρτυρηθούμε! », τον έπιασαν δυο αστυνομικοί που βρίσκονταν πιο πέρα και τον πήγανε στο τμήμα για ανάκριση. Είδε κι έπαθε ο χριστιανός να γλιτώσει από τα χέρια τους.
Κατερίνα:
Σήμερα ήρθαν στο πολυτεχνείο αγρότες από τα Μέγαρα και διαμαρτύ-ρονταν για τη Χούντα. Έχουν κλείσει με τα τρακτέρ την εθνική οδό στον κόμβο των Μεγάρων και διαδηλώνουν με μαύρες σημαίες.
Νικόλας:
Η Χούντα τους απαλλοτρίωσε πολλά χωράφια και με μπουλντόζες τους ξερίζωσε όλες τις ελιές στην περιοχή της Πάχης, δίπλα από το αεροδρόμιο, για γίνει εκεί, λέει, εργοστάσιο αλουμίνας.
Στέλιος:
Απαλλοτριώθηκαν και περιοχές στην Ελευσίνα, το Σκαραμαγκά, τα Σπάτα και το Μενίδι. Κι ο λαός εξαγριώθηκε και ξεσηκώθηκε.
Δήμητρα:
Πέρα από όλα τα άλλα δεινά, η χούντα επέβαλλε λογοκρισία και στη μουσική, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Πάνω από 800 βιβλία Ελλήνων και ξένων συγγραφέων θεωρήθηκαν «επικίνδυνα» και αποσύρθηκαν από τις προθήκες των βιβλιοπωλείων ή καταστράφηκαν.
Γιάννης:
Στο Εθνικό θέατρο δόθηκε κατάλογος με έργα τα οποία επιτρέπεται να ανεβάσουν, ενώ απαγορεύτηκε η συμμετοχή του Αλέξη Μινωτή και της  Κατίνας Παξινού.
Ελευθερία:
Όσο για τη μουσική, είναι απίστευτα μεγάλος ο αριθμός τραγουδιών που κόπηκαν στη λογοκρισία ή αναγκάστηκαν οι συντελεστές τους να παραλλάξουν τους στίχους για να περάσουν τον έλεγχο. Απαγορεύτηκαν τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Άλλοι δημιουργοί και καλλιτέχνες αναγκάστηκαν να φύγουν στο εξωτερικό ως μοναδική λύση φυσικής επιβίωσης.
Διομήδης:
Δεν μπορεί να είσαι σίγουρος για τίποτε σήμερα. Σήμερα είσαι εδώ κι αύριο μπορεί να βρεθείς σε καμία φυλακή ή σε κανένα ξερονήσι, εξορία.
Κίμωνας:
Τι γίνεται στη σχολή σας;
Αναστασία: Όλοι είναι στο πόδι. Συνθήματα, φωνές, πανό, μεγάλη αναταραχή σου λέω! Όλοι διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στη Χούντα.
Άννα:
Τα ίδια και στη δική μας σχολή, τη Νομική. Εμείς ήδη κάναμε κατάληψη και δεν αφήνουμε κανέναν να περάσει μέσα. Πολλοί ανέβηκαν στην ταράτσα του κτηρίου. Φωνάζουν συνθήματα κατά της Χούντας και τραγουδούν τραγούδια του αγώνα.
Γεράσιμος:
Εμείς, αυτήν την ώρα που μιλάμε, αποφασίζουμε για κατάληψη της σχολής. Είναι σίγουρο ότι θα το κάνουμε. Ήδη όλες οι σχολές είναι σε αναβρασμό και η μία μετά την άλλη καταλαμβάνονται απ? τους φοιτητές. Η οργή φούντωσε, ο αγώνας θα είναι σκληρός αλλά ωραίος. Αγωνιζόμαστε για τη Δημοκρατία. Η δικτατορία πρέπει να φύγει.
(Μπαίνει στη σκηνή η Ισμήνη αναστατωμένη)

Ισμήνη:
Κίμωνα, Διομήδη, παιδιά?
Κίμωνας:
Τι είναι Ισμήνη, γιατί είσαι έτσι αλαφιασμένη;
Ισμήνη:
Τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Οι δικτάτορες έβγαλαν τα Τανκ στους δρόμους για να μας φοβίσουν. Παντού, σ? όλους τους δρόμους, αστυνομία και στρατός έχουν στήσει μπλόκα. Εγώ με χίλιες δυσκολίες τα πέρασα κι ήρθα μέχρι εδώ.
Διομήδης:
Και τι θες εσύ, βρε Ισμήνη, κορίτσι πράμα και ανακατεύεσαι μ? αυτά. Αυτές είναι δουλειές για άνδρες.
Ισμήνη:
Τι είναι αυτά που ακούω από σένα Διομήδη; Είναι λόγια αυτά ν? ακούγονται απ? το στόμα ενός αγωνιστή της Δημοκρατίας; Στην δημοκρατία αγαπητοί μου όλοι πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα. Τι θα πει άνδρας και γυναίκα; Οι γυναίκες σε πληροφορώ κρύβουν πολύ μεγάλη δύναμη μέσα τους και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ίσα με τους άνδρες.
Διομήδης:
Καλά βρε Ισμήνη. Μη θυμώνεις. Σε πειράζω. Όλοι μαζί μια γροθιά να ρίξουμε τη Χούντα. Εμπρός τώρα πες μας τι άλλο είδες, τι γίνεται στο κέντρο  της Αθήνας;
Ισμήνη:
Όλοι ξεσηκώθηκαν. Χιλιάδες διαδηλώνουν στους κεντρικούς δρόμους. Οι φοιτητές άφησαν τις σχολές τους και με συνθήματα και τραγούδια κατευθύνονται στο Πολυτεχνείο.
Μαρία:
Ήρθε η ώρα της τελικής αναμέτρησης! Εμπρός λοιπόν τι καθόμαστε! Πάμε για το Πολυτεχνείο. Εκεί θα δώσουμε τον αγώνα όλοι μαζί, ενωμένοι να πέσει η δικτατορία και να λάμψει η Δημοκρατία.
Νικηφόρος:
Έλληνες πολίτες ? Δημοκράτες Έλληνες. Σας καλούμε στον αγώνα για τη Δημοκρατία. Αγωνιστείτε να πέσει η Χούντα? να πέσει η δικτατορία του Παπαδόπουλου ? Βγείτε στους δρόμους και τις πλατείες. Δώστε το παρόν στον αγώνα για τη Δημοκρατία.
Όλοι μαζί: ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ, ΨΩΜΙ ? ΠΑΙΔΕΙΑ ? ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

(Κατεβαίνουν όλοι από τη σκηνή και πιασμένοι χέρι ? χέρι, τραγουδούν μαζί με τη χορωδία το τραγούδι: «Πάλης ξεκίνημα»)

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες,
οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι νεκροί. (δις)
Όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι,
λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί.  (δις)

ΤΕΛΟΣ

(Ακολουθεί το χρονικό των τριών ημερών με αφήγηση,
slides, ποιήματα και τραγούδια)

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

«Εδώ πολυτεχνείο. Σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Εμείς οι ελεύθεροι Έλληνες φοιτητές, που για 3η σήμερα μέρα εξακολουθούμε τον αγώνα μας, δηλώνουμε ότι είμαστε άοπλοι απέναντι στα τανκς. Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο?»
Παρασκευή 16 Νοέμβρη

Μαζεύεται πολύς κόσμος από το πρωί έξω από το Πολυτεχνείο για να συμπαρασταθεί στους φοιτητές που βρίσκονται τρία μερόνυχτα μέσα στη σχολή. Μετά το μεσημέρι διακόπτεται η κυκλοφορία και ο χώρος μέσα κι έξω θυμίζει εορταστική εκδήλωση. Ακούγονται συνθήματα: «ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ? ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ? ΨΩΜΙ ? ΠΑΙΔΕΙΑ ? ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ? ΛΑΕ ΠΟΛΕΜΑ ? ΣΟΥ ΠΙΝΟΥΝΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ? ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ? ΕΡΓΑΤΕΣ ? ΑΓΡΟΤΕΣ ? ΦΟΙΤΗΤΕΣ». Στους 1050
χιλιοκύκλους στο ραδιόφωνο, ακούγεται μια φωνή νέου παιδιού, που μεταδίδει μηνύματα αισιοδοξίας. Βράδυ  Παρασκευής 16 Νοέμβρη
Πάνω από 20 χιλιάδες έχουν μαζευτεί μέσα κι έξω από το Πολυτεχνείο.
Ώρα 08:00΄ μ.μ.:
Η αστυνομία επιτίθεται με δακρυγόνα για να διαλύσει το πλήθος.
Ώρα 09:00΄ μ.μ.:
Σκοτώθηκε ένα νέο αγόρι αγνώστων στοιχείων.
Ώρα 10:00΄ μ.μ.:
Δεύτερος νεκρός χάμω στην άσφαλτο. Κανένα στοιχείο γι? αυτόν.
Ώρα 10:20΄ μ.μ.:
Ένα παιδί λιγνό, ξανθό, αμούστακο, τρέχει. Το κυνηγούν δυο. Στρίβει στη γωνία και χώνεται στην ανοιχτή πόρτα μιας πολυκατοικίας. Οι σκιές το κυνηγούν από πίσω. Το φτάνουν. Το παιδί χτυπάει τις πόρτες. Κανείς όμως δεν ανοίγει. Έτσι οι σκιές σκεπάζουν το παιδί. Ετών 17. Επάγγελμα ανειδίκευτος εργάτης.
Ώρα 11:00΄ μ.μ.:
Ο ραδιοφωνικός σταθμός των φοιτητών εκπέμπει σήμα κινδύνου. «Χρειαζόμαστε φάρμακα, χρειαζόμαστε γιατρούς, ο αέρας βαραίνει, πνιγόμαστε, έχουμε ανάγκη από οξυγόνο, είμαστε χιλιάδες?»
Ώρα 12:00΄ μ.μ.:
Ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους.
Ώρα 12:15΄ π.μ.:
Ακούγεται η φωνή του παιδιού στο ραδιόφωνο: «Ευχαριστούμε για τα φάρμακα, για τις μάσκες, λάβαμε εκατό, χρειαζόμαστε κι άλλες, είμαστε χιλιάδες?».
Ώρα 01:00΄ π.μ.:
Έρχεται η είδηση: «Τα τανκς προχωράνε μέσα στη νύχτα και πάνε στο χώρο συγκέντρωσης των φοιτητών». Εμφανίζονται λοιπόν τα τανκς. Ένα, τρία, πέντε, αμέτρητα. Οι άνθρωποι τρέχουν στις πόρτες των σπιτιών.
Ώρα 01:20΄ π.μ.:
Τα παιδιά τραγουδάνε?, λένε τον εθνικό ύμνο:

«Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή
σε γνωρίζω από την όψη
που με βια μετράει τη γη.

Απ? τα κόκκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
χαίρε ω χαίρε λευτεριά»

Ώρα 01:25΄ π.μ.: Τα τανκς έξω από το Πολυτεχνείο. Είναι αναποφάσιστα. Στο μεγάφωνο μέσα ακούγεται συνέχεια η φράση: «Δε θα χτυπήσουν, είμαστε αδέρφια».
Ώρα 02:00΄ π.μ.:
Τα πολυβόλα γεμίζουν μέσα σε δυο λεπτά. Στρέφουν αργά τα κανόνια τους επάνω στα πρόσωπα των νέων παιδιών. Οι προβολείς χτυπάνε στα παράθυρα.
Ώρα 03:00΄ π.μ.:
Τρία τανκς ορμάνε μαζί. Το πρώτο που φαίνεται πιο μεγάλο, ρίχνει τη μεγάλη πόρτα με τα κάγκελα. Οι άνθρωποι αραιώνουν. Τα παιδιά τραγουδάνε τον Εθνικό Ύμνο. Η πόρτα πέφτοντας πλακώνει όσους ήταν κρεμασμένοι πάνω της.
Ώρα 03:02΄ π.μ.:
Στρατιώτες γέμισαν το Πολυτεχνείο. Ριπές πολυβόλου ακούγονται. Οι φοιτητές βγαίνουν με τα χέρια στον ουρανό. Ακούγονται σειρήνες. Στους δρόμους γίνονται μάχες. Άνισες όμως. Οι μισοί οπλισμένοι, δυνατοί. Οι άλλοι μισοί άοπλοι. Και φυσικά χαμένοι.
Ώρα 03:05΄ π.μ.:
Η έξοδος γίνεται αργά αλλά βίαια. Τραυματίζονται παιδιά. Οι πυροβολισμοί πυκνώνουν. Πανικός. Οι φοιτητές τρέχουν, οι σειρήνες ακούγονται συνέχεια. Το ξύλο πέφτει αδιάκοπα. Χτυπούνε όποιον φτάσουν.
Ώρα 03:10΄ π.μ.:
Σταματάνε οι σειρήνες. Οι φοιτητές βγαίνουν σιγά ? σιγά όλοι. Αδειάζουν οι αίθουσες και ο χώρος έξω. Ρημαγμένα παράθυρα, σπασμένες πόρτες και λέξεις μισογραμμένες στους τοίχους. Λέξεις παντού, πιο πέρα ολόκληρες αλλά τσακισμένες.
Ώρα 04:20΄ π.μ.:
Πρωί του Σαββάτου και οι δρόμοι ακόμα καπνίζουν. Ένας είπε: «Να μετρηθούμε». Ήταν τρελό όμως γιατί όλοι κάπου ήταν χτυπημένοι. Κανένας δε θα μπορούσε να μετρήσει σωστά. «Να φωνάζουμε ονόματα και επίθετα» είπε ένας άλλος, κάτι σαν προσκλητήριο δηλαδή και όποιος απαντάει θα είναι ζωντανός, όποιος όχι,  αγνοούμενος. Όμως ούτε αυτό δεν έγινε γιατί δεν ήξερε κανένας ούτε για τον ίδιο του τον εαυτό αν είναι υγιής. Πολλοί οι τραυματίες μα πολλοί και οι νεκροί.

Το Πολυτεχνείο άνοιξε δρόμους. Δύσκολους κι αντιφατικούς.
Αλλ? ανοιχτούς σήμερα. Ας τους πάρουμε.

Οι νεκροί του θέλουν αγώνα κι ένα δάκρυ. Είναι η νέα πνοή ζωής, κοινωνικής και πολιτικής απελευθέρωσης, είναι η ίδια η λευτεριά βγαλμένη απ? το αίμα και απ? τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά.

Η νεολαία μέσα σ? αυτή την ηθική, πολιτική και κοινωνική ανάπλαση έδωσε το δικό της παρόν. Πάλεψε για την κατάκτηση της Ανεξαρτησίας, της Δημοκρατίας και την διαφύλαξη της εδαφικής μας ακεραιότητας. Διαμόρφωσε δυναμικά τους δικούς της θεσμούς έκφρασης και δημιουργίας στο χώρο που ζει, μορφώνεται, εργάζεται και ψυχαγωγείται. Ανανέωσε το δικαίωμα στη ζωή, τη χαρά, τη δημιουργία.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
(απόσπασμα από το Άσμα Ζ΄)

Ήρθαν
ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έστησαν και θεμέλιωσαν
στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς κι επαύλεις
ξύλα και άλλα πλεούμενα,

Έφτασαν
ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ? ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Οδυσσέας Ελύτης


ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΒΡΑΔΙΑ

Εκείνη τη βραδιά που μπήκαν στη σειρά
πιασμένα χέρι ? χέρι τα παιδιά
δεν κράταγαν φωτιά, τουφέκια και σπαθιά
τραγούδια λέγαν για τη λευτεριά (δις)

Εκείνη τη βραδιά, πίσω απ? τη σιδεριά,
λαμποκοπάνε όπλα φονικά.
Τα βλέπουν τα παιδιά, φωνάζουν δυνατά
με σφαίρες δεν πεθαίνει η λευτεριά. (δις)

Εκείνη τη βραδιά πεθαίνουν τα παιδιά
φωνάζοντας θα ?ρθει η λευτεριά,
θα ?ρθει και τότε πια δε θα φανεί ξανά,
ποτέ σ? αυτόν τον τόπο η σκλαβιά (δις)

(Β. Παπαδογιώργου)

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΗΛΙΕ ΝΟΗΤΕ

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη εσύ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη (τρις)
λησμονάτε τη χώρα μου.

Αετόμορφα τα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά (τρις)
στου γλαυκού το γειτόνεμα.

Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ? τον καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ (τρις)
με φοβέρες και μ? αίματα.

Οδυσσέας Ελύτης

Τρίτη, 15 Νοέμβριος 2011 14:39

Περιβάλλον SOS

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ SOS

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΞΑΝΑ... ΚΑΙ ΞΑΝΑ... ΚΑΙ ΞΑΝΑ...

Ξέρεις ότι...κάθε χρόνο χρησιμοποιούμε δισεκατομμύρια χαρτοπετσέτες.
Για σκέψου πόσα δέντρα κόβονται για να φτιαχτούν τόσες χαρτοπετσέτες!

Τώρα μάντεψε...
Πόσα πλαστικά μπουκάλια μιας χρήσης χρησιμοποιούνται από τους ανθρώπους σε τέσσερις μέρες;

Απάντηση:  Όσος είναι ο πληθυσμός ολόκληρης της Αμερικής, δηλαδή 240 εκατομμύρια.

Πολύ πριν γεννηθείς εσύ, τότε που οι παππούδες σου ήταν ακόμα παιδιά, δεν υπήρχαν χαρτοπετσέτες και χαρτομάντιλα. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν πετσέτες και μαντίλια από πανί.
Εκείνα τα χρόνια, τα ξαναχρησιμοποιούσαν όλα πολλές φορές. Και ούτε τους περνούσε καθόλου από το μυαλό να πετάξουν κάτι, επειδή το χρησιμοποίησαν μια φορά.
Σήμερα όμως, έχουμε ένα σωρό πράγματα που είναι φτιαγμένα ειδικά για να τα πετάμε στα σκουπίδια, αφού τα χρησιμοποιήσουμε μονάχα μια φορά. Αυτά τα πράγματα τα λέμε «μιας χρήσης». Το αλουμινόχαρτο, οι πλαστικές σακούλες, οι χαρτοσακούλες, το πλαστικό περιτύλιγμα, θεωρούνται όλα «μιας χρήσης».
Όμως, τι συμβαίνει με αυτό τον τρόπο; Οι θησαυροί της Γης μας πετιούνται σαν να ήταν σκουπίδια. Δε θα ήταν σπουδαίο, αν καθένας από μας έκανε κατιτί για να πάψει πια αυτή η σπατάλη; Πόσο διαφορετικός θα ήταν τότε ο κόσμος μας!

The earth works group, 50 απλά πράγματα που μπορούν να κάνουν τα παιδιά για να σώσουν τη Γη, μετάφραση Ρούσσος Βρανάς, εκδ. «Το ΠΟΝΤΙΚΙ», Αθήνα, 1990 (διασκευή)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Σκουπίδια που ? ταξιδεύουν!

Το νερό των θαλασσών κυκλοφορεί συνεχώς κι έτσι μεταφέρει τα σκουπίδια που ρίχνονται σ? αυτές σε μεγάλες αποστάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ακτές ακόμα και των πιο απομακρυσμένων νησιών είναι γεμάτες σκουπίδια.
Τη δεκαετία του 1990 σε μια έρευνα στις παραλίες του ακατοίκητου νησιού Ντούσι, ενός από τα πιο απομονωμένα μέρη του κόσμου, 4.500 χλμ. μακριά από τις ακτές της Νότιας Αμερικής, βρέθηκαν χιλιάδες σκουπίδια, από πλαστικά παιχνίδια μέχρι φιάλες αερίου. Τα σκουπίδια στη θάλασσα δεν είναι μόνο μια πολύ άσχημη εικόνα, αλλά και απειλή για τη θαλάσσια ζωή.

David B urnie, Ο πλανήτης σε κίνδυνο, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα, 2004 (διασκευή)

Η θαλάσσια χελώνα και η πλαστική σακούλα

Μια θαλάσσια χελώνα κολυμπάει κάπου στη Μεσόγειο. Βλέπει τον αγαπημένο της μεζέ, μια λαχταριστή τσούχτρα, να επιπλέει στην επιφάνεια. Δυστυχώς, η «τσούχτρα» είναι μια πλαστική σακούλα σαν αυτές που πολλές φορές βλέπουμε πεταμένες στην παραλία. Η χελώνα, όμως, δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά και αν την καταπιεί κινδυνεύει η ζωή της.

Εκπαιδευτικό πακέτο, Μεσόγειος Θάλασσα, Πηγή ζωής, εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, Αθήνα, 2002

Εθνικό θαλάσσιο πάρκο Ζακύνθου

Υπογράφηκε τελικά το Προεδρικό Διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο δημιουργείται στη Ζάκυνθο το πρώτο Εθνικό Πάρκο για την προστασία της θαλάσσιας χελώνας.
Το πάρκο θα είναι μια μοναδική ευκαιρία τόσο για την προστασία της θαλάσσιας ζωής όσο και για μια ανάπτυξη διαφορετικής μορφής της Ζακύνθου.

Περιοδικό Οιωνός, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, τεύχος 13ο (διασκευή)



Ανοίξτε το συνημμένο αρχείο για να δείτε και να αντιγράψετε τις δέκα κατηγορίες ταξινόμισης βιβλίων με το σύστημα Dewey.
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις κατηγορίες αυτές για να οργανώσετε σωστά τη βιβλίοθήκη σας.

Δευτέρα, 17 Οκτώβριος 2011 12:28

Ρήμα, Υποκείμενο, Αντικείμενο, Κατηγορούμενο

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Ρήμα, Υποκείμενο, Αντικείμενο, Κατηγορούμενο.

Υποκείμενο: Η λέξη που απαντά στην ερώτηση «ποιος; ποια; ποιο; ποιοι; ποιες; ποια;» και είναι σε πτώση ονομαστική είναι το υποκείμενο του ρήματος της πρότασης. Π.χ. Ο Νικόλας παίζει ποδόσφαιρο. Ερώτηση: Ποιος παίζει; Απάντηση: Ο Νικόλας. (υποκείμενο)

Αντικείμενο: Η λέξη που απαντά στην ερώτηση «τι; ποιον; ποια; ποιο; ποιους; ποιες; ποια;» και είναι σε πτώση αιτιατική είναι το αντικείμενο του ρήματος της πρότασης. Π.χ. Ο τεχνίτης(ονομαστική) επισκευάζει τη βρύση(αιτιατική). Ερώτηση: Τι επισκευάζει; Απάντηση: Τη βρύση. (Αντικείμενο, αιτιατική).

Κατηγορούμενο: Η λέξη που δίνει μια ιδιότητα στο υποκείμενο του ρήματος είναι το κατηγορούμενο. Το κατηγορούμενο βρίσκεται στην ίδια πτώση με το υποκείμενο του ρήματος, δηλαδή στην ονομαστική. Έτσι το ξεχωρίζουμε εύκολα από το αντικείμενο που είναι σε πτώση αιτιατική. Το κατηγορούμενο μπορεί να είναι: ουσιαστικό, επίθετο, μετοχή. Τα ρήματα που συνδέουν το υποκείμενο με το κατηγορούμενο λέγονται συνδετικά.

Τέτοια ρήματα είναι: γίνομαι φαίνομαι, είμαι μοιάζω, διορίζομαι, απομένω, βρίσκομαι, γεννιέμαι, μένω, πεθαίνω, στέκομαι, λέγομαι, υπηρετώ, φυτρώνω, αποδεικνύομαι, δείχνομαι, θεωρούμαι, λογαριάζομαι, εκλέγομαι, νομίζομαι, παρουσιάζομαι, ονομάζομαι, αναγνωρίζομαι, ανακηρύσσομαι, κληρώνομαι, ζω, χειροτονούμαι κλπ.

Πχ. Η Νίκη έγινε γεωπόνος. Ερώτηση: Τι έγινε η Νίκη; Απάντηση: γεωπόνος (Κατηγορούμενο). Είναι στην ίδια πτώση (ονομαστική) με το υποκείμενο     «Η Νίκη» και του δίνει κάποια ιδιότητα: γεωπόνος.

ΑΣΚΗΣΗ: Βρείτε στις παρακάτω προτάσεις: ρήμα, υποκείμενο, αντικείμενο και κατηγορούμενο.

Ο Γιώργος χαϊδεύει το σκύλο.

Ο παπαγάλος είναι πολύχρωμος

Οι επιπλοποιοί έβαψαν τη βιβλιοθήκη.

Ο Παύλος έγινε οδοντίατρος.

Οι μηχανικοί κατασκεύασαν πύργο.

Η σκάλα είναι ξύλινη.

Οι εργάτες σκάβουν χαντάκι.

Η συνομιλία ήταν ευχάριστη.

Ο Πέτρος είναι πολύ μορφωμένος.

Ο δάσκαλος διάβασε την άσκηση.

Εσύ είσαι ο τέταρτος.

Ο Γιάννης κόβει τον πεύκο.

Η Κατερίνα είναι πρόεδρος

Ο Νίκος εκλέχτηκε πρόεδρος.

Η Μαρίνα ζει στην Αθήνα.

Η Σόνια, η γάτα, πήδησε τη μάντρα.

Ο Γιώργος χειροτονήθηκε ιερέας.

Η Κατερίνα ονομάζεται Ζαφειρίου .

Ο Πέτρος υπηρετεί στρατιώτης.

Η Μαρίνα γεννήθηκε στην Άρτα.

Ο Χρήστος θεωρείται ειδικός.


 

1. Διορθώνω τα λάθη του παρακάτω κειμένου.

2. Συμπληρώνω τις στήλες του παρακάτω πίνακα με λέξεις από το κείμενο (ουσιαστικά, ρήματα, επίθετα, άρθρα)

ΚΕΙΜΕΝΟ: «Ένα ακόμα σκαλί» (Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη)

ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ

 

Το σχολείο είναι διοροφο.

Η Πρώτη, η Δεύτερη και η Τρίτη τάξη είναι κάτω στο ισόγειο, δίπλα στην αυλή

Στο πάνω πάτωμα είναι οι μεγάλες τάξεις. Έφτανες σ? αυτές από  μια σκάλα. Τη σκάλα αυτή την ανεβαίνουν μόνο τα μεγάλα παιδιά  Εκεί κοντά στέκεται ο επιστάτης που λέει χαμογελώντας

Υπομονεί να κάνουν οι μικροί. Σαν μεγαλώσουν,                θ? ανέβηκαν κι αυτοί στο επάνω πάτωμα. Σκαλί σκάλι !

Από τότε που πρωτοπήγα στο σχολείο, κρυφοκοιτάζω τη σκάλα. μια φορά μάλιστα την ανέβηκα στα κρυφά.  Σήμερα όμως μπορό να την ανέβω φανερά.  Πατώ καθένα σκαλοπάτι  σιγά σιγά, καμαρωτά

Ο επιστάτης με σταματάει.

- Για πού  με ρωτάει και μετράει το μπόι μου.

- Για πάνω  του απαντώ και χτύπαγε η καρδιά μου. Για πάνω, λέω ξανά, για να το ακούσει πιο καλά. Μα ξέρω πως το είπα δυνατά πιο πολύ για να το ακούσω εγώ ο ίδιος.

Ο επιστάτης χαμογελάει.

Σκαλί σκαλί, μου γνέφει και φευγει.

 

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

????????????

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ

ΡΗΜΑΤΑ

ΕΠΙΘΕΤΑ

ΑΡΘΡΑ

 

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

 

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

 

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

???????????

 

?????.

?????.

?????.

?????.

?????.

?????.

?????.

?????.

Παρασκευή, 14 Οκτώβριος 2011 13:01

ΤΙ ΝΑ 'ΝΑΙ ΤΟ 40;

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

ΤΙ ΝΑ ?ΝΑΙ ΤΟ ?40;

Ιστορικό μονόπρακτο

28η  ΟΚΤΩΒΡΗ (διασκευή από το πρωτότυπο)

Τα παιδιά μπερδεύουν την 28η Οκτωβρίου με την 25η Μαρτίου με και τη 17η Νοέμβρη!
Η δασκάλα επεξηγεί, διαχωρίζει και κάνει μια αναδρομή στα διαδραματιζόμενα κατά την περίοδο της ιταλικής και γερμανικής επιθέσεως.

Το σκετς αυτό προσπαθεί με ευχάριστο τρόπο να ενημερώσει τα παιδιά σε πράγματα που, συνήθως, ελάχιστα έως καθόλου, παρακολουθούν και μαθαίνουν από τις σχολικές ομιλίες.

ΠΡΟΣΩΠΑ:  Η Δασκάλα και οι μαθητές. (Ο αριθμός των μαθητών μπορεί να μειωθεί ή να αυξηθεί): Δασκάλα ,Γιώργος, Σωτηρία, Μαγδαληνή, Στέλιος, Γιάννης, Ελευθερία, Άννα, Δημήτρης, Νίκος, Ελένη, Ξανθή.

ΕΝΔΥΜΑΣΙΕΣ: Η δασκάλα είναι ντυμένη επίσημα. Οι μαθητές φορούν τα ρούχα της παρέλασης  ή κανονικά ρούχα του σχολείου.

ΥΛΙΚΑ: 1. Σημαιούλες, 2. Αφίσες με επιγραφές «ΟΧΙ», «ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ», «ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ» κλπ.

ΣΚΗΝΙΚΑ: Η σκηνή είναι στολισμένη για την Εθνική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΡΧΗΣ: Κάποιο από τα σχετικά πατριωτικά τραγούδια.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΕΛΟΥΣ: Όπως και της αρχής.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΕΣ  ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ  ΚΑΙ  ΚΕΙΜΕΝΟ
Τα παιδιά ετοιμάζουν την αίθουσα (σκηνή) για την εθνική γιορτή. Η δασκάλα μπαίνει φορτωμένη με σημαιούλες, ενώ τους βρίσκει να στολίζουν με δάφνες και «ΟΧΙ» τους τοίχους. Άλλα παιδιά είναι σκαρφαλωμένα σε μια καρέκλα και άλλα βοηθάνε τα πρώτα. Ταυτόχρονα ακούγεται από τη χορωδία του σχολείου το τραγούδι: «??»

Πατήστε εδώ για να ακούσετε το θεατρικό.

Πατήστε εδώ για να ακούσετε το τραγούδι.

ΔΑΣΚΑΛΑ: Σας έφερα και μπόλικες σημαιούλες!
ΓΙΩΡΓΟΣ: (Κάνει χαρά.)
Α! ωραία, ωραία? Κι εμείς τις ψάχναμε!
ΣΩΤΗΡΙΑ :
Να τις δέσουμε σ? ένα σπάγκο και να τις κρεμάσουμε ψηλά   από  τη μιαν άκρη στην   άλλη...
ΜΑΓΔΑ :
Σε σχήμα Χι!
ΣΤΕΛΙΟΣ :
Γιατί καλέ; Μήπως σε λένε Χριστίνα;
ΔΑΣΚΑΛΑ:
Ελάτε τώρα? Θα τις στολίσουμε όπως κάνουμε κάθε χρόνο. Ένα παιδί θ? ανεβεί   προσεκτικά  σε μια καρέκλα στη μια γωνιά κι ένα άλλο θα είναι στην άλλη. Θα τις στερεώσουμε μ? ένα καρφάκι στον τοίχο.
ΓΙΑΝΝΗΣ :
Κυρία! Είναι πολύ όμορφες οι σημαιούλες!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Αλλά γιατί κάθε τέτοια μέρα κρεμάμε τόσες πολλές;
ΑΝΝΑ :
Αλήθεια! Κι εγώ είχα αυτή την απορία.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ:
Ναι. Κι εγώ?
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Δεν είστε μόνο εσείς, παιδιά? Όλα τα παιδιά στην ηλικία σας πολλές φορές    αναρωτιούνται για τέτοια πράγματα. Και είναι φυσικό. Γι? αυτό κι εμείς οι δάσκαλοι φροντίζουμε να ενημερώνουμε , όσο μπορούμε καλύτερα,  τα παιδιά. Άλλοτε με ποιήματα και θεατρικά σκετς και άλλοτε με ομιλίες σχετικές με το θέμα.
ΝΙΚΟΣ :
Θα γίνει ομιλία σήμερα;
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Βέβαια!? Τα περισσότερα μάλιστα, τα ξέρετε από την Ιστορία σας. Στην ομιλία θα τονιστεί ακόμα πιο έντονα η ανάγκη για τον καθιερωμένο εορτασμό της ημέρας αυτής.
ΕΛΕΝΗ :
Κυρία, εγώ ξέρω τι γιορτάζουμε σαν σήμερα?Το βομβαρδισμό της Κωνσταντινούπολης από εγγλέζικα αεροπλάνα.(Γελάνε όλα τα παιδιά.)
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Ησυχάστε!? (Αυστηρά) Νομίζετε ότι εσείς οι άλλοι που ξεκαρδίζεστε στα γέλια ξέρετε καλύτερα; Για να μας πει η Ξανθή που γελάει. Τι γιορτάζουμε σαν σήμερα  Ξανθή;  Ξέρεις;
ΞΑΝΘΗ :
Και βέβαια ξέρω κυρία! Γιορτάζουμε τον τορπιλισμό της Έλλης από το ναύαρχο Μπουμπουλίνα! (Γελάνε πάλι όλοι.)
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Σιωπή!? Αφού βλέπετε τα χάλια σας, εξακολουθείτε και γελάτε? Δηλαδή εσύ Γιώργο, ξέρεις καλύτερα;
ΓΙΩΡΓΟΣ :
Μα βέβαια, κυρία!? Σαν σήμερα δεν ήτανε που ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε την Αλβανική σημαία στο Αργυρόκαστρο φωνάζοντας «αέρα»; (Γελάνε πάλι όλοι.)
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Ω! Θεέ μου!? Συμφορά που με βρήκε!?   Μα είναι δυνατόν;
ΣΩΤΗΡΙΑ :
Να πω εγώ κυρία;
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Λέγε κι εσύ πριν λιποθυμήσω γιατί όπως πάμε δεν τη γλιτώνω τη λιποθυμία.
ΣΩΤΗΡΙΑ :
Μην ανησυχείτε κυρία. Εγώ τα ξέρω καλά γιατί τα συζητούσαμε στο διάλειμμα με το Νίκο? Σαν σήμερα ο Αθανάσιος Διάκος φώναξε «ελευθερία ή θάνατος» και  για αντίποινα ο Μουσολίνι έστειλε τα τανκ να μπούνε στο Πολυτεχνείο, για να ελευθερώσουν το Γεώργιο Παπαδόπουλο. (Γελούν τα παιδιά πολύ, ενώ η δασκάλα πέφτει ξερή. Αμέσως προσπαθούν να τη συνεφέρουν τρομαγμένα για τη συμφορά που βρήκε τη δασκάλα τους.)
ΜΑΓΔΑ :
Κυρία, κυρία? Τι πάθατε;
ΣΤΕΛΙΟΣ :
Καλή μας κυριούλα, σηκωθείτε? Αστεία τα  είπαμε καλέ!
ΓΙΑΝΝΗΣ:
Καλέ κυρία,  δεν είστ? εντάξει!    Λίγα παιδιά  είναι έξυπνα σαν κι εμάς! (Η δασκάλα σιγά σιγά συνέρχεται.)
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Νάτην! Μου φαίνεται συνέρχεται. (Ανασηκώνεται η δασκάλα)
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Πού βρίσκομαι; Τι έγινε;
ΑΝΝΑ :
Στολίζουμε την τάξη μας για τη γιορτή!
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Ποια γιορτή;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ:
Η αλήθεια είναι ότι στο «ποια γιορτή» υπάρχει ένα μικρό  προβληματάκι
ΝΙΚΟΣ :
Για Χριστούγεννα πάντως δε μοιάζει!
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Μα βέβαια! Πώς ζαλίστηκα έτσι; Σήμερα είναι μεγάλη μέρα!... 28η Οκτωβρίου.
ΕΛΕΝΗ :
Το θέμα είναι να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη σαν σήμερα.
ΔΑΣΚΑΛΑ : (Τους πιάνει από τα χέρια και τους προτείνει να καθίσουν γύρω της.)
Ελάτε,  καθίστε.  Λοιπόν ακούστε: Το 1940, στις 28 Οκτωβρίου, οι Ιταλοί μας κήρυξαν τον πόλεμο!
ΞΑΝΘΗ :
Και γιατί παρακαλώ;
ΔΑΣΚΑΛΑ:
Γιατί νόμισαν, ότι  ήταν  εύκολο  να  κατακτήσουν την πατρίδα μας.
ΓΙΩΡΓΟΣ :
Μπα; Κι επειδή είναι εύκολο, δηλαδή, να δείρω εγώ τη μικρή αδελφή μου τη Μαρία, πρέπει να τη δείρω;
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Δυστυχώς!  Μ? αυτό το ανόητο  μυαλό  σκεφτόταν ο Μουσολίνι  και  ο  Χίτλερ.
ΣΩΤΗΡΙΑ :
Κι αν κατακτούσαν τη χώρα μας , τι θα κέρδιζαν;
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Θα μπορούσαν  να πραγματοποιήσουν τα πονηρά σχέδιά τους για να κατακτήσουν τον κόσμο.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: (Με έκπληξη.)
Να κατακτήσουν τον κόσμο; (Γελάνε δυνατά όλοι μαζί.)
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Μάλιστα, μάλιστα! Καταλαβαίνω, σας φαίνεται κουταμάρα αλλά είναι πέρα για πέρα αλήθεια.
ΣΩΤΗΡΙΑ :
Για εξηγείστε μας καλλίτερα κυρία γιατί το πράγμα έχει ενδιαφέρον.
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Ήθελαν  να  έχουν  την  Ελλάδα  στο  χέρι  τους, για  να μπορούν να    προχωρήσουν και παραπέρα, χρησιμοποιώντας τη χώρα μας σαν στέκι.
ΜΑΓΔΑ :
Και νόμισαν ότι εμείς θα τους πούμε «ορίστε, περάστε»;
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Ναι, οι άμυαλοι! Νόμισαν ότι θα σκύψουμε το κεφάλι! Δηλαδή εδώ που τα λέμε, δεν το πίστευαν και καλά-καλά.
ΜΑΓΔΑ :
Αυτό πού το ξέρετε κυρία;
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Να! Ενώ είχαν δώσει με το τελεσίγραφο προθεσμία τριών ωρών, ούτε που περίμεναν να λήξει η προθεσμία και άρχισαν την επίθεση νωρίτερα.
ΣΤΕΛΙΟΣ:
Κι εμείς ασφαλώς θα  ήμασταν πανέτοιμοι!
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Από καρδιά σίγουρα!
ΣΤΕΛΙΟΣ:
Τι εννοείτε «από καρδιά»;
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Εννοώ ότι ήταν κάτι το αφάνταστα συγκινητικό ο τρόπος και ο ενθουσιασμός με το οποίο άφηναν οι άνδρες τα σπίτια τους, για να πάνε να πολεμήσουνε. Να σκεφθείτε ότι πάρα πολύς κόσμος πήγε με τα πόδια μέχρι τα σύνορα, γιατί τα μέσα μεταφοράς δεν επαρκούσαν! Αλλά από εξοπλισμό? ήμασταν να μας κλαίνε!?
ΓΙΑΝΝΗΣ :
Δεν είχαμε όπλα;
ΔΑΣΚΑΛΑ
: Ελάχιστα,  αλλά   κι    αυτά?   μπροστά  στο  σύγχρονο εξοπλισμό του εχθρού? ήταν παιχνιδάκια. Γι? αυτό σας λέω. Εκείνη την εποχή το μόνο αυτόματο όπλο που διέθεταν οι Έλληνες, και ήταν ανίκητο, ήταν η καρδιά!?
ΓΙΑΝΝΗΣ:
Και σε ποια σύνορα πήγαιναν;
ΒΑΣΙΛΗΣ:
Στα αλβανικά. Από εκεί έγινε η επίθεση των Ιταλών.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Θέλανε να κατεβούνε προς τα κάτω ε;
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Ναι! Κι αντί να κατεβούνε προς τα κάτω αυτοί,  ανεβήκαμε εμείς προς τα πάνω! Μέσα σε ενάμιση μήνα πήραμε τη Βόρειο Ήπειρο! Κορυτσά, Αργυρόκαστρο, Αγίους Σαράντα κι ένα σωρό άλλα μέρη.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:
Και οι Γερμανοί πότε ήρθανε;
ΒΑΣΙΛΗΣ :
Οι  Γερμανοί ήρθαν αργότερα?   Η   γερμανική  επίθεση άρχισε την Κυριακή στις 6 Απριλίου του 1941 στις 5.15΄το πρωί!
ΑΝΝΑ
: Τους αφιλότιμους!  Κυριακάτικα  ε;
ΔΑΣΚΑΛΑ :
Αχ, παιδί μου! Δεν τους διέκριναν τέτοιες ευαισθησίες!? Να μη σας τα πολυλογώ, σε τρεις μέρες, και μετά από θηριώδη αντίσταση, αναγκάστηκε η χώρα μας αξιοπρεπώς πλέον να συνθηκολογήσει.
ΑΝΝΑ :
Δηλαδή κυρία;  Παραδοθήκαμε;
ΔΑΣΚΑΛΑ
: Δυστυχώς, παιδί μου? Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Κρήτη στις 23 Απριλίου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ:
Αυτό πρώτη φορά το ακούω.
ΝΙΚΟΣ
: Πώς  μας  τα  λες  έτσι  βρε Δημητράκη! Λες και τ? άλλα τα ΄χες ξανακούσει!?
ΔΑΣΚΑΛΑ
: Θα ΄χετε ακούσει ασφαλώς για την περιβόητη μάχη της Κρήτης!
ΕΛΕΝΗ
: Κάτι μου ΄χει πει ο παππούς μου.
ΔΑΣΚΑΛΑ
: Εκεί οι Γερμανοί του Χίτλερ έπαθαν τη μεγαλύτερή τους ζημιά σε αλεξιπτωτιστές? Οι Κρητικοί τους αποδεκάτισαν! Δέκα μέρες τους παίδεψαν.
ΞΑΝΘΗ
: Τελικά έπαθαν μεγάλη ζημιά στην Ελλάδα οι Ιταλοί και οι Γερμανοί. ΔΑΣΚΑΛΑ : Όλοι οι λαοί τότε μας επαίνεσαν για την ανδρεία και το θάρρος μας. Οι εχθροί είχαν μεγάλες απώλειες, καθυστέρησαν αρκετά στην Ελλάδα  και είχαν οδυνηρές συνέπειες στις επιχειρήσεις τους μ? αποτέλεσμα αργότερα να χάσουν τον πόλεμο από τους συμμάχους μας.
Γι? αυτό παιδιά πρέπει πάντα να θυμόμαστε τη μέρα αυτή και να τη γιορτάζουμε. Να καταθέτουμε ένα στεφάνι στη μνήμη των ηρώων μας που έπεσαν τότε  για την τιμή και την ελευθερία της πατρίδας μας. Και πρέπει ακόμα να τιμούμε, να σεβόμαστε και να αγαπάμε κι όλους εκείνους που τραυματίστηκαν κι έμειναν ανάπηροι από τον πόλεμο και μέχρι και σήμερα ζουν ανάμεσά μας. Αν βρούμε τέτοιους  ανθρώπους και πλησιάσουμε και τους ρωτήσουμε, σίγουρα θα έχουν πολλά να μας πουν για τις ηρωικές εκείνες μέρες της αντίστασης των Ελλήνων.
Ελάτε τώρα να  πούμε ένα ωραίο τραγουδάκι για τη σημαία μας που είναι το σύμβολο της πατρίδας μας και που οι πρόγονοί μας την τίμησαν με το αίμα και τη ζωή τους.
(Όλοι σηκώνονται όρθιοι και τραγουδούν το τραγούδι:«Η  ΣΗΜΑΙΑ».

Η  ΣΗΜΑΙΑ

Μέσα μας βαθιά για σένα μια λαχτάρα (πάντα ζει), (2)
την πατρίδα συμβολίζεις και τη λευτεριά μαζί.

Γαλανόλευκη η θωριά σου και φαντάζεις μες στο νου
(σαν το κύμα, σαν το γέλιο του πελάου και τ? ουρανού.) (2)

Της τιμής και της ανδρείας την αστείρευτη πηγή
του λευκού σταυρού σου η χάρη δυναμώνει κι ευλογεί.

Κι όσοι χάνονται για σένα σπώντας σίδερα βαριά
(Ξεψυχούν και τραγουδούνε «χαίρε ω χαίρ? ελευθεριά».) (2)

ΤΕΛΟΣ


ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΕ ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ 1940

18 Οκτωβρίου 1940: Ο Ιταλός πρεσβευτής Γκράτσι ζητάει από τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά την παράδοση της Ελλάδας κι εκείνος απαντάει «ΟΧΙ».

3 Νοεμβρίου 1940: Οι Έλληνες στρατιώτες εκδιώκουν τους Ιταλούς και εισέρχονται σε  αλβανικό έδαφος.

11 Νοεμβρίου 1940: Κατάληψη της Κορυτσάς από τους Έλληνες στρατιώτες.

1 Δεκεμβρίου 1940: Ο ελληνικός στρατός εισέρχεται στο Πόγραδετς.

5 Δεκεμβρίου 1940: Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει την Πρεμετή, ενώ ο ιταλικός υποχωρεί σε όλη τη γραμμή του μετώπου.

9Δεκεμβρίου 1940: Τα ελληνικά στρατεύματα μπαίνουν στο Αργυρόκαστρο.

14 Δεκεμβρίου 1940: Κατάληψη της Χιμάρας.

6 Απριλίου 1941: Η Ελλάδα δέχεται επίθεση από τους Γερμανούς.

23 Απριλίου 1941: Ο βασιλιάς κι η κυβέρνηση αναχωρούν για την Κρήτη, ενώ οι Γερμανοί προελαύνουν προς την Αθήνα.

27 Απριλίου 1941: Οι Γερμανοί εισέρχονται στην Αθήνα.

Τέλη Μαΐου 1941: Διεξάγεται η μάχη της Κρήτης και μετά την ήττα των Ελλήνων αρχίζει η τριπλή κατοχή (Ιταλοί, Γερμανοί, Βούλγαροι).

Σεπτέμβριος 1941: Ιδρύονται οι αντιστασιακές οργανώσεις Ε.Α.Μ. / Ε.Λ.Α.Σ. και Ε.Δ.Ε.Σ.

3O Μαΐου 1941: Ο Μανόλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας κατεβάζουν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη.

25 Νοεμβρίου 1942: Ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου από τον Ε.Λ.Α.Σ. και τον Ε.Δ.Ε.Σ.

28 Φεβρουαρίου 1943: Η κηδεία του ποιητή Κωστή Παλαμά αποτέλεσε παλλαϊκή διαδήλωση εναντίον της γερμανικής κατοχής.

5 Μαρτίου 1943: Απεργία εναντίον της επιστράτευσης των Ελλήνων εργατών για το Γ'  Ράιχ.

12 Οκτωβρίου 1944: Απελευθέρωση της Αθήνας και του Πειραιά.

View My Stats