Page 164 - ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ-Β-1963
P. 164

ἐγεμίζατε τὸν κόσμο ἀπὸ ξεφωνητά;
               Τὰ παιδιὰ δὲν ἤξεραν γιατί τοὺς ἔλεγε αὐτὰ

            καὶ ἐκοίταζαν σιωπηλά. Μονάχα ὁ Τάκης τῆς
            εἶπε:

               - Μὰ ἐμεῖς δὲν ἔχομε κανένα δικό μας νὰ
            ὑποφέρῃ.  Γιατί  νὰ  μὴ  γελοῦμε  καὶ  νὰ  μὴ
            φωνάζωμε;

               - Καὶ ὅμως, παιδιά μου! Ἔχομε κάποιον πολὺ
            δικό μας, ποὺ ὑποφέρει! Ἔχομε τὸ Χριστό μας.

            Ὅλη αὐτὴ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα ὑποφέρει,
            βασανίζεται,         σταυρώνεται.         Ἐμεῖς,       σὰν
            Χριστιανοί, δὲν εἶναι σωστὸ νὰ μὴν νοιώθωμε

            τὸν πόνο του. Αὐτὸς γιὰ μᾶς ἐσταυρώθηκε.
               Ἡ  μητέρα  δὲν  τοὺς  εἶπε  ἄλλο  τίποτε  καὶ

            ἀνέβηκε  πάλι  στὸ  σπίτι.  Τὰ  παιδιὰ  ὅμως
            ἐκατάλαβαν τὸ σφάλμα τους καὶ ἐσιώπησαν.
            Ὁ  Ἀλέκος  μάλιστα,  ποὺ  ἧταν  ἀπ᾽  ὅλους

            μεγαλύτερος, ἐλυπήθηκεν ἀκόμη πιὸ πολύ.
               -  Ἀλήθεια,  παιδιά:  Ἔπρεπε  νὰ  τὸ

            συλλογισθοῦμε καὶ μόνοι μας αὐτό. Δὲν εἶναι
            σωστὸ  νὰ  κτυποῦν  οἱ  καμπάνες,  νὰ  ἔχωμεν
            ἀγρυπνίες, νὰ εἶναι Μεγάλη Ἑβδομάδα κι ἐμεῖς

            νὰ ξεφωνίζωμε. Ὄλες αὐτὲς τὶς ἅγιες ἡμέρες





                                                                  1 1
   159   160   161   162   163   164   165   166   167   168   169