Ulti Clocks content

Υλικό Διαπολιτισμικής

Τα παιχνίδια της αυλής

Παιδικά τραγούδια

Ο Παραμυθάς

Πειράματα με Απλά Υλικά

Ο Μικρός Αναγνώστης

Η Γη Τώρα

Είσοδος μελών

Εορτολόγιο

Online Επισκέπτες

Έχουμε 100 επισκέπτες συνδεδεμένους

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι

Downloads

Πώς να μας βρείτε

Δώστε διεύθυνση που βρίσκεστε και θα σχεδιάσουμε το πώς θα μας βρείτε




3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΓΑΡΩΝ, Powered by Joomla!
Τάξη Δ
Τρίτη, 29 Νοέμβριος 2011 12:51

ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ

Γράφτηκε από την Βασίλολγου Σοφία
Τρίτη, 29 Νοέμβριος 2011 12:38

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

Γράφτηκε από την Βασίλολγου Σοφία

Κάντε κλικ στο συνημμένο αρχείο και διαβάστε τις παροιμίες.

Δευτέρα, 28 Νοέμβριος 2011 14:23

ΑΡΧΑΪΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γράφτηκε από την Βασίλολγου Σοφία
Δευτέρα, 28 Νοέμβριος 2011 10:46

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Γράφτηκε από την Βασίλολγου Σοφία

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟ ΣΥΝΗΜΜΕΝΟ ΑΡΧΕΙΟ!

Από το χθες στο σήμερα...

Ο πολιτισμός είναι δημιούργημα των ανθρώπων. Τον αντιλαμβανόμαστε και τον ζούμε καθημερινά γύρω μας. Η γλώσσα, η θρησκεία, οι συνήθειες, η παιδεία, οι τέχνες, οι επιστήμες και η τεχνολογία είναι ο πολιτισμός μας.

Οι Έλληνες ταξίδευαν από τα αρχαία χρόνια. Γνώρισαν άλλους λαούς, επηρεάστηκαν από αυτούς και δημιούργησαν διαφορετικούς και σπουδαίους πολιτισμούς στις Κυκλάδες, στην Κρήτη του Μίνωα, στις Μυκήνες, στη Σπάρτη, στην Αθήνα, στα παράλια της Μικράς Ασίας, στο Βυζάντιο και αλλού.

Ορισμένα ελληνικά μνημεία, όπως την Ακρόπολη, τα θαυμάζει όλος ο κόσμος κι έχουν γίνει σύμβολα μιας εποχής, της αρχαίας, και ενός πολιτισμού, του ελληνικού. Πολιτισμός όμως δεν είναι μόνο τα σημαντικά έργα της αρχαίας εποχής. Είναι και τα σύγχρονα, όχι μόνο τα μεγάλα αλλά και τα μικρά, τα καθημερινά. Τα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε, ο τρόπος που μιλάμε, που διασκεδάζουμε, που συμπεριφερόμαστε, είναι ο πολιτισμός μας.

Τα χρόνια περνούν. Κάθε μέρα παρουσιάζονται καινούριες εφευρέσεις και πολλά από τα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή αλλάζουν χρόνο με το χρόνο.
Ας δούμε μερικά απ? αυτά που οι μεγαλύτεροι σίγουρα έχουν χρησιμοποιήσει και θυμούνται.


 

Α/α

Παλιά?

Σήμερα?

1

Ψυγείο με πάγο

Ηλεκτρικό ψυγείο

2

Φούρνος με ξύλα

Ηλεκτρική κουζίνα

3

Σίδερο με κάρβουνα

Ηλεκτρικό σίδερο

4

Σόμπα με ξύλα

Σόμπα πετρελαίου, Καλοριφέρ

5

Γούρνα από πουρί

Πλυντήριο

6

Λάμπα πετρελαίου

Ηλεκτρικό φως

7

Χάλκινα τεντζερέδια

Μεταλλικές κατσαρόλες

8

Σοφράς

Τραπέζι (ψηλό)

9

Φωτιά με σιδερωστιά

Ηλεκτρική κουζίνα

10

Γραμμόφωνο

Πικ-απ, στέρεο, Computer, Μαγνητόφωνο, CD player ?

11

Σκάφη πλυσίματος

Πλυντήριο

12

Αργαλειός

Ηλεκτρικές μηχανές πλεξίματος

13

Αλέτρι

Μηχανοκίνητο τρακτέρ

14

Τσαπί

Σκαφτικό  εργαλείο (κούνελος)

15

Μάτουκα

Σκαφτικό  εργαλείο (κούνελος)

16

Κάρο (σούστα)

Αυτοκίνητο, φορτηγό κ.α.

17

Ραπτομηχανή χεριού

Ηλεκτρική ραπτομηχανή

18

Μαγκανοπήγαδο

Ηλεκτρική αντλία

19

Μαγκάλι με κάρβουνα

Καλοριφέρ, σόμπα πετρελαίου κ.α.

20

Γραφομηχανή

Ηλεκτρική γραφομηχανή, Computer

21

Φούρνος με κάρβουνο

Ηλεκτρικός φούρνος

22

Γούρνα με πουρί

Πλυντήριο

23

Σπίτι από πέτρες και πλίνθες

Σπίτι από μπετόν

24

Όργωμα με ζώα

Όργωμα με τρακτέρ

25

Γράψιμο με φτερό

Γράψιμο με στυλό και μολύβι

26

Πατητήρι για σταφύλια

Πιεστήριο για σταφύλια

27

Δρεπάνια θερισμού

Θεριστικές μηχανές

28

Φως με καντήλι και κερί

Ηλεκτρικό φως

29

Πηγάδι με πόσιμο νερό

Δίκτυο ύδρευσης

30

χωματόδρομος

Ασφαλτόδρομος

31

Πήλινα σκεύη

Σκεύη από πορσελάνη

32

Τσαρούχια

Παπούτσια

Παρασκευή, 25 Νοέμβριος 2011 13:37

Η Τέχνη και η Γραφή

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Η ΔΩΡΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΡΕΩΝ

Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή Παλαιόκαστρο (Πάχη Μεγάρων) και χρονολογούνται το 1200 π.Χ., τα Μέγαρα κατοικούνταν κατά την Μυκηναϊκή εποχή. Μάλιστα, αυτή την περίοδο  αναφέρεται ότι υπήρξαν και εγκαταστάσεις Βοιωτών στη μεγαρική γη. Όμως, ο οικισμός αυτός δέχθηκε τις συνέπειες των δωρικών επιδρομών. Η κάθοδος των Δωριέων υπολογίζεται χρονικά ότι έγινε γύρω στο 1100 π.Χ. Το σημαντικό αυτό γεγονός σημάδεψε την γενικότερη ιστορική πορεία των Μεγάρων. Οι Δωριείς καταλαμβάνουν τα Μέγαρα γύρω στο 1050 π.Χ. Ακολουθεί η δημιουργία και η οργάνωση των μεγαρικών κωμών όπως  ο Τριποδίσκος,  το Ηραίον, το Πειραίον. Οι ήδη εγκατεστημένοι κάτοικοι δέχθηκαν τους Δωριείς ως συνοίκους και μαζί ανέπτυξαν μια νέα νοοτροπία και μια νέα πολιτιστική πραγματικότητα. Τα δωρικά στοιχεία της Μεγαρικής ταυτότητας είναι εμφανή για πολλούς αιώνες. Ακόμα και σήμερα στη χρήση της γλώσσας μας διακρίνεται το Μεγαρικό ιδίωμα του οποίου η προέλευση είναι σαφώς δωρική.

(πηγή: site Δήμου Μεγαρέων)

Εικαστική δημιουργία των μαθητών της Δ΄1 τάξης.

Επέκταση στο 4ο κεφάλαιο της ιστορίας της Δ΄ δημοτικού:
"Η ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ Η ΓΡΑΦΗ" (στα γεωμετρικά χρόνια)



Τετάρτη, 23 Νοέμβριος 2011 11:13

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ
Πράξεις των Αποστόλων: Κεφ. 2ο, στ. 1-13.

Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε τη δραματοποίηση.

ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ
Σενάριο: Δρομπόνης Σωτήριος

ΠΡΟΣΩΠΑ: Αφηγητής, Οι μαθητές του Χριστού: Πέτρος, Ιωάννης, Ιάκωβος, Ανδρέας, Φίλιππος, Θωμάς, Βαρθολομαίος (Ναθαναήλ), Ματθαίος, Ιάκωβος του Αλφαίου, Σίμωνας ο Ζηλωτής, Ιούδας του Ιακώβου (Θαδδαίος) και Ματθίας.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Ιησούς μετά την ανάστασή του παρουσιαζόταν στους μαθητές του για σαράντα ημέρες. Αφού τους έδωσε την εντολή να κηρύξουν σ? όλα τα έθνη αυτά που είδαν και άκουσαν από Αυτόν και να βαπτίζουν τους ανθρώπους στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αναλήφθηκε στους ουρανούς λέγοντάς τους να μείνουν μαζί στην Ιερουσαλήμ και να περιμένουν από τον πατέρα Του να τους στείλει το Άγιο Πνεύμα.
Έτσι κι έκαναν. Έμειναν στην Ιερουσαλήμ και περίμεναν. Εν τω μεταξύ, αφού προσευχήθηκαν, εξέλεξαν με κλήρο το Ματθία, ο οποίος θα ήταν ο δωδέκατος μαθητής και θα αντικαθιστούσε τον Ιούδα τον Ισκαριώτη που πρόδωσε τον Ιησού.  Τώρα οι μαθητές ήταν: Ο Πέτρος, ο Ιωάννης, ο Ιάκωβος, ο Ανδρέας, ο Φίλιππος, ο Θωμάς, ο Βαρθολομαίος (Ναθαναήλ), ο Ματθαίος, ο Ιάκωβος ο γιος του Αλφαίου, ο Σίμωνας ο Ζηλωτής, ο Ιούδας ο γιος του Ιακώβου (Θαδδαίος) και ο Ματθίας.

Πέτρος: Τι θα κάνουμε τώρα; Πόσο ακόμα θα περιμένουμε κλεισμένοι σ? αυτό το δωμάτιο;
Ανδρέας:
Έχουν περάσει δέκα μέρες από τότε που ο Ιησούς αναλήφθηκε στους ουρανούς.
Φίλιππος:
Δηλαδή πενήντα μέρες από τότε που αναστήθηκε από τους νεκρούς.
Ιωάννης:
Κι όμως πρέπει να περιμένουμε. Ο Κύριος δεν μας είπε ποτέ ψέματα. Σίγουρα θα μας στείλει το Άγιο Πνεύμα. Δε θα μας αφήσει ορφανούς.
Ιάκωβος:
Έχει δίκιο ο Ιωάννης. Άλλωστε τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;
Βαρθολομαίος (Ναθαναήλ):
Αν βγούμε έξω και μας δουν οι Φαρισαίοι, μπορεί να μας πιάσουν και να μας σκοτώσουν. Μην ξεχνάτε ότι είμαστε μάρτυρες της ανάστασης του Χριστού.
Θωμάς:
Έχουν πολύ μίσος εναντίον μας. Εγώ φοβάμαι.
Βαρθολομαίος:
Όλοι φοβόμαστε. Δε θυμάστε με πόση μανία κατηγορούσαν το Χριστό; Τόσοι ψευτομάρτυρες παρουσιάστηκαν για να πείσουν τον Πιλάτο να τον καταδικάσει σε θάνατο.     Αν όμως ήταν εδώ ο Κύριος, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Γιατί να φύγει από κοντά μας;
Ματθαίος:
Είπε πως θα μας στείλει το Άγιο Πνεύμα και θα ?ναι Αυτό μαζί μας για πάντα. Πώς θα είναι, δεν μπορώ να καταλάβω.
Ιάκωβος Αλφαίου:
Είναι 9:00΄ η ώρα. Πρωί ακόμα αλλά έξω έχει πολύ κόσμο. Έχουν έλθει από πολλά μέρη για την εορτή της Πεντηκοστής. Είναι Πάρθοι, Μήδοι, Ελαμίτες, άλλοι από τη Μεσοποταμία, την Ιουδαία, την Καππαδοκία, τον Πόντο, τη Φρυγία, την Παμφυλία, την Αίγυπτο κι από τα μέρη της Λιβύης που είναι κοντά στην Κυρήνη, Ρωμαίοι, Ιουδαίοι και προσήλυτοι, Κρητικοί και Άραβες.

Αφηγητής:
Εκεί που συζητούσαν οι μαθητές ακούστηκε δυνατή βουή, όπως ακριβώς φυσά βίαιος άνεμος και γέμισε το σπίτι που κάθονταν.

Σίμων ο Ζηλωτής:
Ακούστε! Τι βουή είναι αυτή; Έρχεται κατά δω.
Ιούδας του Ιακώβου (Θαδδαίος):
Δυναμώνει όλο και περισσότερο. Νομίζω πως θα γκρεμισθεί το σπίτι.
Ματθίας:
Κοιτάξτε γλώσσες φωτιάς μοιράζονται στα κεφάλια μας χωρίς να μας καίνε. Είναι το Άγιο Πνεύμα.

Αφηγητής:
Οι πύρινες γλώσσες του Αγίου Πνεύματος κάθισαν στα κεφάλια των μαθητών. Ο φόβος των Ιουδαίων, η αγωνία της προσμονής, η αγραμματοσύνη και κάθε άλλη αδυναμία των μαθητών χάθηκαν από μέσα τους. Γέμισαν με δύναμη, θάρρος, χαρά και φωτισμό από το Άγιο Πνεύμα. Άρχισαν να μιλούν ξένες γλώσσες που μέχρι πριν λίγο δεν ήξεραν. Την ψυχή τους πλημμύρισε η επιθυμία να βγουν έξω στο πλήθος και να κηρύξουν το όνομα του Ιησού και την ανάστασή Του. Και αυτό ακριβώς έκαναν. Χωρίς κανένα φόβο, βγήκαν κι άρχισαν να κηρύττουν στον κόσμο που, εν τω μεταξύ, είχε μαζευτεί έξω από το σπίτι, θέλοντας να μάθει τι ακριβώς ήταν αυτή η δυνατή βουή που ακούστηκε. Ο καθένας άκουγε τους αποστόλους να μιλούν στη γλώσσα του τα μεγαλεία του Θεού. Κι όλοι έμεναν εκστατικοί και θαύμαζαν.
Από το κήρυγμα των αποστόλων πίστεψαν και βαφτίστηκαν τρεις χιλιάδες άνθρωποι. Εκείνη την ημέρα της Πεντηκοστής γεννήθηκε η εκκλησία του Χριστού.

ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Γλώσσες σαν φλόγες φωτιάς κάθισαν στον καθένα από τους Αποστόλους και γέμισαν όλοι από το Άγιο Πνεύμα. Γιατί όσοι φορούν το Πνεύμα του Θεού, φορούν φώς. Κι αυτοί που φορούν φως, έχουν φορέσει το Χριστό.
Μέγας Αθανάσιος

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Ε?λογητός ε?, Χριστέ ? Θεός ?μ?ν,
? πανσόφους το?ς ?λιε?ς ?ναδείξας,
καταπέμψας α?το?ς τ? Πνε?μα τ? ?γιον
κα? δι? α?τ?ν τ?ν ο?κουμένην σαγηνεύσας,
φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε το απολυτίκιο.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ
Ευλογημένος να ?σαι, Χριστέ, ο Θεός μας,
εσύ που έκανες σοφούς τους ψαράδες
στέλνοντάς τους το Άγιο Πνεύμα
και μ? αυτούς γνώρισε το λόγο σου όλος ο κόσμος.
Δοξασμένος να είσαι, φιλάνθρωπε.

Τετάρτη, 23 Νοέμβριος 2011 10:37

Ο ΝΕΥΡΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Ο ΝΕΥΡΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ
του Δημήτρη Ψαθά

Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε το σκετς.

Ο Δημήτρης Ψαθάς γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου το 1907 και ήλθε στην Αθήνα το 1923, όπου τελείωσε τις σπουδές του και αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία, ευθυμογραφία και το θέατρο.
Το 1937 κυκλοφόρησε το πρώτο χιουμοριστικό βιβλίο του «Η Θέμις έχει κέφια» κι ευθύς τον επόμενο χρόνο «Η Θέμις έχει νεύρα». Εκείνο, όμως, που τον έκανε πανελλήνια γνωστό ήταν το χιουμοριστικό μυθιστόρημα « Η Μαντάμ Σουσού».
Οι κωμωδίες του είναι πολλές και αρκετές από αυτές κατέρριψαν ρεκόρ παραστάσεων στην Ελλάδα.
«Ο νευρικός κύριος» παίχτηκε για πρώτη φορά στις έκτακτες παραστάσεις του «Φανού των Συντακτών», τον καιρό της κατοχής, στο θέατρο Κοτοπούλη (Ρεξ).
Είναι δικαστηριακό σκετς.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Κάποιος κύριος, που, όπως φαίνεται από τα γεγονότα, ήταν λιγάκι νευρικός, έδωσε ένα χαστούκι σε μια κυρία μέσα στο τραμ. Αυτός ίσως να είχε τους λόγους του, όμως η κυρία, πολύ θυμωμένη γι? αυτό που έπαθε, του έκανε μήνυση και τον πήγε στο δικαστήριο. Ας δούμε όμως τι έγινε εκεί?

 

Ο ΝΕΥΡΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ

Διασκευή: Δρομπόνης Σωτήριος

Πρόσωπα: πρόεδρος, δικαστές Α΄ Β΄ Γ΄ Δ΄, μάρτυρας, νευρικός κύριος, κυρία, αστυνομικός, επιβάτες Α΄ Β΄

Παρουσίαση ? Ηχογράφηση: Το σκετς παρουσίασε η Ε΄2 τάξη στη λήξη του σχολικού έτους 2010 ? 2011 τον Ιούνιο του 2011. Οι μαθητές που πήρανε μέρος είναι:
Πρόεδρος:
Ραφαήλ Τσίγκρης
Δικαστής Α΄:
Σωτηρία Σχινά
Δικαστής Β΄:
Σοφία Δουργουνάκη
Δικαστής Γ΄:
Αιμιλία Χατζή
Δικαστής Δ΄:
Παρασκευή Τσίγκρη
Νευρικός κύριος:
Μάριος Τσούκαλας
Μάρτυρας:
Αγγελική Κουρελιά
Κυρία:
Δήμητρα Τασίνου
Αστυνομικός:
Γιώργος Στεντούμης
Επιβάτης Α΄:
Παναγιώτης Σκλαβούνος
Επιβάτης Β΄:
Γιάννης Τσογιάς

 

(Στη σκηνή βρίσκονται οι δικαστές,  ο νευρικός κύριος, η μάρτυρας, η κυρία που έκανε τη μήνυση και ένας αστυνομικός)

Πρόεδρος: Υπόθεσις μήνυσης Φανής Γελαδινού κατά Αντωνίου Παρλαπίπα. Να προσέλθει ο κατηγορούμενος Αντώνιος Παρλαπίπας!
Νευρικός
: Παρών κ. πρόεδρε.
Πρόεδρος
: Κάθισε στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Νευρικός
: Μάλιστα κ. πρόεδρε.
Πρόεδρος
: Να προσέλθει η μάρτυρας Κατίνα Κατσαπρόκου.
Αστυνομικός
: (Φωνάζει δυνατά): Κατίνα Κατσαπρόκου. (Φέρνει τη μάρτυρα).
Πρόεδρος
: Ησυχία στο ακροατήριο! (Χτυπά το κουδούνι) Έλα εσύ, εδώ, μάρτυς. Πώς λέγεσαι;
Μάρτυρας
: Μπαρδόν. Μου επιτρέπετε;
Πρόεδρος
: Τι μπαρδόν και ξεμπαρδόν χριστιανή μου; Τ? όνομά σου σε ρωτώ. Δεν έχεις όνομα;
Μάρτυρας
: Έχω.
Πρόεδρος
: Λέγε, λοιπόν, τι με κοιτάς;
Μάρτυρας
: Κατίνα.
Πρόεδρος
: Επίθετο.
Μάρτυρας
: Κατσαπρόκου.
Πρόεδρος
: Ωραία! Κατίνα κατσαπρόκου. Εγεννήθης;
Μάρτυρας
: Μπαρδόν;
Πρόεδρος
: Δε μου λες, πας να με νευριάσεις χριστιανή μου; Πού εγεννήθης;
Μάρτυρας
: Εν Πειραιά.
Πρόεδρος
: Επάγγελμα;
Μάρτυρας
: Του ποδός.
Δικαστής
Α΄: Τι θα πει του ποδός; Δεν έχεις ορισμένο επάγγελμα; Πώς ζεις;
Μάρτυρας
: Πώς ζω; Ουου! Είναι μεγάλη ιστορία, κυρία προεδρίνα. Θέλετε να σας την πω;
Δικαστής
Α΄: Όχι, όχι να μένει! Πόσων ετών είσαι;
Μάρτυρας
: (Κοιτά ηλίθια) Πόσο με κάνεις κυρία προεδρίνα.
Δικαστής Α΄:
Δε μου λες, ηλίθια είσαι ή παριστάνεις την ηλίθια;
Μάρτυρας
: Σαράντα δυο.
Δικαστής
Α΄: Ετών. Δε με ρωτήξατε;
Δικαστής
Α΄: Δεν μπορείς ν? απαντάς κατ? ευθείαν σ? αυτά που σε ρωτώ;
Μάρτυρας
: Μπορώ.
Δικαστής
Α΄: Γιατί δε μου απαντάς λοιπόν;
Μάρτυρας
: Εν πάση περιπτώσει.
Δικαστής
Α΄: (Νευριάζει περισσότερο) Αν εξακολουθήσεις έτσι, θα σε στείλω μέσα. Ακούς;
Μάρτυρας
: Ακούω!
Δικαστής
Α΄: Ορκίσου!
Μάρτυρας
: μα την Παναγία!
Νευρικός
: (Που σε όλο αυτό το διάστημα τρέμει από τα νεύρα του και κόβει ψιλά ? ψιλά κομματάκια μια εφημερίδα) Ε, θα τη δείρω, δεν αντέχω.
Δικαστής
Β΄: (Ξεσπά στο νευρικό κύριο) Σιωπή εσύ!
Νευρικός
: (Σηκώνεται) Μας έπρηξε, κυρία δικαστίνα!
Δικαστής
Β΄: Σου μίλησε κανείς εσένα;
Νευρικός
: Όχι, κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Β΄: Τότε γιατί μιλάς;
Νευρικός
: Με συγχωρείτε, κυρία δικαστίνα, αλλά?
Δικαστής
Β΄: Σουτ!
Νευρικός
: Επειδή η κυρία?
Δικαστής
Β΄: Σουτ!
Νευρικός
: Μα? δεν?
Δικαστής
Β΄: Σουτ!.. Πουτ. Κάτσε κάτω! (Κάθονται κάτω και ο νευρικός και η μάρτυρας)
Δικαστής
Γ΄: Σήκω πάνω συ, κάτσε κάτω συ! (Σηκώνεται ο νευρικός, κάθεται η μάρτυρας)
Δικαστής
Γ΄: (Έξω φρενών) Κάτσε κάτω συ, σήκω πάνω συ! (Σηκώνεται η μάρτυρας, κάθεται ο νευρικός)
Δικαστής
Γ΄: Ουφ! (Σκουπίζει με το μαντίλι το μέτωπό της. Στη μάρτυρα) Έλα δω! Πλησίασε. Ήσουν παρούσα στο επεισόδιο του κυρίου με την κυρία;
Μάρτυρας
: Μάλιστα!
Δικαστής
Γ΄: Λέγε λοιπόν, τι είδες;
Μάρτυρας
: Μπαρδόν, μου επιτρέπετε;
Δικαστής
Γ΄: Πάλι τα ίδια; Δεν ακούς τι σε ρωτώ;
Μάρτυρας: Ακούω.
Δικαστής
Γ΄: Γιατί δεν απαντάς;
Μάρτυρας
: Εν πάση περιπτώσει?
Δικαστής
Δ΄: Ουφ! Αφήσαμε τώρα το «μπαρδόν», και πιάσαμε το «εν πάση περιπτώσει».
Νευρικός
: (Γρυλλίζει) Θα τη δείρω, δεν αντέχω.
Δικαστής
Δ΄: (Προτείνοντας την κουδούνα) Σουτ!
Νευρικός
: Μα κυρία δικαστίνα? (Σηκώνεται)
Δικαστής
Δ΄: Σουτ!
Νευρικός
: Μας πέθανε!..
Δικαστής
Δ΄: Σουτ!
Νευρικός
: Μας? μας? μας?
Δικαστής
Δ΄: (Έξαλλος) Σουτ! Πουτ!.. Κάτσε κάτω!
Νευρικός
: Κυρία δικαστίνα?
Δικαστής
Δ΄: Κάτσε κάτω!
Νευρικός
: Ήθελα να?
Δικαστής
Δ΄: Κάτσε κάτω!
Νευρικός
: (Κάθεται λυσσώντας. Σκίζει την εφημερίδα)
Δικαστής Δ΄: Βρε, εσένα μιλώ. Τι σόι μάρτυς είσαι; Πού σε βρήκαν και σε κουβάλησαν εδώ;
Μάρτυρας
: Μπαρδόν;
Δικαστής
Δ΄: Σκασμός!
Μάρτυρας: Εν πάση περιπτώσει?
Δικαστής
Α΄: Βρε μίλα! Λέγε! Μας έσκασες! Τι γνωρίζεις για το επεισόδιο; Ήσουν παρούσα;
Μάρτυρας
: Ήμουν!
Δικαστής
Α΄: Τι αντελήφθης;
Μάρτυρας
: Να σας εξηγήσω, κυρία προεδρίνα. Οι άντρες είναι ανάποδα πράμματα. Καθ? ότι δεν έχουν κατανόησις.  Εμείς οι γυναίκες έχουμε κατανόησις. Εγώ είμαι παντρεμένη είκοσι χρόνια. Κι όμως τσακώνουμαι εφτά φορές την ημέρα με τον άντρα μου. Γιατί νομίζετε;
Δικαστής
Α΄: Βρε τι με νοιάζει εμένα ο άντρας σου;
Μάρτυρας
: Με νοιάζει όμως εμένα.
Νευρικός
: (Τινάζεται έξαλλα επάνω) Ε, θα τη δείρω, δεν αντέχω!
Δικαστής
Α΄: (Στο νευρικό) Σουτ!
Νευρικός
: Μα δεν την ακούτε τι λέει;
Δικαστής
Α΄: Σουτ!
Νευρικός
: Μας έπρηξε, κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Α΄: Σουτ!
Νευρικός
: Με συγχωρείτε κυρία δικαστίνα, είμαι λιγάκι νευρικός.
Δικαστής
Α΄: Να κρατάς τα νεύρα σου.
Νευρικός
: Θα προσπαθήσω, κυρία δικαστίνα, θα προσπαθήσω.
Δικαστής
Α΄: Ουφ! Πουφ! (Χτυπά τα χαρτιά του, τα μολύβια στην έδρα. Ύστερα στρέφεται στη μάρτυρα) Θα μιλήσεις εσύ ή θα σε στείλω κατ? ευθείαν μέσα;
Μάρτυρας
: Μα μ? αφήνεις να μιλήσω, κυρία δικαστίνα;
Δικαστής
Α΄: Ορίστε! Λέγε! Είδες αυτόν τον κύριο να δίνει χαστούκι στην κυρία;
Μάρτυρας
: Όχι!
Δικαστής
Α΄: Όχι;
Μάρτυρας
: Όχι!
Δικαστής
Α΄: Τότε γιατί ήλθες εδώ;
Μάρτυρας
: Ξέρω κι εγώ; Με φέρανε.
Δικαστής
Α΄: Σε φέρανε; Ποιος σ? έφερε;
Μάρτυρας
: Μπαρδόν;
Δικαστής
Α΄: (Έξαλλη) Άει στο καλό σου! Άντε φύγε μη σου πετάξω την κουδούνα στο κεφάλι. (Η μάρτυρας φεύγει)
Πρόεδρος: Βρε πού μπλέξαμε σήμερα! (Βγάζει το μαντίλι, σκουπίζει το μέτωπό του, ύστερα στρέφεται στην κυρία) Έλα εδώ, εσύ, μαντάμ.
Κυρία
: (Πλησιάζει στην έδρα)
Πρόεδρος: Για πες μου, πώς συνέβη το επεισόδιο; Σου ?δωσε ο κύριος χαστούκι;
Κυρία
: Μάλιστα.
Πρόεδρος
: Γιατί;
Κυρία
: Ούτε και γνωρίζω.
Πρόεδρος
: Είχατε προηγούμενα;
Κυρία
: Προηγούμενα, εγώ μ? αυτόν; Αστείο πράγμα! Ούτε τον ξέρω ούτε με ξέρει. Ούτε του μίλησα ούτε μου μίλησε. Ούτε τον κοίταξα ούτε με κοίταξε. Αντιλαμβάνεσθε πώς συνέβησαν τα πράγματα: Επήγαινα γω στην κουνιάδα μου, στου Βεΐκου, κύριε πρόεδρε. Εγώ κατοικώ Πλατεία Κολιάτσου. Καθόμουν, λοιπόν στο τραμ κι απέναντί μου, φάτσα με φάτσα, καθόταν αυτός ο παλαβός.
Νευρικός
: (Τινάζεται επάνω) Με λέει παλαβό.
Πρόεδρος
: Σιωπή εσύ!
Νευρικός
: Τι σιωπή, κύριε πρόεδρε; Βρίζει!
Πρόεδρος
: Σουτ!
Νευρικός
: Μα δεν ακούτε;
Πρόεδρος
: Σουτ! Κάτσε κάτω!
Νευρικός
: Με συγχωρείτε κύριε πρόεδρε.
Πρόεδρος
: Κάτσε κάτω.
Νευρικός
: Είμαι λιγάκι νευρικός?
Πρόεδρος
: Σουτ! Πουτ! Κάτσε κάτω!
Νευρικός
: (Κάθεται λυσσώντας) Ύπαγε οπίσω μου, σατανά!
Δικαστής
Β΄: (Στην κυρία) Ορίστε! Λέγε εσύ!
Κυρία: Λοιπόν, ήρθε ο εισπράκτωρ, μου ζήτησε το εισιτήριό μου, έβγαλα τα λεπτά μου, του τα έδωσα. Έκοψε το εισιτήριό μου, μου το έδωσε. Αντιλαμβάνεσθε. Ύστερα ήρθε ο επιθεωρητής. Μου ζήτησε το εισιτήριό μου, του το έδωσα. Το κοίταξε, το έκοψε λιγουλάκι, μου το έδωσε.
Δικαστής
Β΄: Λοιπόν;
Κυρία
: Ο κύριος μ? αγριοκοίταξε.
Δικαστής
Β΄: Γιατί;
Κυρία
: Ούτε και γνωρίζω.
Νευρικός
: (Τινάζεται επάνω) Να σας πω εγώ, κυρία δικαστίνα!
Δικαστής
Β΄: (Έξω φρενών) Φτου να πάρει η ευχή! Σε ρώτησε κανείς εσένα;
Νευρικός
: Όχι, κυρία δικαστίνα!
Δικαστής
Β΄: Τότε γιατί επεμβαίνεις;
Νευρικός
: Λέει πως δε γνωρίζει γιατί την αγριοκοίταξα. Και με νευριάζει!
Δικαστής
Β΄: Σουτ!
Νευρικός
: Με συγχωρείτε κυρία δικαστίνα. Είμαι λιγάκι νευρικός.
Δικαστής Β΄
: Αν είσαι νευρικός, σε στέλνω μέσα και σου περνούν τα νεύρα σου. Σου το λέω για τελευταία φορά. Ακούς;
Νευρικός
: Μάλιστα, κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Β΄: Θέλεις να πας μέσα;
Νευρικός
: Όχι, κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Β΄: Κλείσ? το, λοιπόν!
Νευρικός
: Το ?κλεισα, κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Β΄: Κάτσε κάτω!
Νευρικός
: Κάθομαι κυρία δικαστίνα. (Κάθεται) Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου!
Δικαστής
Γ΄: (Στην κυρία) Εξακολούθει εσύ!
Κυρία
: Και ξαφνικά, που λέτε, χωρίς κανένα λόγο, χωρίς καμιά αιτία, μου δίνει ο κύριος ένα χαστούκι. Αντιλαμβάνεσθε. Χαστούκι εμένα! Που ο ίδιος ο σύζυγός μου, δεν τόλμησε ποτέ να μου απλώσει χέρι! Χέρι; Τι λέω; Τρελή είμαι, κυρία δικαστίνα; Μια φορά που ετόλμησε να μου πει μια κουβέντα, έτρεξα στους δικηγόρους για τα διαζύγια κι ο καημένος ο Βασίλης, έπεσε στα πόδια μου. Φανίτσα και Φανίτσα και φως μου και φανάρι μου! Αντιλαμβάνεσθε! Χαστούκι εμένα! Που ο σύζυγός μου, ο καημένος ο Βασίλης μ? έχει μη στάξει και μη βρέξει! Ρωτήστε παρακαλώ, κυρία δικαστίνα, Πλατεία Κολιάτσου. Φανή Γελαδινού, του μηχανικού. Θα έχετε ακουστά.
Δικαστής
Γ΄: Καλά καλά, κυριά Κολιάτσα?
Κυρία
: Γελαδινού, παρακαλώ.
Δικαστής
Γ΄: Τέλος πάντων!
Κυρία
: Απαιτώ αυτός ο αναιδέστατος (δείχνει το νευρικό) να κρεμαστεί στην πλατεία του Συντάγματος.
Νευρικός
: Να, ορίστε! Μας ορίζει και πλατεία!
Δικαστής
Γ΄: Πάλι τα ίδια;
Νευρικός
: Μα δεν ακούτε τι λέει; Για ένα χαστούκι να κρεμαστώ στην πλατεία του Συντάγματος.
Κυρία
: Και λίγο σου είναι!
Νευρικός
: (Προχωρεί απειλητικός) Κι άλλο χαστούκι σου μυρίζεται.
Δικαστής
Γ΄: Εεεε, τι κάνεις εκεί; Πού πας;
Νευρικός
: Με συγχωρείτε, κυρία δικαστίνα, είμαι λιγάκι νευρικός.
Δικαστής
Γ΄: Θα σε κανονίσω εγώ.
Νευρικός
: Εμένα θα κανονίσεις;
Δικαστής
Γ΄: Σουτ!
Νευρικός
: Μα λέτε ότι?
Δικαστής
Γ΄: Σουτ! Κάτσε κάτω!
Νευρικός
: (Κάθεται λυσσώντας) Ε, δε μου γλιτώνει. Θα την αρπάξει κι αυτή!
Δικαστής
Γ΄: Τι μουρμουρίζεις;
Νευρικός
: Τίποτα κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Γ΄: Σουτ!
Νευρικός
: (Γρυλλίζει) Ύπαγε οπίσω μου!..
Δικαστής
Γ΄: (Στην κυρία) Πήγαινε, κυρία Κολιάτσα.
Κυρία
: Γελαδινού, παρακαλώ.
Δικαστής
Γ΄: (Έξω φρενών) Τέλος πάντων, άσε μας ήσυχους. Άντε στο καλό σου. (Η κυρία φεύγει)
Δικαστής Δ΄: (Στο νευρικό) Έλα δω, εσύ!
Νευρικός
: (Πλησιάζει στην έδρα)
Δικαστής
Δ΄: Έδωσες, πράγματι, χαστούκι;
Νευρικός
: Μάλιστα κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Δ΄: Γιατί;
Νευρικός
: Ήταν ανάγκη, κυρία δικαστίνα!..
Δικαστής
Δ΄: Ανάγκη το χαστούκι;
Νευρικός
: Υψίστη ανάγκη!
Δικαστής
Δ΄: Την ξέρεις την κυρία;
Νευρικός
: Όχι κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Δ΄: Ώστε ομολογείς;
Νευρικός
: Μάλιστα, κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Δ΄: Την έχεις δει άλλη φορά;
Νευρικός
: Όχι κυρία δικαστίνα.
Δικαστής
Δ΄: Τότε λοιπόν; Πώς σου ήρθε να δώσεις ένα χαστούκι σε μια κυρία, που ούτε την ξέρεις ούτε την είχες δει άλλη φορά;
Νευρικός
: Μα χρειαζόταν να μου τη συστήσουν για να της δώσω το χαστούκι;
Δικαστής
Δ΄: Σουτ!
Νευρικός
: Μα με ρωτάτε, αν?
Δικαστής
Δ΄: Σουτ!
Νευρικός
: (Μιλάει μόνος του) Ε, θ? αρπαχτούμε, δε γλιτώνει?
Δικαστής
Δ΄: Σουτ!
Νευρικός
: Με συγχωρείτε, κυρία δικαστίνα, είμαι λιγάκι νευρικός.
Πρόεδρος
: Ωραία δικαιολογία. Σπουδαία δικαιολογία. Επειδή ο κύριος είναι νευρικός, χαστουκίζει τις κυρίες μέσα στα τραμ. Ομολογώ πως είμαι κατάπληκτος.
Νευρικός
: Κι εγώ, κύριε πρόεδρε.
Πρόεδρος
: Σουτ!
Νευρικός
: Συγγνώμη, κύριε πρόεδρε.
Πρόεδρος
: Λέγε λοιπόν.
Νευρικός
: Μα μου λέτε «σουτ»! (Πολύ εκνευρισμένος) Μόλις ανοίξω το στόμα μου να μιλήσω σούουουτ! Πού θα πάει αυτή η ιστορία;
Πρόεδρος
: Λέγε, πώς έγινε το επεισόδιο.
Νευρικός
: Μάλιστα κύριε πρόεδρε. (Αναπνέει βαθειά, σκουπίζεται με το μαντίλι) Είμαστε μέσα στο τραμ. Εγώ εδώ, αυτή εκεί. Καθόμουν απέναντί της, καθόταν απέναντί μου. Ακούστε τώρα: Έρχεται ο εισπράκτωρ, της ζητά το εισιτήριο. Ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσαντάκι, βγάζει τα λεπτά, κλείνει το μικρό τσαντάκι, ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα, δίνει τα λεπτά της στον εισπράκτορα.
Πρόεδρος
: (Αρχίζει να νευριάζει) Λοιπόν;
Επιβάτης
Α΄: Ο κύριος έχει δίκιο κ. πρόεδρε.
Επιβάτης
Β΄: Και τι δίκιο, βουνό κ. πρόεδρε.
Πρόεδρος
: Σιωπή. Ποιος σας έδωσε το λόγο να μιλήσετε εσείς; Ποιοι είστε;
Επιβάτης
Α΄: Βάγκος Καραμπουρνέλης, χασάπης στη Βαρβάκειο, συνεπιβάτης στο τραμ και φίλος του Αντωνάκη μας από δω.
Επιβάτης
Β΄: Κι εγώ Μήτσος Κουκουρίκος, έμπορος λαχανικών στη λαχαναγορά του Ρέντη. Ήμουν κι εγώ μέσα στο τραμ και τα είδα όλα κύριε πρόεδρε.
Πρόεδρος
: Για λέγε εσύ Καραμπουρνάζη.
Επιβάτης
Α΄: Καραμπουρνέλης κ. πρόεδρε.
Πρόεδρος
: Τέλος πάντων, για λέγε τι είδες.
Επιβάτης
Α΄: Δίνει ο εισπράκτορας στη μανταμίτσα το εισιτήριο. Αυτή, ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσαντάκι, βάζει μέσα το εισιτήριο, κλείνει το μικρό τσαντάκι, ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα?
Πρόεδρος
:( Σκάει , χαλαρώνει το κολάρο του) Ουφ! Πάλι τα ίδια;
Επιβάτης
Β΄: Της δίνει ο εισπράκτορας τα ρέστα. Ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσαντάκι, βάζει μέσα τα ρέστα, κλείνει το μικρό τσαντάκι, ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα?
Πρόεδρος
: (Αναπηδά στην καρέκλα του, αφού λύνει κι εκείνος τη γραβάτα του) Ουφ!
Νευρικός
: Είσθε νευρικός, κύριε πρόεδρε;
Πρόεδρος
: Προχώρει εσύ!
Νευρικός
: Όχι, παρακαλώ είσθε;
Πρόεδρος
: (Έξω φρενών) Δε σε νοιάζει τι είμαι!
Νευρικός
: Μα έχει σημασία?
Πρόεδρος
: (Χτυπάτα χαρτιά του έξαλλος) Όχι, δεν είμαι νευρικός! αλλά κι αν ήμουν, δε θα έφτανα ποτέ στο σημείο να χαστουκίσω μια κυρία μέσ? στο τραμ. Ε, λέγε, λοιπόν. Τελείωνε που μ? ετελείωσες.
Νευρικός
:  Ησύχασε, που λέτε, η κυρία για δυο δευτερόλεπτα. Ησύχασα κι εγώ. Μαύρη ησυχία, δηλαδή. Γιατί άκουγα το κρικ-κρικ, κρακ-κρακ, που έκαναν η τσάντα και το τσαντάκι και πήγαινα να πεθάνω. Σε λίγο όμως, νάτος, έρχεται ο επιθεωρητής και της ζητά το εισιτήριο. Ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα, ανοίγει το μικρό τσαντάκι, δίνει το εισιτήριο, κλείνει το μικρό τσαντάκι, ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα. ( Ο πρόεδρος ακούοντας χτυπά το κεφάλι με τις γροθιές του) Της επιστρέφει ο επιθεωρητής το εισιτήριο. (Βγάζοντας το σακάκι του) Ανοίγει τη μεγάλη τσάντα, βγάζει το μικρό τσαντάκι, κλείνει τη μεγάλη τσάντα. (Ο πρόεδρος σε απόγνωση βγάζει κι εκείνος το σακάκι του)? ανοίγει το μικρό τσαντάκι.
Πρόεδρος
: Στοπ! Φτάσε στο χαστούκι! Θέλω ν? ακούσω για το χαστούκι.
Νευρικός
: Νάτο! Έρχεται, κύριε πρόεδρε. Στο δρόμο είμαι. Βάζει μέσα το εισιτήριο, κλείνει το μικρό τσαντάκι?
Πρόεδρος
: Σώνει!
Νευρικός
: Ανοίγει τη μεγάλη τσάντα?
Πρόεδρος
: Φτάνει!
Νευρικός
: Βάζει μέσα το μικρό τσαντάκι?
Πρόεδρος
: (Δαγκώνει το κουδούνι) Πάψε σου είπα!..
Νευρικός
: Κλείνει τη μεγάλη τσάντα?
Όλοι οι δικαστές μαζί
: Καλά της έκανες! Αθώος! Αθώος!
(Ο πρόεδρος σε κατάσταση αλλοφροσύνης, με τα μαλλιά του όρθια, δίνει το χέρι στο νευρικό κύριο συγχαίροντάς τον, ενώ το κοινό χειροκροτεί)

ΑΥΛΑΙΑ

Δευτέρα, 21 Νοέμβριος 2011 13:31

Ο Κλεισθένης θεμελιώνει τη δημοκρατία

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Κεφάλαιο 14ο: "Ο Κλεισθένης θεμελιώνει τη δημοκρατία"

Κύρια σημεία του μαθήματος:

1. Ο Κλεισθένης επιστρέφει στην Αθήνα. Αναλαμβάνει την εξουσία και κάνει μεγάλες αλλαγές.

2. Χωρίζει τους Αθηναίους σε 10 φυλές. Έχουν όλοι ίσα δικαιώματα. Από κάθε φυλή εκλέγεται ένας στρατηγός και 50 βουλευτές.

3. Δημιουργεί τη βουλή των πεντακοσίων, η οποία προετοιμάζει τα θέματα που συζητά η εκκλησία του δήμου. Στην εκκλησία του δήμου παίρνουν μέρος όλοι οι Αθηναίοι πολίτες και μπορούν να πουν ελεύθερα τη γνώμη τους.

4. Ο Κλεισθένης ονομάστηκε θεμελιωτής της δημοκρατίας.

ΑΣΚΗΣΗ: Κάντε κλικ εδώ για να λύσετε το σταυρόλεξο.

Παρασκευή, 18 Νοέμβριος 2011 15:08

Ο βασιλιάς και τ' αηδόνι

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ Τ? ΑΗΔΟΝΙ

Ένα παραμύθι της Ζωής Βαλάση

Διασκευή : Δρομπόνης Σωτήριος

Κάντε κλικ εδώ για ν' ακούσετε το παραμύθι.

Αφηγητής:

Θα σας πω μια ιστορία
πέρα ως πέρα αληθινή
λυπημένη, μα κι αστεία
και πολύ διδαχτική.

Σε παραμυθένιους τόπους,
την πολύ παλιά εποχή,
τα πουλιά με τους ανθρώπους
ζούσαν όμορφα μαζί.

Κι όλα πήγαιναν ωραία,
κι όλα πήγαιναν καλά,
ώσπου κάνανε αφέντη
έναν κουτοβασιλιά!

Αφηγητής: Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας βασιλιάς. Ήταν ένας κανονικός βασιλιάς, με μια πολύτιμη κορόνα στο κεφάλι, κι είχε, σαν όλους τους κανονικούς βασιλιάδες, ένα ολόχρυσο αμάξι, έναν παραμυθένιο πύργο και πολλούς φρουρούς που κάνανε βόλτες στις επάλξεις.
Στη χώρα του, έξω από τους φρουρούς, δε ζούσαν άλλοι άνθρωποι. Υπήκοοι ήτανε τα πουλιά. Ήταν η χώρα των πουλιών.
Ένα βραδάκι, ο βασιλιάς, άκουσε από τον κήπο ένα αηδόνι να τραγουδάει. (Ηχ. αρχείο: Αηδόνι) Ήταν το πιο μαγευτικό τραγούδι που είχε ποτέ του ακούσει! Αμέσως έδωσε διαταγή στο πουλάκι να παρουσιαστεί μπροστά του.
Βασιλιάς
: Τι πουλί είσαι εσύ;
Αηδόνι: Είμαι ένα μικρό αηδόνι.
Βασιλιάς
:
Είσαι ένα κανονικό αηδόνι;
Αηδόνι
: Ναι, βέβαια.
Βασιλιάς
: Δεν είσαι μαγικό;
Αηδόνι
: Όχι, καθόλου. Είμαι ένα συνηθισμένο, κανονικό αηδόνι.
Βασιλιάς
: Και πώς τραγουδάς τόσο ωραία;
Αηδόνι
: Όλα εμείς τ? αηδόνια έτσι τραγουδάμε, βασιλιά μου.
Αφηγητής
: Ο βασιλιάς πήρε το βασιλικό του ύφος και πρόσταξε το πουλάκι:
Βασιλιάς
: Πήγαινε να μάθεις σ? όλα τα πουλιά αυτό το τραγούδι! Σε μια βδομάδα όλοι να το ξέρουν! Θα τους καλέσω να τους ακούσω!
Αηδόνι: Μα, βασιλιά μου, όλα τα πουλιά δεν μπορούν να πουν αυτό το τραγούδι! Το κάθε πουλάκι ξέρει το δικό του.
Βασιλιάς
: Όλα τα πουλιά είναι υπήκοοί μου κι όλοι οι υπήκοοί μου πρέπει να τραγουδούν το ίδιο τραγούδι. Φύγε τώρα, μη φωνάξω τους φρουρούς να σε κλείσουν στο κλουβί!
Αφηγητής
: Το αηδονάκι δεν ήθελε να πάει φυλακή. Γι? αυτό κι έτρεξε να βρει τ? άλλα πουλιά, να τους μάθει το αγαπημένο τραγούδι του βασιλιά τους! Ύστερα από μια βδομάδα, ο βασιλιάς κάλεσε όλα τα πουλιά να παρουσιαστούν μπροστά του. Πήρε ξανά το βασιλικό του ύφος και είπε:
Βασιλιάς
: Ένα πουλί από κάθε είδος θα μου τραγουδήσει το τραγούδι που σας έμαθε το αηδόνι. Θέλω όλα τα πουλιά να τραγουδάτε σαν κι αυτό.
Αφηγητής
: Πρώτα κάλεσε τα πουλιά που ζούσαν κοντά στον πύργο και την πόλη. Πλησίασε το καλύτερο καναρίνι που ήταν και ο αρχηγός των καναρινιών κι άρχισε να τραγουδάει. (Ηχ. αρχείο: Καναρίνι) Όμως τραγούδησε τον αγαπημένο σκοπό του βασιλιά με πολύ ψιλή φωνή. Έτσι είναι, βλέπετε, τα καναρίνια. Ο βασιλιάς δυσαρεστήθηκε και πρόσταξε τους φρουρούς να βάλουν στη φυλακή όλα τα καναρίνια.
Αφηγητής
: Κατόπιν κάλεσε τους κορυδαλλούς. Ο αρχηγός κορυδαλλός είπε το αγαπημένο τραγούδι του βασιλιά με πάρα πολλά νάζια και τσακίσματα (Ηχ. αρχείο: Κορυδαλλός). Ο βασιλιάς δεν ευχαριστήθηκε καθόλου κι οι φρουροί  βάλανε όλους τους κορυδαλλούς στη φυλακή.  Μετά τους κορυδαλλούς ήρθε το χελιδόνι. (Ηχ. αρχείο: Χελιδόνι) Δυστυχώς, το καημένο το χελιδόνι ήτανε πολύ φάλτσο. Έτσι, βρέθηκαν και τα χελιδόνια στα κλουβιά.
Αφηγητής
: Ακολούθησε η καρδερίνα, η δεκαοχτούρα, η σταχτοσουσουράδα, ο κότσυφας, ο σπουργίτης και η καρακάξα (Ηχ. αρχείο: Καρδερίνα, Δεκαοχτούρα, Σταχτοσουσουράδα, Κότσυφας, Δεντροσπουργίτης, Καρακάξα).
Ο βασιλιάς άρχισε ν? απογοητεύεται. Στη συνέχεια κάλεσε τα πουλιά που ζουν στους αγρούς και τα δάση κι άρχισε ξανά την ακρόαση.
Η γερακίνα, ο κοκκινολαίμης, η τσίχλα, φλώρος, ο μαυροτσιροβάκος, (Ηχ. αρχείο: Γερακίνα, Κοκκινολαίμης, Τσίχλα, Φλώρος, Μαυροτσιροβάκος,).
Αφηγητής
: Κανένα από τα πουλάκια που τραγούδησαν μέχρι τώρα δεν μπορούσε να τραγουδήσει όπως το αηδόνι. Η καρδερίνα τραγούδησε σιγανά, ο κούκος παλαβά, το κοράκι θλιβερά, η κουκουβάγια αργά, γιατί νύσταζε, η δεκαοχτούρα αντί για τραγούδι, έλεγε συνέχεια δεκαοχτώ?
Η υπομονή του βασιλιά είχε σχεδόν εξαντληθεί. Έκανε λοιπόν μια τελευταία προσπάθεια και κάλεσε και τα πουλιά που ζουν στο νερό. Πίστευε ότι αυτά, επειδή περνούν όλη την ημέρα τους κοντά στο νερό, θα ?χουν καλύτερη φωνή γιατί κάνουν συνεχώς? γαργάρες.
Ήρθαν ο λευκοτσικνιάς, ο σταχτοτσικνιάς, ο πελαργός, ο κύκνος και τελευταία η τσιχλοποταμίδα (Ηχ. αρχείο: Λευκοτσικνιάς, Σταχτοτσικνιάς, Πελαργός, Κύκνος, Τσιχλοποταμίδα).

Αφηγητής: Έκανε λάθος ο βασιλιάς. Τα πουλιά που ζουν κοντά στο νερό δεν είχαν καθόλου φωνή για τραγούδι κι ήταν χειρότερα απ? τα προηγούμενα.
Βασιλιάς
: Ουφ! Δεν αντέχω άλλο! Όλα τα πουλιά που τραγούδησαν να μπουν γρήγορα στη φυλακή και να ?ρθουν μόνο τ? αηδόνια.
Αφηγητής
: Τότε ήρθαν όλα τ? αηδόνια. Στάθηκαν στα κλαδιά του κήπου, τριγύρω από τον πύργο, απέναντι απ? τα παράθυρα του βασιλιά κι άρχισαν να τραγουδάνε πολύ ωραία και πάρα πολύ δυνατά. (Ηχ. αρχείο: Αηδόνι)
Αφηγητής: Το τραγούδι έφτανε ίσαμε τα υπόγεια κι ίσαμε τις ταράτσες. Τα πουλιά, μεσ? από τα κλουβιά, άρχισαν κι αυτά να λένε το ίδιο τραγούδι μαζί με τ? αηδόνια! Με την ψιλή τους φωνή τα καναρίνια, με τα νάζια τους οι κορυδαλλοί, με τα φάλτσα τους τα χελιδόνια, έκαναν κου κου κου κι κούκοι, κρα κρα κρα οι κόρακες, κουκουβάου βάου βάου οι κουκουβάγιες, και γινόταν τέτοιος θόρυβος, τόσος σαματάς, τέτοιο κακό και τόση φασαρία, που έπεσαν οι φρουροί από τις επάλξεις, σπάσανε τα κάγκελα των φυλακών, γκρεμίστηκε ο πύργος, τρελάθηκε ο βασιλιάς κι έφυγε τρέχοντας, κρατώντας την κορόνα του, μην του πέσει απ? το κεφάλι!

Αφηγητής : Από τότε τα πουλιά είναι πολύ ευτυχισμένα. Το καθένα ζει όπου θέλει, ελεύθερο, μακριά από κλουβιά και φυλακές. Αυτό άλλωστε είναι και το φυσικό του. Έτσι χαίρεται πραγματικά τη ζωή του κι όλη μέρα τραγουδάει με την ψυχή του όποιο τραγούδι θέλει μ? όποια φωνή μπορεί.

Παρασκευή, 18 Νοέμβριος 2011 10:47

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
(Θεατρικό σκετς)

Κείμενα: Γιάννης Τζίκας
Διασκευή: Δρομπόνης Σωτήριος

ΠΡΟΣΩΠΑ:
ΦΟΙΤΗΤΕΣ: 8 ΑΓΟΡΙΑ: Κίμωνας, Διομήδης, Νικήτας, Νικόλας, Στέλιος, Γιάννης, Γεράσιμος, Νικηφόρος. 7 ΚΟΡΙΤΣΙΑ: Κατερίνα, Δήμητρα, Ελευθερία, Άννα, Ισμήνη, Μαρία, Αναστασία.

(Οι Φοιτητές στο δρόμο κολλάνε αφίσες με συνθήματα κατά της Χούντας και συζητούν έντονα για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα εξ αιτίας του δικτατορικού καθεστώτος.)

Κίμωνας: Διομήδη ? Διομήδη που είσαι βρε θηρίο; Σε ψάχνω μέρες τώρα. Και συ στον αγώνα ε;
Διομήδης:
Γεια σου Κίμωνα. Μέρες που είναι τι θέλεις να κάνω; Δεν είναι ώρα τώρα να τρέχουμε στα καφενεία και στα στέκια μας για χουζούρι και παχιά λόγια. Τώρα είναι η ώρα του αγώνα.
Κίμωνας:
Έτσι είναι Διομήδη. Πρέπει όλοι μας να βοηθήσουμε. Εφτά χρόνια τώρα ο Παπαδόπουλος μας έχει δέσει χειροπόδαρα. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα. Πολλές εφημερίδες έκλεισαν, υπάρχει παντού λογοκρισία, χιλιάδες δημοκράτες εξορίστηκαν.
Νικήτας:
Η αστυνομία σουλατσάρει πέρα δώθε και με την παραμικρή υποψία σε μπουζουριάζει στην ψειρού κι άιντε να βγεις ύστερα. Προχθές συζητούσαν τρεις εργάτες κι επειδή ένας φώναξε: «Δεν αντέχουμε άλλο. Θα διαμαρτυρηθούμε! », τον έπιασαν δυο αστυνομικοί που βρίσκονταν πιο πέρα και τον πήγανε στο τμήμα για ανάκριση. Είδε κι έπαθε ο χριστιανός να γλιτώσει από τα χέρια τους.
Κατερίνα:
Σήμερα ήρθαν στο πολυτεχνείο αγρότες από τα Μέγαρα και διαμαρτύ-ρονταν για τη Χούντα. Έχουν κλείσει με τα τρακτέρ την εθνική οδό στον κόμβο των Μεγάρων και διαδηλώνουν με μαύρες σημαίες.
Νικόλας:
Η Χούντα τους απαλλοτρίωσε πολλά χωράφια και με μπουλντόζες τους ξερίζωσε όλες τις ελιές στην περιοχή της Πάχης, δίπλα από το αεροδρόμιο, για γίνει εκεί, λέει, εργοστάσιο αλουμίνας.
Στέλιος:
Απαλλοτριώθηκαν και περιοχές στην Ελευσίνα, το Σκαραμαγκά, τα Σπάτα και το Μενίδι. Κι ο λαός εξαγριώθηκε και ξεσηκώθηκε.
Δήμητρα:
Πέρα από όλα τα άλλα δεινά, η χούντα επέβαλλε λογοκρισία και στη μουσική, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Πάνω από 800 βιβλία Ελλήνων και ξένων συγγραφέων θεωρήθηκαν «επικίνδυνα» και αποσύρθηκαν από τις προθήκες των βιβλιοπωλείων ή καταστράφηκαν.
Γιάννης:
Στο Εθνικό θέατρο δόθηκε κατάλογος με έργα τα οποία επιτρέπεται να ανεβάσουν, ενώ απαγορεύτηκε η συμμετοχή του Αλέξη Μινωτή και της  Κατίνας Παξινού.
Ελευθερία:
Όσο για τη μουσική, είναι απίστευτα μεγάλος ο αριθμός τραγουδιών που κόπηκαν στη λογοκρισία ή αναγκάστηκαν οι συντελεστές τους να παραλλάξουν τους στίχους για να περάσουν τον έλεγχο. Απαγορεύτηκαν τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Άλλοι δημιουργοί και καλλιτέχνες αναγκάστηκαν να φύγουν στο εξωτερικό ως μοναδική λύση φυσικής επιβίωσης.
Διομήδης:
Δεν μπορεί να είσαι σίγουρος για τίποτε σήμερα. Σήμερα είσαι εδώ κι αύριο μπορεί να βρεθείς σε καμία φυλακή ή σε κανένα ξερονήσι, εξορία.
Κίμωνας:
Τι γίνεται στη σχολή σας;
Αναστασία: Όλοι είναι στο πόδι. Συνθήματα, φωνές, πανό, μεγάλη αναταραχή σου λέω! Όλοι διαδηλώνουν την αντίθεσή τους στη Χούντα.
Άννα:
Τα ίδια και στη δική μας σχολή, τη Νομική. Εμείς ήδη κάναμε κατάληψη και δεν αφήνουμε κανέναν να περάσει μέσα. Πολλοί ανέβηκαν στην ταράτσα του κτηρίου. Φωνάζουν συνθήματα κατά της Χούντας και τραγουδούν τραγούδια του αγώνα.
Γεράσιμος:
Εμείς, αυτήν την ώρα που μιλάμε, αποφασίζουμε για κατάληψη της σχολής. Είναι σίγουρο ότι θα το κάνουμε. Ήδη όλες οι σχολές είναι σε αναβρασμό και η μία μετά την άλλη καταλαμβάνονται απ? τους φοιτητές. Η οργή φούντωσε, ο αγώνας θα είναι σκληρός αλλά ωραίος. Αγωνιζόμαστε για τη Δημοκρατία. Η δικτατορία πρέπει να φύγει.
(Μπαίνει στη σκηνή η Ισμήνη αναστατωμένη)

Ισμήνη:
Κίμωνα, Διομήδη, παιδιά?
Κίμωνας:
Τι είναι Ισμήνη, γιατί είσαι έτσι αλαφιασμένη;
Ισμήνη:
Τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Οι δικτάτορες έβγαλαν τα Τανκ στους δρόμους για να μας φοβίσουν. Παντού, σ? όλους τους δρόμους, αστυνομία και στρατός έχουν στήσει μπλόκα. Εγώ με χίλιες δυσκολίες τα πέρασα κι ήρθα μέχρι εδώ.
Διομήδης:
Και τι θες εσύ, βρε Ισμήνη, κορίτσι πράμα και ανακατεύεσαι μ? αυτά. Αυτές είναι δουλειές για άνδρες.
Ισμήνη:
Τι είναι αυτά που ακούω από σένα Διομήδη; Είναι λόγια αυτά ν? ακούγονται απ? το στόμα ενός αγωνιστή της Δημοκρατίας; Στην δημοκρατία αγαπητοί μου όλοι πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα. Τι θα πει άνδρας και γυναίκα; Οι γυναίκες σε πληροφορώ κρύβουν πολύ μεγάλη δύναμη μέσα τους και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ίσα με τους άνδρες.
Διομήδης:
Καλά βρε Ισμήνη. Μη θυμώνεις. Σε πειράζω. Όλοι μαζί μια γροθιά να ρίξουμε τη Χούντα. Εμπρός τώρα πες μας τι άλλο είδες, τι γίνεται στο κέντρο  της Αθήνας;
Ισμήνη:
Όλοι ξεσηκώθηκαν. Χιλιάδες διαδηλώνουν στους κεντρικούς δρόμους. Οι φοιτητές άφησαν τις σχολές τους και με συνθήματα και τραγούδια κατευθύνονται στο Πολυτεχνείο.
Μαρία:
Ήρθε η ώρα της τελικής αναμέτρησης! Εμπρός λοιπόν τι καθόμαστε! Πάμε για το Πολυτεχνείο. Εκεί θα δώσουμε τον αγώνα όλοι μαζί, ενωμένοι να πέσει η δικτατορία και να λάμψει η Δημοκρατία.
Νικηφόρος:
Έλληνες πολίτες ? Δημοκράτες Έλληνες. Σας καλούμε στον αγώνα για τη Δημοκρατία. Αγωνιστείτε να πέσει η Χούντα? να πέσει η δικτατορία του Παπαδόπουλου ? Βγείτε στους δρόμους και τις πλατείες. Δώστε το παρόν στον αγώνα για τη Δημοκρατία.
Όλοι μαζί: ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ, ΨΩΜΙ ? ΠΑΙΔΕΙΑ ? ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

(Κατεβαίνουν όλοι από τη σκηνή και πιασμένοι χέρι ? χέρι, τραγουδούν μαζί με τη χορωδία το τραγούδι: «Πάλης ξεκίνημα»)

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες,
οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι νεκροί. (δις)
Όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι,
λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί.  (δις)

ΤΕΛΟΣ

(Ακολουθεί το χρονικό των τριών ημερών με αφήγηση,
slides, ποιήματα και τραγούδια)

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

«Εδώ πολυτεχνείο. Σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Εμείς οι ελεύθεροι Έλληνες φοιτητές, που για 3η σήμερα μέρα εξακολουθούμε τον αγώνα μας, δηλώνουμε ότι είμαστε άοπλοι απέναντι στα τανκς. Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο?»
Παρασκευή 16 Νοέμβρη

Μαζεύεται πολύς κόσμος από το πρωί έξω από το Πολυτεχνείο για να συμπαρασταθεί στους φοιτητές που βρίσκονται τρία μερόνυχτα μέσα στη σχολή. Μετά το μεσημέρι διακόπτεται η κυκλοφορία και ο χώρος μέσα κι έξω θυμίζει εορταστική εκδήλωση. Ακούγονται συνθήματα: «ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ? ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ? ΨΩΜΙ ? ΠΑΙΔΕΙΑ ? ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ? ΛΑΕ ΠΟΛΕΜΑ ? ΣΟΥ ΠΙΝΟΥΝΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ? ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ? ΕΡΓΑΤΕΣ ? ΑΓΡΟΤΕΣ ? ΦΟΙΤΗΤΕΣ». Στους 1050
χιλιοκύκλους στο ραδιόφωνο, ακούγεται μια φωνή νέου παιδιού, που μεταδίδει μηνύματα αισιοδοξίας. Βράδυ  Παρασκευής 16 Νοέμβρη
Πάνω από 20 χιλιάδες έχουν μαζευτεί μέσα κι έξω από το Πολυτεχνείο.
Ώρα 08:00΄ μ.μ.:
Η αστυνομία επιτίθεται με δακρυγόνα για να διαλύσει το πλήθος.
Ώρα 09:00΄ μ.μ.:
Σκοτώθηκε ένα νέο αγόρι αγνώστων στοιχείων.
Ώρα 10:00΄ μ.μ.:
Δεύτερος νεκρός χάμω στην άσφαλτο. Κανένα στοιχείο γι? αυτόν.
Ώρα 10:20΄ μ.μ.:
Ένα παιδί λιγνό, ξανθό, αμούστακο, τρέχει. Το κυνηγούν δυο. Στρίβει στη γωνία και χώνεται στην ανοιχτή πόρτα μιας πολυκατοικίας. Οι σκιές το κυνηγούν από πίσω. Το φτάνουν. Το παιδί χτυπάει τις πόρτες. Κανείς όμως δεν ανοίγει. Έτσι οι σκιές σκεπάζουν το παιδί. Ετών 17. Επάγγελμα ανειδίκευτος εργάτης.
Ώρα 11:00΄ μ.μ.:
Ο ραδιοφωνικός σταθμός των φοιτητών εκπέμπει σήμα κινδύνου. «Χρειαζόμαστε φάρμακα, χρειαζόμαστε γιατρούς, ο αέρας βαραίνει, πνιγόμαστε, έχουμε ανάγκη από οξυγόνο, είμαστε χιλιάδες?»
Ώρα 12:00΄ μ.μ.:
Ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους.
Ώρα 12:15΄ π.μ.:
Ακούγεται η φωνή του παιδιού στο ραδιόφωνο: «Ευχαριστούμε για τα φάρμακα, για τις μάσκες, λάβαμε εκατό, χρειαζόμαστε κι άλλες, είμαστε χιλιάδες?».
Ώρα 01:00΄ π.μ.:
Έρχεται η είδηση: «Τα τανκς προχωράνε μέσα στη νύχτα και πάνε στο χώρο συγκέντρωσης των φοιτητών». Εμφανίζονται λοιπόν τα τανκς. Ένα, τρία, πέντε, αμέτρητα. Οι άνθρωποι τρέχουν στις πόρτες των σπιτιών.
Ώρα 01:20΄ π.μ.:
Τα παιδιά τραγουδάνε?, λένε τον εθνικό ύμνο:

«Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή
σε γνωρίζω από την όψη
που με βια μετράει τη γη.

Απ? τα κόκκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
χαίρε ω χαίρε λευτεριά»

Ώρα 01:25΄ π.μ.: Τα τανκς έξω από το Πολυτεχνείο. Είναι αναποφάσιστα. Στο μεγάφωνο μέσα ακούγεται συνέχεια η φράση: «Δε θα χτυπήσουν, είμαστε αδέρφια».
Ώρα 02:00΄ π.μ.:
Τα πολυβόλα γεμίζουν μέσα σε δυο λεπτά. Στρέφουν αργά τα κανόνια τους επάνω στα πρόσωπα των νέων παιδιών. Οι προβολείς χτυπάνε στα παράθυρα.
Ώρα 03:00΄ π.μ.:
Τρία τανκς ορμάνε μαζί. Το πρώτο που φαίνεται πιο μεγάλο, ρίχνει τη μεγάλη πόρτα με τα κάγκελα. Οι άνθρωποι αραιώνουν. Τα παιδιά τραγουδάνε τον Εθνικό Ύμνο. Η πόρτα πέφτοντας πλακώνει όσους ήταν κρεμασμένοι πάνω της.
Ώρα 03:02΄ π.μ.:
Στρατιώτες γέμισαν το Πολυτεχνείο. Ριπές πολυβόλου ακούγονται. Οι φοιτητές βγαίνουν με τα χέρια στον ουρανό. Ακούγονται σειρήνες. Στους δρόμους γίνονται μάχες. Άνισες όμως. Οι μισοί οπλισμένοι, δυνατοί. Οι άλλοι μισοί άοπλοι. Και φυσικά χαμένοι.
Ώρα 03:05΄ π.μ.:
Η έξοδος γίνεται αργά αλλά βίαια. Τραυματίζονται παιδιά. Οι πυροβολισμοί πυκνώνουν. Πανικός. Οι φοιτητές τρέχουν, οι σειρήνες ακούγονται συνέχεια. Το ξύλο πέφτει αδιάκοπα. Χτυπούνε όποιον φτάσουν.
Ώρα 03:10΄ π.μ.:
Σταματάνε οι σειρήνες. Οι φοιτητές βγαίνουν σιγά ? σιγά όλοι. Αδειάζουν οι αίθουσες και ο χώρος έξω. Ρημαγμένα παράθυρα, σπασμένες πόρτες και λέξεις μισογραμμένες στους τοίχους. Λέξεις παντού, πιο πέρα ολόκληρες αλλά τσακισμένες.
Ώρα 04:20΄ π.μ.:
Πρωί του Σαββάτου και οι δρόμοι ακόμα καπνίζουν. Ένας είπε: «Να μετρηθούμε». Ήταν τρελό όμως γιατί όλοι κάπου ήταν χτυπημένοι. Κανένας δε θα μπορούσε να μετρήσει σωστά. «Να φωνάζουμε ονόματα και επίθετα» είπε ένας άλλος, κάτι σαν προσκλητήριο δηλαδή και όποιος απαντάει θα είναι ζωντανός, όποιος όχι,  αγνοούμενος. Όμως ούτε αυτό δεν έγινε γιατί δεν ήξερε κανένας ούτε για τον ίδιο του τον εαυτό αν είναι υγιής. Πολλοί οι τραυματίες μα πολλοί και οι νεκροί.

Το Πολυτεχνείο άνοιξε δρόμους. Δύσκολους κι αντιφατικούς.
Αλλ? ανοιχτούς σήμερα. Ας τους πάρουμε.

Οι νεκροί του θέλουν αγώνα κι ένα δάκρυ. Είναι η νέα πνοή ζωής, κοινωνικής και πολιτικής απελευθέρωσης, είναι η ίδια η λευτεριά βγαλμένη απ? το αίμα και απ? τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά.

Η νεολαία μέσα σ? αυτή την ηθική, πολιτική και κοινωνική ανάπλαση έδωσε το δικό της παρόν. Πάλεψε για την κατάκτηση της Ανεξαρτησίας, της Δημοκρατίας και την διαφύλαξη της εδαφικής μας ακεραιότητας. Διαμόρφωσε δυναμικά τους δικούς της θεσμούς έκφρασης και δημιουργίας στο χώρο που ζει, μορφώνεται, εργάζεται και ψυχαγωγείται. Ανανέωσε το δικαίωμα στη ζωή, τη χαρά, τη δημιουργία.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
(απόσπασμα από το Άσμα Ζ΄)

Ήρθαν
ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έστησαν και θεμέλιωσαν
στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς κι επαύλεις
ξύλα και άλλα πλεούμενα,

Έφτασαν
ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ? ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Οδυσσέας Ελύτης


ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΒΡΑΔΙΑ

Εκείνη τη βραδιά που μπήκαν στη σειρά
πιασμένα χέρι ? χέρι τα παιδιά
δεν κράταγαν φωτιά, τουφέκια και σπαθιά
τραγούδια λέγαν για τη λευτεριά (δις)

Εκείνη τη βραδιά, πίσω απ? τη σιδεριά,
λαμποκοπάνε όπλα φονικά.
Τα βλέπουν τα παιδιά, φωνάζουν δυνατά
με σφαίρες δεν πεθαίνει η λευτεριά. (δις)

Εκείνη τη βραδιά πεθαίνουν τα παιδιά
φωνάζοντας θα ?ρθει η λευτεριά,
θα ?ρθει και τότε πια δε θα φανεί ξανά,
ποτέ σ? αυτόν τον τόπο η σκλαβιά (δις)

(Β. Παπαδογιώργου)

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΗΛΙΕ ΝΟΗΤΕ

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη εσύ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη (τρις)
λησμονάτε τη χώρα μου.

Αετόμορφα τα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά (τρις)
στου γλαυκού το γειτόνεμα.

Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ? τον καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ (τρις)
με φοβέρες και μ? αίματα.

Οδυσσέας Ελύτης

Τετάρτη, 16 Νοέμβριος 2011 14:59

Η φύση μιλάει... ακούς;

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις!
Η φύση μας μιλάει... με εικόνες.
Μπορείτε να καταλάβετε τι μας λέει;
Αν ναι, γράψτε το εδώ.
Στη συνέχεια γράψτε κι αυτό που θα θέλατε εσείς να της πείτε.
Προσέξτε, γιατί δεν είναι και τόσο εύκολο αυτό.
Ειναί δύσκολο να μιλήσεις με κάποιον που σ' αγαπάει πολύ,
σου δίνει τα πάντα κι είναι τόσο αγνός, καθαρός και ειλικρινής απέναντί σου.
Πρέπει κι εσύ να διαθέτεις έστω και λίγο απ' αυτές τις αρετές
για να μπορείς να του πεις έστω και μια λέξη στις χιλιάδες που σου λέει.

Τετάρτη, 16 Νοέμβριος 2011 11:27

Εικαστικές δημιουργίες

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Αν, όπως λένε, μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, τότε σίγουρα μια ζωγραφιά είναι χιλιάδες λέξεις.

Δημιουργώ κι εκφράζομαι με τη χαρά της ζωγραφικής!

 

Ελπίδα

Ειρήνη Π.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συμεών

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δημήτρης

Βασίλης Τσ.

Ειρήνη Μ.

Λυδία

Ραφαέλα

Κωνσταντίνος Ζ.

Βασίλης Κ.

Κώστας

Γιάννης

Ελένη

Συμεών

Τρίτη, 15 Νοέμβριος 2011 14:39

Περιβάλλον SOS

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ SOS

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΞΑΝΑ... ΚΑΙ ΞΑΝΑ... ΚΑΙ ΞΑΝΑ...

Ξέρεις ότι...κάθε χρόνο χρησιμοποιούμε δισεκατομμύρια χαρτοπετσέτες.
Για σκέψου πόσα δέντρα κόβονται για να φτιαχτούν τόσες χαρτοπετσέτες!

Τώρα μάντεψε...
Πόσα πλαστικά μπουκάλια μιας χρήσης χρησιμοποιούνται από τους ανθρώπους σε τέσσερις μέρες;

Απάντηση:  Όσος είναι ο πληθυσμός ολόκληρης της Αμερικής, δηλαδή 240 εκατομμύρια.

Πολύ πριν γεννηθείς εσύ, τότε που οι παππούδες σου ήταν ακόμα παιδιά, δεν υπήρχαν χαρτοπετσέτες και χαρτομάντιλα. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν πετσέτες και μαντίλια από πανί.
Εκείνα τα χρόνια, τα ξαναχρησιμοποιούσαν όλα πολλές φορές. Και ούτε τους περνούσε καθόλου από το μυαλό να πετάξουν κάτι, επειδή το χρησιμοποίησαν μια φορά.
Σήμερα όμως, έχουμε ένα σωρό πράγματα που είναι φτιαγμένα ειδικά για να τα πετάμε στα σκουπίδια, αφού τα χρησιμοποιήσουμε μονάχα μια φορά. Αυτά τα πράγματα τα λέμε «μιας χρήσης». Το αλουμινόχαρτο, οι πλαστικές σακούλες, οι χαρτοσακούλες, το πλαστικό περιτύλιγμα, θεωρούνται όλα «μιας χρήσης».
Όμως, τι συμβαίνει με αυτό τον τρόπο; Οι θησαυροί της Γης μας πετιούνται σαν να ήταν σκουπίδια. Δε θα ήταν σπουδαίο, αν καθένας από μας έκανε κατιτί για να πάψει πια αυτή η σπατάλη; Πόσο διαφορετικός θα ήταν τότε ο κόσμος μας!

The earth works group, 50 απλά πράγματα που μπορούν να κάνουν τα παιδιά για να σώσουν τη Γη, μετάφραση Ρούσσος Βρανάς, εκδ. «Το ΠΟΝΤΙΚΙ», Αθήνα, 1990 (διασκευή)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Σκουπίδια που ? ταξιδεύουν!

Το νερό των θαλασσών κυκλοφορεί συνεχώς κι έτσι μεταφέρει τα σκουπίδια που ρίχνονται σ? αυτές σε μεγάλες αποστάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ακτές ακόμα και των πιο απομακρυσμένων νησιών είναι γεμάτες σκουπίδια.
Τη δεκαετία του 1990 σε μια έρευνα στις παραλίες του ακατοίκητου νησιού Ντούσι, ενός από τα πιο απομονωμένα μέρη του κόσμου, 4.500 χλμ. μακριά από τις ακτές της Νότιας Αμερικής, βρέθηκαν χιλιάδες σκουπίδια, από πλαστικά παιχνίδια μέχρι φιάλες αερίου. Τα σκουπίδια στη θάλασσα δεν είναι μόνο μια πολύ άσχημη εικόνα, αλλά και απειλή για τη θαλάσσια ζωή.

David B urnie, Ο πλανήτης σε κίνδυνο, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα, 2004 (διασκευή)

Η θαλάσσια χελώνα και η πλαστική σακούλα

Μια θαλάσσια χελώνα κολυμπάει κάπου στη Μεσόγειο. Βλέπει τον αγαπημένο της μεζέ, μια λαχταριστή τσούχτρα, να επιπλέει στην επιφάνεια. Δυστυχώς, η «τσούχτρα» είναι μια πλαστική σακούλα σαν αυτές που πολλές φορές βλέπουμε πεταμένες στην παραλία. Η χελώνα, όμως, δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά και αν την καταπιεί κινδυνεύει η ζωή της.

Εκπαιδευτικό πακέτο, Μεσόγειος Θάλασσα, Πηγή ζωής, εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, Αθήνα, 2002

Εθνικό θαλάσσιο πάρκο Ζακύνθου

Υπογράφηκε τελικά το Προεδρικό Διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο δημιουργείται στη Ζάκυνθο το πρώτο Εθνικό Πάρκο για την προστασία της θαλάσσιας χελώνας.
Το πάρκο θα είναι μια μοναδική ευκαιρία τόσο για την προστασία της θαλάσσιας ζωής όσο και για μια ανάπτυξη διαφορετικής μορφής της Ζακύνθου.

Περιοδικό Οιωνός, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, τεύχος 13ο (διασκευή)



Δευτέρα, 14 Νοέμβριος 2011 14:59

Κεφ. 12ο: Το παλιό πολίτευμα της Αθήνας

Γράφτηκε από τον Δρομπόνης Σωτήριος

Άσκηση: Κάνω κλικ εδώ και λύνω το σταυρόλεξο.

<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 Επόμενο > Τέλος >>
Σελίδα 2 από 4
View My Stats