Page 187 - ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ-Β-1963
P. 187

σου; ἐρώτησεν ἡ Φανούλα.
                  - Γιατὶ ἐδῶ δὲν ὑπάρχει σχολεῖο. Γι’ αὐτὸ ὁ

               πατέρας μου ἀναγκάσθηκε νὰ μᾶς κατεβάσῃ
               μὲ τὴν ἀδελφή μου στὸ χωριό, γιὰ νὰ μάθωμε

               γράμματα. Μιὰ ποὺ δὲν ξέρει ἐκεῖνος, θέλει νὰ
               μάθωμε ἐμεῖς.
                  -  Τότε  ἐσύ,  Τάσο,  θὰ  ξέρῃς  νὰ  μᾶς  εἰπῇς,

               ἂν  εἶναι  λύκοι  ἐδῶ,  ἐζήτησε  νὰ  μάθῃ  ἕνας
               μαθητής.

                  -  Εἶναι  καὶ  παρὰ  εἷναι,  εἶπεν  ὁ  Τάσος.  Τὸ
               δάσος τῆς Παναγίτσας εἶναι πυκνὸ καὶ εἶναι
               εὔκολο νὰ κρυφθοῦν λύκοι. Κάθε τόσο κάνουν

               ζημιὲς στὰ γίδια καὶ στὰ πρόβατα.
                  - Στὸ δικό σας κοπάδι κάνουν; ἐρώτησεν ὁ

               Σταῦρος.
                  - Στὸ δικό μας δὲν πλησιάζουν. Τὸν ἕνα μας
               τὸν σκύλο, τὸν Καψάλη, τὸν φοβοῦνται πολύ.

               Ἔχει  πολλὲς  φορὲς  παλέψει  μὲ  λύκους  καὶ
               τοὺς ἐνίκησε. Τὰ στήθια του εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ

               δαγκωματιὲς τῶν λύκων. Ἔπειτα, ὁ πατέρας
               μου ποτὲ δὲν ἀφήνει τὸ κοπάδι μονᾳχό. Πρὶν
               φωτίσῃ, τὸ βγάζει μόνος του στὴ βοσκή. Ἅμα

               γέρνῃ  ὁ  ἥλιος,  τὸ  φέρνει  πάλι  στὴ  στάνη.





                  1 4
   182   183   184   185   186   187   188   189   190   191   192