Page 179 - ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ-Β-1963
P. 179
90. Τὰ παιδιὰ βλἐπουν τὸ χωριό τους.
Μιὰ ἡμέρα ὁ δάσκαλος ἀνέβηκε μὲ τὰ παιδιὰ
τοῦ σχολείου στὴν Παναγίτσα. Αὐτὴ ἧταν μιὰ
τοποθεσία ψηλή. Ἀνέβηκαν γιὰ νὰ ἰδοῦν ἀπ’
ἐκεῖ τὸ χωριό τους.
Στὴν ἀρχὴ ἐχάρηκαν, σὰν τὸ εἶδαν ὁλόκληρο.
Οἱ στέγες τῶν σπιτιῶν ἧσαν ἄλλες μαυρειδερὲς
καὶ ἄλλες κοκκινωπές. Τὰ περιβόλια μὲ τὰ
τουφωτὰ δένδρα τους ἐφάνταζαν πολὺ ὡραῖα.
Ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο μονάχα τὸ κτίριο
τῆς ἐκκλησίας ἐφαινόταν. Οὔτε τὰ σπίτια
ἐξεχώριζαν οὔτε οἱ δρόμοι οὔτε τὸ σχολεῖο.
Αὐτὸ ἧταν κρυμμένο ἀνάμεσα στὰ σπίτια.
- Τὸ χωριό μας θὰ ἦταν σωστὸς παράδεισος,
ἂν ἧταν κτισμένο μὲ σχέδιο, εἶπεν ὁ δάσκαλος.
Μὰ δυστυχῶς καθένας ἔκτισε τὸ σπίτι του ὅπου
ἤθελε. Καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα σὲ κεντρικὰ
μέρη ἔκτισαν ἀχυρῶνες καὶ στάβλους. Μόνο ἡ
ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ εἶναι κτισμένη σὲ πολὺ
καλὴ καὶ κατάλληλη τοποθεσία.
- Τώρα, κύριε, δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ μὲ σχέδιο;
ἐρώτησε κάποιος μαθητής.
- Τὸ σχέδιο, παιδί μου, γίνεται πρῶτα
1
