Page 41 - ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ-Β-1963
P. 41

-  Κύριε  Χαρίλαε,  εἶπε  στὸν  πατέρα.  Ὁ
               Ἀντωνάκης σας μοῦ ἐπλήγωσε μὲ τὶς πέτρες

               μιὰ πάπια. Ἐγὼ εἶμαι γυναῖκα πτωχή. Ἔχω
               δυὸ ὀρφανὰ νὰ θρέψω. Ἐπερίμενα νὰ τοὺς δίνω

               κανένα  αὐγουλάκι  νὰ  τρώγουν.  Αὐτὸς  μοῦ
               ἐπλήγωσε τὴν πάπια μου. Ἦταν μαζὶ μὲ ἕνα
               ἄλλο κακὸ παιδί.

                  ῾0 πατέρας καὶ ἡ μητέρα δὲν ἤξεραν τί νὰ
               ἀπαντήσουν.

                  -  Δὲν  θὰ  ἦταν  ὁ  ᾽Αντώνης  μας,  κυρὰ
               Κωνσταντία.  Λάθος  θὰ  ἐκάνατε,  εἶπεν  ὁ
               πατέρας.  Αὐτὸς  οὔτε  πέτρε  ς  πετᾷ  οὔτε  καὶ

               πηγαίνει μὲ κακὰ παιδιά. Εἶναι παιδὶ μὲ καλὴ
               ἀνατροφή.

                  -Τὸν γυιό σας δὲν γνωρίζω, κύριε Χαρίλαε;
               Τί λέτε; ᾽Αφοῦ εἶναι ἐδῶ, ἂς σᾶς εἰπῆ ὁ ἴδιος,
               ἂν δὲν ἦταν αὐτός. Νά! σὰν νὰ τὸν βλέπω μὲ

               τὶς πέτρες στὰ χέρια.
                  Ἀπὸ  τὸ  χρῶμα,  ποὺ  ἐπῆρε  τὸ  πρόσωπο

               τοῦ  γυιοῦ  τους,  ἐκατάλαβε  ὁ  πατέρας,  πὼς
               ἡ  γυναῖκα  εἶχε  δίκιο.  Τὴν  ἐπῆρε  τότε  κάτω
               καὶ τῆς ἔδωκε δυὸ πάπιες ἀπὸ τὶς δικές του.

               Τῆς ἔδωκε καὶ μερικὰ χρήματα, τῆς ἐζήτησε





                  3
   36   37   38   39   40   41   42   43   44   45   46