Page 227 - ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ-Β-1963
P. 227
μὲ τὸν ἀρχηγό τους μαζὶ μπροστὰ στὴν εἰκόνα
τοῦ Ἐσταυρωμένου παρακολουθοῦσαν μ’
εὐλάβεια καὶ σεβασμὸ τὴν θεία λειτουργία.
Πόσο ὡραῖα πάλι ἦταν νὰ βλέπῃς κάτι
παιδάκια μὲ τενεκεδάκια γεμᾶτα νερὸ νὰ
φέρνουν καὶ νὰ ποτίζουν τοὺς φίλους τους, τὰ
μικρὰ δενδράκια!
- Ἄχ! τὰ καημένα! τί θὰ γίνουν, ὅταν φύγωμε;
Ποιός θὰ τοὺς ρίχνῃ νεράκι, γιὰ νὰ μὴ ξεραθοῦν;
ἔλεγαν τὰ παιδάκια μεταξύ τους.
114. Ὅταν ἐπέρασαν οἱ ἡμέρες.
Κάποια ἡμέρα, ὁ ἀρχηγὸς ἐκάλεσε τὰ παιδιὰ
καὶ τοὺς εἶπε:
- Παιδιά! νὰ ἀρχίσετε νὰ ἑτοιμάζεσθε.
Μεθαύριο θὰ φύγετε.
- Θὰ φύγωμε; Μὰ γιατί, κύριε, τόσο ἐνωρίς;
Ἀκόμα δὲν ἤλθαμε! Δὲν μποροῦμε νὰ μείνωμε
ἀκόμα λίγες ἡμέρες; ἄρχισαν νὰ παρακαλοῦν
τὰ παιδιά.
Αὑτὸ ὅμως ποὺ ἐζητοῦσαν, ἦταν ἀδύνατο.
Εἶχαν μείνει σχεδὸν ἕνα μῆνα. Καὶ τώρα
εἶχαν σειρὰ ἄλλα παιδιά, γιὰ νὰ ἔλθουν στὴν
224
