Page 92 - ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ-Β-1963
P. 92
χέρια. Δὲν ἀκοῦτε ποὺ λέγουν: Θέρος, τρύγος,
πόλεμος; Τὰ τρία αὐτὰ θέλουν ξεσηκωμό.
Ὅλοι νὰ βοηθοῦν.
Στὸν κάμπο ἀκούονται γέλια, φωνές,
τραγούδια. Σὲ ὅλα τὰ ἀμπέλια τρυγοῦν. Παιδιά,
κορίτσια, ἄνδρες, γυναῖκες, ὅλοι εἶναι ριγμένοι
στὴ δουλειά. Τὰ καλάθια πηγαινοέρχονται.
Στὰ πατητήρια πατοῦν. Τὰ σταφύλια γίνονται
μοῦστος. Αὐτὸς θὰ βράσῃ μέσα στὰ βαρέλια
καὶ θὰ γίνῃ κρασί.
Στὸ γειτονικὸ ἀμπέλι μερικὰ παιδιὰ τρυγοῦν
ἀπρόσεκτα. Ὁ πατέρας τὰ συμβουλεύει:
- Νὰ παίρνετε τὰ κλήματα μὲ τὴ σειρά. Νὰ
κόβετε ὅλα τα σταφύλια. Νὰ καθαρίζετε τὶς
ρῶγες τὶς σάπιες. Ἀλλοιῶς δὲν θὰ γίνῃ καλὸ
τὸ κρασί μας, θὰ ξυνίσῃ.
Ὁ Θύμιος καὶ ὁ Τάσος εἶναι προσεκτικοί.
Ψάχνουν καλὰ τὰ κλήματα. Δὲν ἀφήνουν
σταφύλι ἀτρύγητο οὔτε σάπιες ρῶγες.
Τὴν ὥρα ποὺ ἐτρυγοῦσαν, ἦλθεν ἕνας
ἄνθρωπος μὲ γένεια. Εἶχε καὶ τουφέκι στὸν
ὦμο. Στὴ μέση του εἶχε κρεμασμένο ἕνα σχοινί.
Ἐχαιρέτισε, ἐστάθηκε λίγο καὶ ἔφυγε.
