3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΓΑΡΩΝ

Μαραθώνος 1 19100 Μέγαρα , Τηλ.: 2960-29277 mail@3dim-megar.att.sch.gr

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς
Κλασσικά εικονογραφημένα

Η Κασσιανή

E-mail Εκτύπωση PDF

Ξεφυλλίστε και διαβάστε το  βιβλίο εδώ

Ο αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Θεόφιλος, που εβασίλευε από το 829 ως το 842 μ.Χ. εδιάλεξε την σύζυγό του και αυτοκράτειρα Θεοδώρα ανάμεσα από πολλές παρθένες από τα καλύτερα σπίτια της απέραντης αυτοκρατορίας, που είχαν έρθει στην Κωνσταντινούπολη και παρουσιάτηκαν στο παλάτι την ημέρα της εκλογής.
Ανάμεσα στις κόρες αυτές ήταν κι η Καισσιανή, που ήταν κιόλας φημισμένη για την ομορφιά της και την εξυπνάδα της.
Όταν ο Θεόφιλος πέρασε μπρός από τις παραταγμένες κόρες για να διαλέξει τη νύφη, πρώτα κοντοστάθηκε μπροστά στην Κασσιανή, και χτυπημένος από την επιβολή της, ήταν έτοιμος να της δώσει το χρυσό μήλο πούχε στο χέρι του, σημάδι αππαβώνα της εκλογής του.
Όμως, ίσα-ίσα, στην κρίσιμη στιγμή ο νούς του εσκανδαλίσθηκε και θέλοντας να τη δοκιμάσει, της είπε:
«Γυναίκα, απ' τη γυναίκα εβγήκε η αμαρτία στον κόσμο».
Τα μάτια της Κασσιανής άστραψαν και χωρίς να χασομερήσει του απάντησε:
«Ναι, μα κι απ' τη γυναίκα εβγήκε η σωτηρία του κόσμου».
Ο Θεόφιλος, σαν να πληγώθηκε μέσα του το βασολικό του μεγαλείο κι ο ανδρισμός του απ' αυτή την έξυπνη απάντηση, δεν άπλωσε το χέρι του περισσότερο, παρά προχώρησε. Έτσι άνοιξε η τύχη της Θεοδώρας κι έκλεισε της Κασσιανής.
Η Κασσιανή πήγε στο μοναστήρι και κατάγινε με την ποίηση και την ιερή υμνογραφία.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 19 Απρίλιος 2012 19:18
 

Δάφνης και Χλόη

E-mail Εκτύπωση PDF

Ξεφυλλίστε και διαβάστε το  βιβλίο εδώ

Η Το " Δάφνης και Χλόη" είναι το πρώτο ποιμενικό μυθιστόρημα της αρχαιότητας.
Για τον συγγραφέα του, τίποτα σχεδόν δεν είναι γνωστό. Εικάζεται ότι ήταν Λέσβιος στην καταγωγή και ότι έζησε μεταξύ του 3ου και του 5ου αιώνος μ.Χ. Μέσα σε γεμάτες ποίηση και χάρη σελίδες, περιγράφει την ειδυλλιακή ζωή της εξοχής στην αρχαιότητα, καθώς και τις δυσκολίες των απλών ανθρώπων της εργασίας, που δεν εξουσίαζαν τον εαυτό τους, όπως ο Δρύαντας ή ο Δάφνης (πριν ανακαλυφθεί ή καταγωγή του), αλλά έκαναν ό,τι απαιτούσαν οι κύριοι τους. Μια δροσιά και μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα αναδίδεται από το κάθε περιστατικό του βιβλίου και όλοι του οι ήρωες ζούνε τιμώντας τους θεούς, τις Νύμφες και τον Πάνα, με το δικό τους απλοϊκό τρόπο. Τους χαρίζουν τα έργα τους με την ίδια ευχαρίστηση που χαρίζει κανείς σήμερα σ' έναν αγαπημένο φίλο ένα μικρό αντικείμενο καμωμένο με τα ίδια του τα χέρια.

Το μυθιστόρημα του Λόγγου είχε μεγάλη επίδραση στους μεταγενέστερους απ΄ αυτόν συγγραφείς. Επηρέασε μάλιστα πολύ και τους συγγραφείς στην εποχή της Αναγέννησης και έγινε το πρότυπο για τα βουκολικά και τα ειδυλλιακά έργα.

Στις σελίδες του τεύχους μας θα διαβάσετε την καταπληκτική ιστορία ενός μικρού αγοριού κι ενός κοριτσιού, που χρωστούσαν τη ζωή τους σε μια γίδα και σε μια προβατίνα. Σε πολλά παραμύθια διαβάζουμε πως μια ελαφίνα ή άλλο πήγαινε και βύζαινε κάποιο έρημο βρέφος. Έτσι και σ' εκείνη τη μακρινή εποχή, οδηγημένες από τον Πάνα κι' από τις Νύφες, η γίδα και η προβατίνα πήγαιναν όμοια και βύζαιναν ξεχωριστά δυο πανώρια βρέφη. Βοσκοί τα μεγάλωσαν τα παιδιά, μα στο τέλος ανακαλύφθηκαν οι γονείς τους και όλα τελειώνουν μέσα σ' ένα πολύ ευχάριστο, χαρούμενο τέλος.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 19 Απρίλιος 2012 19:05
 

Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι

E-mail Εκτύπωση PDF

Ξεφυλλίστε και διαβάστε το  βιβλίο εδώ

Στον καιρό του αυτοκράτορα Τιβέριου στη Ρώμη ζούσε κι ένας γραμματοδιδάσκαλος δούλος με τ' όνομα Ανδροκλής. Θέλοντας να ελευθερωθεί τόσκασε και ζήτησε καταφύγιο στα δάση.
Εκεί, μέσα στη σπηλιά όπου είχε καταφύγει και ζούσε, είδε μιά μέρα να μπαίνει ένα λιοντάρι. Αφού συνήρθε απ' την πρώτη του τρομάρα, είδε πως το λιοντάρι όχι μόνον δεν είχε σκοπό να τον βλάψει, παρά του ζητούσε και βοήθεια γιατί πήγε κοντά του κουτσαίνοντας και τούδειχνε το μπροστινό του πόδι ουρλιάζοντας από τον πόνο.
Ο Ανδροκλής πήρε θάρρος, παρατήρησε καλύτερα το πόδι του ζώου κι είδε πως είχε ένα μεγάλο αγκάθι καρφωμένο στην πατούσα του. Προσεχτικά του τόβγαλε, του περιποιήθηκε το πονεμένο μέρος ώσπου το λιοντάρι ξαναβρήκε την υγειά του κι έφυγε και πάλι.
Κάποτε οι κυνηγοί του αυτοκράτορα το πιάσανε. Δεν άργησε να πιαστεί κι ο Ανδροκλής και για τιμωρία του, που τόχε σκάσει ενώ ήταν δούλος, τον έρροξαν στα θηρία να τον φάνε.
Ποιό ήταν το ξάφνιασμα του κόσμου που παρακολουθούσε το θέαμα, όταν είδαν το λιοντάρι που βγήκε από τα σιδερένια κάγκελα στην κονίστρα του αμφιθεάτρου και ώρμησε στον κακόμοιρο κατάδικο, τον Ανδροκλή, όχι μόνο να μην καταξεσκίζει το θύμα, παρά να του κάνει χαρές και να τον φιλεί. Ήταν το ίδιο εκείνο λιοντάρι που πρωτύτερα το είχε περιποιηθεί ο Ανδροκλής. Ο αυτοκράτορας που παρακολουθούσε το θέαμα, όταν έμαθε την ιστορία, του χάρισε τη ζωή και την ελευθερία, μαζί με το λιοντάρι.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 19 Απρίλιος 2012 18:47
 

Η Δήμητρα και η Περσεφόνη

E-mail Εκτύπωση PDF

Ξεφυλλίστε και διαβάστε το  βιβλίο εδώ

Η Δήμητρα, κόρη της Ρέας και του Κρόνου, ήτανε Θεά της γεωργίας. Η τόσο σημαντική αυτή θεά είχε μια μοναχοκόρη, την Περσεφόνη, που την λάτρευε. Η Δήμητρα εξ αιτίας της δουλειάς της άφηνε με μεγάλη της λύπη συχνά μόνη την Περσεφόνη.

Μια μέρα η θεά έφυγε για τη χώρα των Αιθιόπων, που γινόταν θερισμός. Η Περσεφόνη αφού υποσχέθηκε στη μητέρα της ότι θα είναι φρόνιμη, έτρεξε στο λιβάδι να μαζέψει λουλούδια. Ξαφνικά άνοιξε η γη και παρουσιάστηκε ο Πλούτωνας, ο βασιλιάς του κάτω κόσμου. Άρπαξε την Περσεφόνη στο άρμα του και την πήρε μαζί του στον Άδη.

Ο Πλούτωνας, που είχε ακούσει πολλά για την ομορφιά της κόρης, ζήτησε από τον πατέρα των θεών, να του επιτρέψει να την κλέψει. Ήξερε καλά ότι η Δήμητρα δε θα του την έδινε ποτέ. Ο Δίας δεν αρνήθηκε αυτή τη χάρη στο βασιλιά του Άδη και αδελφό του. Τότε εκείνος με την ευκαιρία που η Περσεφόνη μάζευε ολομόναχη λουλούδια πέτυχε το σκοπό του.

Η Δήμητρα άκουσε τις σπαραχτικές κραυγές της θυγατέρας της, παράτησε τη δουλειά της και γύρισε βιαστικά πίσω. Μα η Περσεφόνη είχε χαθεί. Εννιά μερόνυχτα γύριζε σ' όλη τη γη η Δήμητρα ζητώντας την κόρη της, ώσπου έφτασε στην Ελευσίνα. Πήγε στο παλάτι του βασιλιά Κελεού κι έγινε παραμάνα του παιδιού του τού Δημοφώντα. Ευγνωμονώντας για τη φιλοξενία, δίδαξε στον άλλο του γιο, τον Τριπόλεμο, τα μυστικά της γεωργίας κι εμύησε τον Κελεό στα Ελευσίνια Μυστήρια.

Από τον ήλιο έμαθε την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα. Αγανακτισμένη η θέα απευθύνθηκε στο Δία και απαίτησε το γυρισμό της κόρης της στη γη. Ο Δίας της αρνήθηκε βοήθεια. Φουρτουνιασμένη τότε η Δήμητρα ορκίστηκε να δώσει ξεραΐλα στη γη αν δεν έπαιρνε την Περσεφόνη. Η πείνα κι η καταστροφή έπεσαν στους ανθρώπους. Άδικα την παρακάλεσαν οι άλλοι θεοί να πάρει πίσω τον όρκο της. Εκείνη ήτανε αμετάπειστη. Έπειτα λοιπόν από πολύωρο συμβούλιο των θεών στον Όλυμπο, αποφασίστηκε να γυρίσει η Περσεφόνη στη μητέρα της. ΄Επρεπε όμως να μην είχε δοκιμάσει το φαγητό των νεκρών. Μα η Περσεφόνη είχε φάει έξη σπυριά από ένα ρόδι.
Βγήκε τότε η απόφαση να μένει έξη μήνες στον Άδη κι έξη μήνες στη γη. Μ' αυτό τον τρόπο ταχτοποίησε ο Δίας την υπόθεση της Περσεφόνης χαρίζοντας τη χαρά τόσο στη μητέρα της, όσο και στον Πλούτωνα.

Έτσι οι αρχαίοι Έλληνες ερμήνεψαν τις εποχές του έτους.

Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 19 Απρίλιος 2012 18:44
 

Ιστορίες που τις είπε η Πέτρα - Παιδική λογοτεχνία

E-mail Εκτύπωση PDF

Κλικ πάνω στο βιβλίο

Τελευταία Ενημέρωση στις Σάββατο, 23 Ιούνιος 2012 10:44
 


Σελίδα 3 από 3

Υλικό Διαπολιτισμικής

Τα παιχνίδια της αυλής

Παιδικά τραγούδια

Ο Παραμυθάς

Πειράματα με Απλά Υλικά

Εορτολόγιο

Online Επισκέπτες

Έχουμε 43 επισκέπτες συνδεδεμένους

Πώς να μας βρείτε

Δώστε διεύθυνση που βρίσκεστε και θα σχεδιάσουμε το πώς θα μας βρείτε