Page 43 - ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ-Β-1963
P. 43

21. Τὸ παράπονο του Γιωργάκη.


                  Ὁ  Γιωργάκης  εἶναι  μικρός.  Τὸ  παράπονό

               του εἶναι, ποὺ δὲν τὸν δέχονται στὸ σχολεῖο.
               Γι’ αὐτὸ λέγει συχνὰ στὴ μητέρα του.

                  - Πότε, μητέρα, θὰ γίνω μαθητής; Πότε θὰ
               πηγαίνω στὸ σχολεῖο;
                  - Ὅταν μεγαλώσῃς, ἀπαντᾷ ἡ μητέρα.

                  Μὰ  καὶ  τώρα  εἶμαι  μεγάλος.  Γιὰ  κοίταξέ
               με!

                  Καὶ σηκώνεται, τεντώνει τὸ σωματάκι του,
               γιὰ νὰ φανῇ ψηλός. Ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα
               ξεκαρδίζονται στὰ γέλια.

                  Μὰ  πιὸ  πολὺ  γελᾷ  ἡ  γιαγιά.  Γελᾷ  ποὺ  ὁ
               ἔγγονός  της  εἶναι  ἔξυπνος  Τὸν  παίρνει  στὴν

               ἀγκαλιά της καὶ τὸν φιλεῖ.
                  - Νὰ μᾶς ζήσῃς, παιδάκι μου, τοῦ λέγει.
                  Ὁ  καλὸς  Θεὸς  νὰ  σοῦ  χαρίζῃ  ὑγεία.  Νὰ

               μάθῃς γράμματα, νὰ γίνῃς καλὸς ἄνθρωπος.
                  Τὴν  ἡμέρα,  ποὺ  ἄνοιξε  τὸ  σχολεῖο,  ὁ

               Γιωργάκης ἐστενοχωρήθηκε πολύ.
                  Ἄχ!  μητερούλα.  Τί  θὰ  γίνω  τώρα  ἐγώ;  Ὁ
               Θανασάκης  θὰ  πηγαίνῃ  στὸ  σχολεῖο,  ὅλα

               τὰ  παιδιὰ  θὰ  πηγαίνουν.  Ἑγὼ  δὲν  θὰ  μάθω



                  40
   38   39   40   41   42   43   44   45   46   47   48